Nan Goldin, «Cookie at Tin Pan Alley», NYC 1983 © Nan Goldin
Shortcut

Μην περιμένεις πια (όλα τελειώσανε). Από τον Δημήτρη Πολιτάκη

Ζούμε την εποχή όπου υπεύθυνοι γραφιάδες μπορούν να καταλήξουν υποαπασχολούμενα τρολ σε σκιώδη μεταπρατικά sites για να επιβιώσουν

Πολύ πριν από την κρίση στον ΔΟΛ, που απειλεί τόσους ανθρώπους (άξιους ως επί το πλείστον) όχι μόνο με ανεργία αλλά και με οριστική ανυπαρξία στο πεδίο στο οποίο επέλεξαν να εργαστούν, είχε επέλθει ήδη η πλήρης κανονικοποίηση της μιζέριας και της εξαθλίωσης του δημοσιογραφικού κλάδου, κι εδώ όπως παντού. Εδώ πολύ χειρότερα λόγω της σφοδρής ύφεσης και της αχαλίνωτης φτωχοποίησης που βιώνουμε τόσο καιρό. Ασαφές έως και ανύπαρκτο πλαίσιο λειτουργίας, σπαζοκεφαλιές και απορίες περί του τι ακριβώς αποτελεί πλέον το αντικείμενο αυτής της δουλειάς, αμηχανία εν όψει της ψηφιακής «λαίλαπας», του ό,τι να 'ναι εκδημοκρατισμού των μέσων και της νέας δικτατορίας των κλικ, διάλυση της διαφημιστικής αγοράς, τρολοποίηση του λόγου κ.λπ. Παρουσιάζεται επίσης μια μεγάλη αντίφαση. Ενώ υπάρχουν πολύ περισσότερα μέσα από ποτέ –άχρηστοι αντιπερισπασμοί τα περισσότερα–, υπάρχουν και πολλοί νέοι αλλά και παλαιοί γραφιάδες που το βασανίζουν φιλότιμα το πράγμα, και πάντως δεν έχουν επιτρέψει στη βελόνα να κολλήσει, όπως πολλοί από τους μακαριότατους συναδέλφους της παλαιάς σχολής, που έχουν μείνει ακόμα και σήμερα στη βολική λογική της αιωνόβιας Μεταπολίτευσης με τους δημοσιογράφους-αυθεντίες που ουδείς έλεγχε ποτέ τι ανακρίβειες και μπουρδολογίες πέταγαν συστηματικά από τους γυάλινους πύργους κραταιών εντύπων. Κάποιοι θέτουν υψηλά κριτήρια για τον εαυτό τους και τη δουλειά τους, την ίδια στιγμή που το πρησμένο και υπερφίαλο μιντιακό σύστημα γλιστράει στον εφήμερο εντυπωσιασμό και στην ανυποληψία.

 

Μπορούν να καταλήξουν κι αυτοί ίσως σε κάτι φάμπρικες παραγωγής δολωμάτων για κλικ, σε κάτι μεταπρατικά sites που κατακλύζουν το Ίντερνετ παγκοσμίως, αναζητώντας εκείνο το post που μπορεί και να γίνει viral.

 

Τι μπορούν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι όταν δεν τους επιτρέπεται πια να αμείβονται στοιχειωδώς σε μέσα με στοιχειώδη επαγγελματικά κριτήρια; Μπορούν να καταλήξουν κι αυτοί ίσως σε κάτι φάμπρικες παραγωγής δολωμάτων για κλικ, σε κάτι μεταπρατικά sites που κατακλύζουν το Ίντερνετ παγκοσμίως, αναζητώντας εκείνο το post που μπορεί και να γίνει viral ή να αρμέξει κάτι που έχει γίνει ήδη viral και να το πασάρει στο κοινό που ακόμα δεν το 'χει πάρει πρέφα και να εξαναγκαστούν να παράγουν (μη)«περιεχόμενο» γενικώς και αορίστως με επικεφαλίδες τύπου ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ! ή ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΟ (ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΝΤΕ!) ή ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΛΟΛ!!! κ.ο.κ. Εκεί, στο limbo των newsmedia, αναμετρώμενοι με πειραγμένους αλγόριθμους μέχρι να βρεθεί τρόπος να αντικατασταθούν οριστικά από τύπου quantum προγράμματα που θα τα κάνουν όλα αυτοματικά και χαλαρά, χωρίς ανάγκη από ανθρώπινο φιλτράρισμα.

 

Πώς καταντήσαμε έτσι; Είναι οι συνθήκες τόσο οριακές ή έχει αλλάξει κάτι στο ανθρώπινο ύφασμα αυτόν το γαμημένο αιώνα; Έχει τελειώσει οριστικά το παραμύθι της φιλελεύθερης προόδου, όπου όλοι θα ζούσαμε πολιτισμένοι και μονιασμένοι και με λίγα λεφτά στην τσέπη; Διάβαζα τις προάλλες την ομιλία της Ζέιντι Σμιθ κατά την απονομή ενός λογοτεχνικού βραβείου που της αποδόθηκε στη Γερμανία στα τέλη της περασμένης χρονιάς – ομιλία στην οποία κυρίως απολογείται για το ροζέ μούλτι-κούλτι σύμπαν κοσμοπολιτισμού και ανεκτικότητας που φάνηκε να ευαγγελίζεται στο White Teeth (ελληνικός τίτλος Λευκό χαμόγελο σε μαύρο φόντο), το ντεμπούτο με το οποίο έφτιαξε αμέσως όνομα ως χρονογράφος μιας νέας αισιόδοξης εποχής, ακριβώς στην κόψη της νέας χιλιετίας.
«... Αυτό τον κόσμο γνώρισα. Τα πράγματα μοιάζει να έχουν αλλάξει δραματικά, αλλά οι αλλαγές δεν διαγράφουν την Ιστορία και τα παραδείγματα του παρελθόντος ακόμα προσφέρουν νέες προοπτικές για όλους μας, ευκαιρίες να αναπροσαρμοστούν, για λογαριασμό μιας νέας γενιάς, οι συνθήκες εκείνες από τις οποίες εμείς οι ίδιοι ευνοηθήκαμε. Ούτε εγώ ούτε οι αναγνώστες των βιβλίων και των άρθρων μου βρισκόμαστε πλέον στα ηλιόλουστα σχετικά σοκάκια που υπήρχαν στο White Teeth. Το μάθημα που εγώ όμως επιλέγω να πάρω από αυτές τις διαπιστώσεις δεν είναι ότι οι ζωές σ' εκείνο το βιβλίο ήταν προϊόντα κάποιας ψευδαίσθησης αλλά ότι η πρόοδος δεν είναι ποτέ μόνιμη και τελεί διαρκώς υπό απειλή, υπό διαπραγμάτευση, υπό αναθεώρηση, αν πρόκειται να επιβιώσει. Δεν ισχυρίζομαι ότι είναι εύκολο. Δεν έχω τις απαντήσεις. Δεν είμαι εκ φύσεως πολιτικό άτομο και τώρα ζούμε τους πιο σκοτεινούς πολιτικούς καιρούς που έχω γνωρίσει ποτέ. Η δουλειά μου, όπως και να τη δει κανείς πια, αφορά κυρίως τις μύχιες πλευρές ανθρώπινων υπάρξεων. Οι άνθρωποι που με ρωτάνε για την αποτυχία του πολυπολιτισμικού μοντέλου υπονοούν ότι δεν απέτυχε μόνο μια συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία αλλά ότι οι άνθρωποι οι ίδιοι έχουν αλλάξει και είναι πλέον θεμελιωδώς ανίκανοι να συνυπάρξουν ειρηνικά, παρά τις μύριες διαφορές τους...»

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Shortcut
5 Σχόλια
avatar
σαλιγκάρι 1.2.2017 | 12:16
οι άνθρωποι δεν άλλαξαν, η ανθρώπινη φύση είναι ίδια και θα συνεχίσει να είναι ίδια στο διηνεκές
επίσης οι άνθρωποι δεν είναι πλασμένοι να ζουν ειρηνικά με την σοσιαλιστική έννοια ή την χριστιανική έννοια δηλ αγαπιόμαστε όλοι, ή είμαστε όλοι ίσοι και τριαλαριλαρο
είναι πλασμένοι να ζουν ειρηνικά μόνο εφόσον δεν αισθάνονται παρίες αλλά η ομάδα στην οποία ανήκουν εντάσσεται στο σύνολο και με την προϋπόθεση ότι η δικαιοσύνη είναι παρούσα και δεν κλείνει τα μάτια με την πρόφαση π.χ. της δήθεν ισότητας ή της υπορκιτικής παντοτινής αγάπης.

Υ.Γ. η φιλοσοφία ξεστραβώνει, όμως προσοχή: η θρησκεία δεν είναι φιλοσοφία.
Chorizo 1.2.2017 | 12:39
"Τι μπορούν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι όταν δεν τους επιτρέπεται πια να αμείβονται στοιχειωδώς σε μέσα με στοιχειώδη επαγγελματικά κριτήρια;"

Θα χρειαστεί να εφεύρουν οι ίδιοι το μέσο που οραματίζονται - και να πείσουν τους αναγνώστες για τη χρησιμότητά του. Δεν υπάρχει υποκατάστατο για τη δημιουργικότητα. Όποιος δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να δημιουργήσει τη θέση εργασίας του, απλά περιμένει κάποιον άλλον να το κάνει για αυτόν.
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 1.2.2017 | 13:22
Λεει η Σμιθ : "Οι άνθρωποι που με ρωτάνε για την αποτυχία του πολυπολιτισμικού μοντέλου υπονοούν ότι δεν απέτυχε μόνο μια συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία αλλά ότι οι άνθρωποι οι ίδιοι έχουν αλλάξει και είναι πλέον θεμελιωδώς ανίκανοι να συνυπάρξουν ειρηνικά, παρά τις μύριες διαφορές τους..."
Βρισκω τρομερα απλουστευτικο το συμπερασμα. Η πολυπολιτισμικοτητα εκφραζεται σε διαφορους βαθμους και ο εθνοκεντρισμος - ως βαση του - διαφερει απο χωρα σε χωρα. Στην Αμερικη για παραδειγμα τα εθνοτικα δικαιωματα περασανε νομος το 74. Το ονομα του νομοσχεδιου ειναι Ethnic Heritage Studies Program Act. Απο τοτε οι μειονοτητες απεκτησαν δικαιωματα και η Αμερικη απεβαλε το Αγγλοκεντρικο της κοινωνιακο υποβαθρο. Ο νομος αυτος σμιλεψε τη συνειδηση πολλων ανθρωπων που ενοιωθαν ξενοι σε μια χωρα που πολλοι μεχρι τοτε καλουσαν κοροιδευτικα " το μεγαλο λευκο πειραμα"...

Απο την αλλη διαφωνω με οσους θεωρουν οτι η εκλογη Τραμπ εγινε με ΜΟΝΟ σκοπο να πληχθουν συγκεκριμενα εθνοτικα γκρουπ, παροτι ο ιδιος ο Τραμπ εχει και στη θεωρια και - πλεον - στην πραξη αποδειξει ακριβως αυτο : Γυναικες, ομοφυλοφιλοι, Ισπανοφωνοι και Μουσουλμανοι τα πρωτα του θυματα. Ζωντας στην Αμερικη 25 χρονια, παντα θεωρουσα οτι υπηρχε μια πολιτισμικη συγκρουση μεταξυ αυτων που θεωρουν την Αμερικη κοινωνιακα μονοδιαστατη ακολουθωντας τη θεωρια του περιβοητου Melting-Pot του θεατρικου συγγραφεα Israel Zangwill ( 1908 ), δηλαδη οτι ανεξαρτητως απο που καταγεται ο καθενας αυτο που μετραει ειναι να νοιωθει αμερικανος, και αυτων που πιστευουν οτι αυτο δε μπορει να γινει πχ ο φιλοσοφος Horace Kallen που επιχειρηματολογει οτι χρειαζεται "πολιτιστικος πλουραλισμος" καποιου εθνοκεντριστικου μοντελου.

Το ζητημα του πολυπολιτισμου ειναι σοβαροτατο και τεραστιο για να γινει αφορμη ανεξοδων υπεραπλουστευσεων ( πολλες φορες μαλιστα με δικαιολογια τα ανθρωπινα δικαιωματα ) κι αυτο γιατι μεσα σε καθε εθνοτικο γκρουπ δημιουργουνται ποσοστα αυτων που ευθυγραμιζονται εθνοκεντρικα ( την εθνοτικη τους καταγωγη ) και αλλα γι αυτους που ευθυγραμιζονται με την χωρα υποδοχης. Πχ η μαυρη κοινοτητα. Με την εισαγωγη του αφροκεντρισμου ατομα οπως η κυρια Σμιθ ( που εχει μιση καταγωγη απο το "διαμαντι" της Καραιβικης την Τζαμε'ι'κα ) αρχισαν να φορανε αφρικανικα ρουχα, να αλλαζουν τα ονοματα τους, να διαβαζουν βιβλια οπως "Μαυρη Αθηνα", να θελουν να λεγονται αφροαμερικανοι κοκ. Οι περισσοτεροι ομως μαυροι τα αγνοησαν.

Εξακολουθησαν να θελουν να λεγονται μαυροι γιατι θεωρουσαν οτι το πως ονομαζεται κανεις δε χρειαζεται να φερνει ιστορικη διασταση ( εναντιωθηκαν δηλαδη στα λεγομενα του Τζεσε Τζακσον ), διαβασαν την προσφορα που εχει η μαυρη μειονοτητα στην κουλτουρα της Αμερικης, εκτισαν πανεπιστημια, επενδυσαν στην εκπαιδευση και βγαλαν επιστημονες, διανοουμενους, ακαδημαικους αλλα και αθλητες και επισης και εναν προεδρο. Ο αμερικανισμος τους δηλαδη βαραινει περισσοτερο απο την εθνοτικη τους καταγωγη.

Σε καθε εθνοτικο γκρουπ βρισκεις λοιπον ανθρωπους που απλα θελουν να λεγονται αμερικανοι και οχι ελληνοαμερικανοι, αφροαμερικανοι , γαλλοαμερικανοι κοκ.

Θεωρω οτι ενα μεγαλο κομματι αυτων των εκατομμυριων ανθρωπων, που αντιτιθονται στο εθνοκεντρικο μοντελο "in principal" και οχι ρατσιστικα - οπως ο Τραμπ και πολλοι λοχαγοι του - ψηφισαν εναντι α στο δημοκρατικο κομμα και τους αντιπαθεστατους εδω και πολλα χρονια ακομη και στους ιδιους τους δημοκρατικους, Κλιντον.

Ειναι απλα λαθος να γενικευουμε για ολα τα εκατομμυρια εκατομμυριων που ψηφισαν τον ρατσιστη Τραμπ, οτι τον ψηφισαν γιατι ειναι ολοι τους ρατσιστες και μισανθρωποι που απλα δε θελουν να συνυπαρξουν ειρηνικα με διαφορετικες εθνοτητες. Οι περισσοτεροι πιστευω θεωρουν οτι το "America first" ειναι πιο κοντα στην μη-εθνοκεντρικη τους ιδεολογια. Αλλωστε 30% των Ισπανοφωνων ψηφισαν Τραμπ.

Η Σμιθ ειναι λαθος σχεδον σε ολα οσα λεει. Δε θελω να εικασω γιατι λεει τετοιες ανοησιες. Αυτο που ξερω ειναι οτι ειναι τετοιου ειδους υπεραπλουστευσεις ( και μαλιστα με την ευκολη και αλαζονικη κατηγορια του αντι-ουμανισμου μεσα - αληθεια πως να χασεις τετοιο επιχειρημα απο τις μαργαριτες της αγαπης και της ειρηνης ! ), που εκνευριζουν παρα πολυ κοσμο, σηματοδοτουν την χρεοκοπια της αριστερας παντου και βογγουν για την παραδειγματικη της τιμωρια, Για την υποκρισια της και την εκπορνευση της ( στο πεζοδρομιο των memes).
avatar
ΛΑΜΠΡΙΝΗ G 1.2.2017 | 15:40
Δυστυχώς, οδηγούν τις κοινωνίες σε μια λογική ζούγκλας.
Με σταση ζωής τον μονόδρομο ' "Η αρπακτικό η λεία".
Ζούμε ενα κυνηγητό οπού η τρέχεις μόνος η σε αγέλη να βρεις θήραμα με την εντύπωση οτί θα επιβιώσεις ή προσπάθεις με αγωνία να ξεφύγεις να μην σε κατασπάραξουν οι θηρευτες
avatar
acantholimon 1.2.2017 | 18:29
Τι θα κάνουν;Ό,τι κάνουν κι όλοι οι υπόλοιποι.Οι δημοσιογράφοι την καθημερινότητα καταγράφουν.Δε βλέπουν πώς ζει ο κόσμος;Κάποιοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν.Άλλοι έμειναν στις δουλειές τους με κουτσουρεμένο μισθό.Μπροστά στην ανεργία πολλοί συμβιβάστηκαν με δουλειές που δεν ανταποκρίνονται στα προσόντα τους και δεν αμείβονται γι'αυτά.Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είχαν πιάσει ποτέ τους τσάπα και γύρισαν στα χωριά τους να γίνουν αγρότες.Όλοι αυτοί βρέθηκαν σε τέλμα.Ένιωσαν την απελπισία και τη ματαίωση.Πορεύονται αγκαλιά με την αβεβαιότητα.Φτιάχνουν όμως κι ένα μέλλον με ό,τι υλικά έχουν διαθέσιμα.Δημοσιογράφοι είναι,ας κάνουν ένα ρεπορτάζ να δουν πώς συνεχίζουν όλοι αυτοί.Όλοι εμείς,γιατί δεν είμαι απέξω.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

PRINT ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ