O Στέλιος Ράμφος είναι ο υψηλής αναγνωρισιμότητας (παντός καιρού και παντός πάνελ) φιλόσοφος της διπλανής πόρτας, γνωστός και ως «φιλόσοφος της κρίσης». Eικονογράφηση: design9/LIFO
Shortcut

Ο φιλόσοφος Ράμφος στους Δελφούς και το ακατάβλητο εθνικό αυτομαστίγωμα

Ομολογώ ότι ίσως εξαιτίας κάποιας τάσης μαζοχισμού ρίχνω συνήθως μια μάτια σ' αυτά που πρεσβεύει κατά καιρούς, για να πάρω μια τζούρα από τον ιδιόμορφο φυλετισμό της σκέψης του

Έμοιαζε να λειτουργεί σε παράλληλο, εξώκοσμο σύμπαν, αλλά με τους ίδιους πολιτικο-οικονομικούς μεγαλοπαράγοντες που κυριαρχούν και στο πραγματικό, το Delphi Economic Forum που διεξήχθη το ΠΣΚ στο ευρύτερο ενεργειακό πεδίο γύρω από το αρχαίο Μαντείο των Δελφών.

 

Καμιά πεντακοσαριά επιφανείς ομιλητές, Έλληνες και ξένοι, στριμώχτηκαν στο πυκνό πρόγραμμα της εκδήλωσης, ανάμεσά τους και ο Βασίλης Λεβέντης, αλλά και ο Στέλιος Ράμφος, ο υψηλής αναγνωρισιμότητας (παντός καιρού και παντός πάνελ) φιλόσοφος της διπλανής πόρτας, γνωστός και ως «φιλόσοφος της κρίσης».

 

Ομολογώ ότι ίσως εξαιτίας κάποιας τάσης μαζοχισμού και εθνικού αυτομαστιγώματος (ελαφριάς μορφής, για τις βαριές περιπτώσεις υπάρχει πάντα εκεί έξω το Βδέλυγμα του Δημητριάδη) ρίχνω συνήθως μια μάτια σ' αυτά που πρεσβεύει κατά καιρούς, για να πάρω μια τζούρα από τον ιδιόμορφο φυλετισμό της σκέψης του, η οποία συνήθως επικεντρώνεται στα εγγενή και βαριά κουσούρια αυτού του τόσο ιδιαίτερου ανθρώπινου υποείδους, δηλαδή του μέσου κοινωνιοπαθούς, μαμόθρεφτου, κρατικοδίαιτου νεοέλληνα.

 

Πώς να το κάνουμε, δηλαδή, δεν είμαστε σπέσιαλ λαός, απλώς έχουμε στερέψει από εναλλακτικές και μας καίνε σπέσιαλ και συντριπτικά προβλήματα οικονομικής φύσεως που δεν προέκυψαν επειδή μας αρέσει ο ρόλος του τρελού στη σοφίτα ή ψοφάμε εκ φύσεως για λαϊκισμό και ολοκληρωτικούς ηγέτες.

Ερωτηθείς, λοιπόν, στο φόρουμ τι θα έλεγε στους εκπροσώπους της «ελληνικής ελίτ» αν τους είχε όλους συγκεντρωμένους μπροστά του, ο κ. Ράμφος δήλωσε ότι θα τους έλεγε να νιώσουν την αρνητική ενέργεια της αυτάρκειάς τους: «Η αυτάρκεια, ως πανάρχαιο ελληνικό μειονέκτημα, γεννιέται μέσα στις θωπείες και τα αγκαλιάσματα της οικογένειας, μας ανατρέφει σε κλειστό κύκλο συναισθημάτων ως μοναδικότητες και δημιουργεί ανθρώπους που είναι ανίκανοι να συνεργαστούν.

 

Αδυνατούμε να συνεργαστούμε γιατί παίρνουμε εαυτό από τον εχθρό. Μόνο όταν έχουμε εχθρούς έχουμε εαυτό. Αυτά, όμως, είναι μοιραία γεγονότα για μια χώρα. Δεν μπορείς να φτιάχνεις τον εαυτό που ο εχθρός σου σού δίνει. Πρέπει να ξεκινήσουμε, λοιπόν, από ένα τέλος στην αυτάρκεια».

 

Νόστιμο αυτό σχετικά με το ότι παίρνουμε «εαυτό από τον εχθρό» και προφανώς κολλάει στο όργιο εμφυλιοπολεμικού ετεροπροσδιορισμού που συναντά κανείς στις καθημερινές αντεγκλήσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά οι νεότερες γενιές τουλάχιστον απλώς δεν λειτουργούν έτσι.

 

Ούτε τις αφορούν τα προβλήματα παθολογικού «αρχαϊσμού» της ράτσας, παρά μόνο στο επίπεδο του ότι η κρίση έπρεπε να αποτελέσει αφορμή και ευκαιρία μηδενισμού του κοντέρ και ολικής επανεκκίνησης. Ούτε μοιάζει και πολύ χρήσιμη η διαιώνιση της αντίληψης της χώρας ή του ταλαίπωρου Έλληνα πολίτη ως ψυχασθενούς ή «ασθενούς στον γύψο».


Στο ίδιο πλαίσιο κλήθηκε να σχολιάσει τα «εξαιρετικά αντιφατικά» κατά τη γνώμη του αποτελέσματα μεγάλης δημοσκοπικής έρευνας που θα δημοσιευτεί σύντομα, σύμφωνα με τα οποία 67% των ερωτηθέντων είναι υπέρ της Ε.Ε., αλλά μόνο το 26% αναγνωρίζει οφέλη από τη συμμετοχή σε αυτήν και το 58% κάνει λόγο για βλάβη.

 

Πού τις βρίσκει τις αντιφάσεις, δεν καταλαβαίνω. Αντίστοιχα είναι τα πορίσματα σε παρόμοιες έρευνες σε όλη την Ευρώπη, από τη στιγμή μάλιστα που η ροπή στην ανακολουθία ξεκινά από το ίδιο το ασαφές ερωτηματολόγιο.

 

Απλώς εδώ –και αυτό ίσως αποτελεί πραγματικά ανασταλτικό εθνικό κουσούρι– έχουμε την τάση να αναφωνούμε αντανακλαστικά «μα, δεν είμαστε λαός», βλέποντας παρόμοιου τύπου «αντιφάσεις». Το αυτοσιχτίρισμα μας καθηλώνει, όχι η προαιώνια έκθεσή μας στις τραυματικές θωπείες της οικογένειας και του κράτους.

 

Ανησυχητικά βρήκε ο κ. Ράμφος και άλλα στοιχεία της έρευνας, όπως το γεγονός ότι οι ερωτηθέντες θεωρούν ότι ο ιδανικός Έλληνας ηγέτης θα έμοιαζε με τον Βλαντίμιρ Πούτιν (30%), ο οποίος ακολουθείται κατά σειρά από την Άνγκελα Μέρκελ (14,2%) και τον Εμανουέλ Μακρόν (12,8%). Σιγά το δράμα.

 

Ο Πούτιν είναι ο Πούτιν, αλλά, τέλος πάντων, και εντελώς ψυχρά, δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις ότι βρίσκεται σε λάθος πόστο και επίσης είναι κάποιος που μοιάζει «να γαμάει και να δέρνει», στοιχείο ελκυστικό σε κάποιες ευαισθησίες συγκεκριμένου τύπου ψηφοφόρου απανταχού του πλανήτη.

 

Πώς να το κάνουμε, δηλαδή, δεν είμαστε σπέσιαλ λαός, απλώς έχουμε στερέψει από εναλλακτικές και μας καίνε σπέσιαλ και συντριπτικά προβλήματα οικονομικής φύσεως που δεν προέκυψαν επειδή μας αρέσει ο ρόλος του τρελού στη σοφίτα ή ψοφάμε εκ φύσεως για λαϊκισμό και ολοκληρωτικούς ηγέτες.

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Shortcut
14 Σχόλια
avatar
Supertrouper 8.3.2018 | 16:20
Mια χαρα τα λεει ο Ραμφος.Οσοι αριστεροστροφοι κρατικοδιαιτοι θολοκουλτουριαρηδες βγαζουν φλυκταινες...ξυδακι.
avatar
Ανώνυμος/η 8.3.2018 | 17:30
Πόση αντίφαση εμπεριέχει ένα σχόλιο που υπερασπίζεται το Ράμφο ενώ συμπυκνώνει την περιχαράκωση, τον ετεροπροσδιορισμό, τη μισαλλοδοξία, τον ξερολισμό και την ένδεια επιχειρημάτων που ο ίδιος ο Ράμφος καυτηριάζει!
avatar
Ανώνυμος/η 9.3.2018 | 01:01
Καμμια αντιφαση αγαπητε....ο Ραμφος μας τα χωνει στα μουτρα....πισυευει στην "ατομικη " επανασταση ... καυτηριαζει την ανθρωπινη συνθηκη (κ την πιο ιδιαζουσα ελληνικη)....κατι που δε μπορουν να καταλαβουν οι στενομυαλοι αυταρεσκοι αριστεριζοντες ολου του κοσμου που ομνυουν στην επανασταση των "λαων "κ των "μαζων"...
Living_in_a_material_world 8.3.2018 | 17:17
Ο Ράμφος λέει αλήθειες. Δεν σας αρέσουν;...οκ..κατανοητό.Αυτό δεν τις κάνει λιγότερο αλήθειες.
avatar
Σταυρούλα Πιρπιρή 8.3.2018 | 17:18
Παναγιώτης Κονδύλης https://tinyurl.com/gpm5zc5 και Mark Mazower,
μακράν βαθύτεροι και πολύ πιο εύστοχοι και από το αυτομαστίγωμα του Ράμφου και από την εθελοτυφλία της αριστερής ή δεξιάς εξύμνησης του περιούσιου και αντιστασιακού έθνους. Ένας γόνιμος συνδυασμός τους: https://tinyurl.com/grtzbcm
isos 8.3.2018 | 17:33
αυταρκεια σημαινει να μπορεις να καλυπτεις τις αναγκες σου με τις δικες σου δυναμεις...μηπως ηθελε να πει αυταρεσκεια;δεν ξερω,ας απαντησει καποιος,γιατι εγω νοημα δεν βγαζω.
Chorizo 9.3.2018 | 18:16
Εγώ αντιλαμβάνομαι την αυτάρκεια του Ράμφου ως το να αρκείται κανείς σε αυτά που έχει, δίχως να νιώθει περιέργεια για το τι έχουν οι άλλοι, δίχως να επιθυμεί να βελτιωθεί.
avatar
Γράφων 8.3.2018 | 18:12
Εεε, ο λόγος που τσεκάρετε τον Ράμφο from time to time δεν είναι ο μαζοχισμός. Είναι η ανάγκη σας για ετεροπροσδιορισμό.

Τι θα ήταν οι ΧΑίτες χωρίς τα αναρχοχουλιγκάνια και τανάπαλιν; Οι βάζελοι χωρίς τους γαύρους; Απλοί θεατές ενός παιχνιδιού; Καμιά δραματοποίηση; Καμιά ιδεολογικοποίηση; Τι θα ήμασταν χωρίς βαρβάρους; Για κάτσε... Ραμφικός και ο Καβάφης;

Μα είναι τόσο σαφές αυτό που λέει ο Ράμφος για την ελληνική οικογένεια. Το έχει πει και ο Γιωσαφάτ πιο στρογγυλά. Το ίδιο. Χαρίζουμε σε κράτος και κοινωνία ιδιότητες που είτε είχαν είτε θα θέλαμε να είτε νομίζαμε ότι είχαν οι γονείς μας.

Δεν καταλαβαίνω. Επειδή είναι ο φιλόσοφος της κρίσης διαφωνώντας μαζί του θεραπεύεται η κρίση; Ή αλλάζουν τα αίτια και τα αιτιατά της; Σπάζοντας τον καθρέφτη χάνεται το αντικατοπτριζόμενο ή το αντικατόπτρισμα;

Και ναι ψοφάμε εκ φύσεως για ολοκληρωτικούς ηγέτες γι'αυτό και είμαστε η μοναδική (δυτική) με μπαρ που έχει τον τίτλο Στάλιν. Γουστάρουμε να λερώνει άλλος τα χέρια του και όχι εμείς. Εμείς απλά θέμε να χειροκροτάμε σε παρελάσεις και θριάμβους. Χωρίς κανένα βάρος απόφασης. Εμείς απλά θα βάλουμε τους κακούς και μετά θα λέμε "οι κακοί τα κάναν".

Είναι λίγο αδέξιο να κάνω τον ψυχολόγο-ξερόλα (αναγνωρίζω πόσο άκομψο φαίνεται) μα νομίζω ότι δεν ήταν ένα πετυχημένο άρθρο από πλευράς σας.
diego_trollan 8.3.2018 | 18:23
Στην Ελλάδα δυστυχώς ό,τι δηλώσεις είσαι, οπότε κάπως έτσι και ο Ράμφος δηλώνει ¨φιλόσοφος". Προφανώς και πάντα πουλάει το αυτομαστίγωμα στους "επιφανείς" κυρίους των Δελφών. Απλά να πούμε πως Ελλάδα δεν εισήλθε στη βιομηχανική επανάσταση και για αυτό η κοινωνία παρέμεινε σε διαφορετική δομή, βασιζόμενη κυριως στην αυτάρκεια. Και αυτό δεν ειναι απαραιτήτως κακό. Ας πάμε μια βόλτα στην μεταβιομηχανική Βρετανία να δούμε πως ζουν αυτοί που δεν βασίζονται στην αυτάρκεια και τότε θα κρίνουμε.
avatar
Άρης Κωνσταντινίδης 8.3.2018 | 18:24
Είναι πολλοί εκείνοι που ενοχλούνται από τον Ράμφο. Μιλάει συνεχώς για τα μόνιμα ελληνικά κουσούρια, που όμως ο μέσος Έλληνας αγαπάει πολύ. Δεν τα πάει καλά με την εκκλησία, ενώ την "έχουμε" σε μεγάλη εκτίμηση. Μας προτρέπει να συνεργαστούμε, πράγμα που το βρίσκουμε ασυγχώρητο-βλεπεις αγαπάμε το ατομικό παιχνίδι. Και πάνω απ' όλα έχει το ελάττωμα να μιλάει οπότε του ζητηθεί. Να διατυπώνει την άποψη του χωρίς να σκέφτεται πως ένας φιλόσοφος πρέπει να είναι "απόμακρος" και "ακριβοθώρητος"

Γι'αυτό και πολλοί τον αντιπαθουν. Γιατί διαφοροποιείται έντονα από τον μέσο Έλληνα.
Tor Mentor 8.3.2018 | 20:32
Όταν διαβάζω γι'αυτόν τον ''μέσο έλληνα'' ή για ''τους έλληνες'' κ λοιπές αντίστοιχες διατυπώσεις χαίρομαι πάντα που θα διαφωτιστώ από κάποιο μέλος της ακαδημίας ή από το κλάμπ των ολίγων που δηλώνουν πάνω από μισό χαρτί το χρόνο στην εφορία ή κάποιον ελληνιστή αλλοδαπό (δυτικό κατά προτίμηση )που διαθέτει τον χρόνο του να μας κάνει λιανά 2 -3 πραγματάκια που οι ιθαγενείς της δυτικής ασίας, παραλίγο ευρώπης δυσκολευόμαστε να νοήσουμε.
Συνήθως πέφτω έξω αλλά δε σταματώ να ελπίζω.
Έχει ενδιαφέρον αυτή η ιστορία με την κρίση και τις μανάδες μας, βγάζεις και συμπεράσματα, πχ εγώ καταλαβαίνω πως οι ναπολιτάνοι αγαπάνε πιο πολύ τις μανάδες τους από τους μιλανέζους.
Και ο Ράμφος έχει ένα ενδιαφέρον, μου θυμίζει λίγο τον λαζόπουλο από την ανάποδη - όσο μπόρεσα να διαβάσω όταν είχα φάει τα μούτρα μου με τη μηχανή, αλλά ευτυχώς επανήλθα και ξαναγύρισα στα τεχνικά που τα καταλαβαίνω καλύτερα.
Και ένα τελευταίο, επειδή πάει καιρός που είχα την πολυτέλεια να διαβάζω για ευχαρίστηση.
Στο τέλος του 1984, εκείνος ο γκομενιάρης υπαλληλάκος λέει και ευχαριστώ στο τέλος αν θυμάμαι καλά;
avatar
Άρης Κωνσταντινίδης 9.3.2018 | 22:44
"Μέσος Έλληνας". Ποιος είναι αυτός? Είναι εκείνος που κατέστρεψε τη χώρα του, που δημιούργησε μια τρομακτική κρίση στον τόπο του και καταδικάστηκε να ζει μέσα σ'αυτήν. Είναι ο άνθρωπος που μετά από 8 ολόκληρα χρόνια φτώχιας και επιδείνωσης της ζωής του, εξακολουθεί να Μην αντιλαμβάνεται τα λάθη του και τα επαναλαμβάνει με την πρώτη ευκαιρία. Ο τύπος εκείνος που είχε την τύχη να ζει στο καλύτερο κομμάτι της Ευρώπης και κατέληξε να γίνει ο τελευταίος των τελευταίων.

Και τέλος: εκείνος ο άνθρωπος που όταν του δείχνουν το σφάλμα του ώστε να μπορέσει να το διορθώσει, αντιδρά και επιτίθεται. Γιατί έχει μάθει μόνο να τον χαϊδεύουν. Εκείνοι που ο ίδιος διόρησε ακριβώς γι'αυτό και τον κατάντησαν μηδενικό
avatar
atman 12.3.2018 | 21:10
Ενταξει το οτι ο μεσος Ελληνας εχει σε μεγαλη εκτιμηση την εκκλησια ειναι αστειο, ο μεσος αναγνωστης της λαιφο εχει ορισμενα ως και αντικληρικα ανακλαστικα (τζαμπα προοδευτικοτητα, πολυ ευκολο να μαχεσαι ενα πολεμο που ηδη εχει κερδηθει. Ερωτημα τι ειναι πιο επικυνδυνο για τη σωματικη σου ακεραιοτητα να καψεις μια εικονα εξω απο την μητροπολη ή να ζητησεις να μην μεταχθει ο Γιατζογλου απο την Λαρισα μεσα στην ΑΣΣΟΕ) η δε κοινωνια γενικα εχει μια σχεση αγαπης και μισους με την επισημη εκκλησια.


Τεσπα ο Ραμφος καπου πεφτει στη παγιδα του sensationalism που πασχει ολη η κοινωνια. Αυτο βεβαια δεν σημαινει οτι στην Ελλαδα δεν εχουμε ακομα ανακαλυψει αυτο που εχουν ανακαλυψει παγκοσμια τι δουλευει στην οικονομια.
Tor Mentor 12.3.2018 | 13:00
Φίλε Άρη,

Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τον ορισμό του μέσου έλληνα.
Αν πρόσεξες όμως δεν ζήτησα κάτι τέτοιο, αλλά σχολίασα την ευκολία στο να τοποθετείται κάποιος έξω από το ''μέσο'' κοινωνικό πλαίσιο.
Θα υποθέσω λόγω ονόματος πως δεν ανήκεις στην τρίτη περίπτωση ( ελληνομαθής αλλοδαπός σχολιαστής ) αλλά σε κάποια ειδική κατηγορία συμπολιτών μας ( ακαδημαϊκός, βαθύπλουτος ή κάτι που δεν περνάει από το μυαλό μου ) αφού - λογικά - αποστασιοποιημένα κάνεις τις εκτιμήσεις που κάνεις για τον περιβόητο μ.ο.
Δεδομένου όμως της συχνότητας που ακούγεται η παραπάνω έκφραση υπάρχει μια ισχυρή πιθανότητα να έχω πέσει πάλι έξω, δεν γίνεται οι μέσοι έλληνες να είμαστε λιγότεροι από τους '' ξεχωριστούς''.
Αυτό νομίζω πως είναι ένα συνολικό πρόβλημα, το ότι δηλαδή δεν απαντάμε στον άλλον αλλά σε αυτό που νομίζουμε πως μας είπε - κάπως καλύτερο βέβαια από το προσέχουμε για να απαντήσουμε αποτελεσματικότερα, όχι σπάνια ως συμπεριφορά.

Σωστός ή λάθος όμως ως προς τις υποθέσεις μου το θέμα δεν είναι αυτό - το κατά πόσο δηλαδή ένα εντυπωσιακό ποσοστό ελλήνων* αυτοπροσδιορίζεται εκτός μέσου όρου.
- και του κόσμου όλου αν κρίνω από τα αγγλόφωνα φόρουμ που παρακολουθώ.-

Το θέμα είναι αυτή η σύνδεση οικονομικής κρίσης και νοοτροπίας που επιχειρεί ο Ράμφος και διάφοροι.

Η προβληματικότητα της ελληνικής κοινωνίας είναι δεδομένη, η οικονομική κρίση την ανέδειξε περισσότερο.

Καλό θα ήταν πρώτα να διαχωριστούν τα εξωγενή από τα ενδημικά αίτια της οικονομικής κρίσης και κατόπιν να δούμε ποιά είναι η σύνδεση τους με τα ήθη και τη νοοτροπία του μέσου έλληνα.

Πιθανόν να διαπιστώσουμε πως είναι λίγο πιο πολύπλοκα από τον μη απογαλακτισμό μας από τη μανούλα μας.

Αν δεν προηγηθεί το παραπάνω - μία ορθολογική και τεκμηριωμένη αξιολόγηση των αιτίων - (πχ η διαφθορά είναι τοπικό πρόβλημα, η αυτοματοποίηση ροών παραγωγής με κατακόρυφη πτώση στην αναπλήρωση των θέσεων εργασίας από άλλες συνδεδεμένες με τα νέα συστήματα όχι) με αποτίμηση του κάθε αίτιου,
όποια ψυχολογική απόπειρα εξήγησης είναι για να κάνουμε κουβέντα στα φόρουμ και στις τηλεοράσεις - που απ'όσο ακούω συμπαθεί ο φιλόσοφος - αλλά όχι εργαλεία για να ξεπεραστεί το πρόβλημα.

Μέχρι τότε ας σκεφτεί ο καθένας τι κάνει λάθος και - κατά - πόσο μπορεί να το διορθώσει και αν μπορεί να συνεισφέρει στον δημόσιο λόγο με συγκεκριμένες προτάσεις και λύσεις ακόμα καλύτερα, με λαϊκή ψυχολογία πάντως δουλειά δεν κάνουμε.

Νομίζω.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

PRINT ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ