Κάθε γενιά έχει ένα τραύμα. Η δικιά μας έχει το πιο άχαρο, μια οικονομική κρίση...
Sweet Nothing

H γενιά του άγχους

Ζούμε τη δική μας ιστορία, την ιστορία της κατάρρευσης της εύκολης ζωής.

Γεννήθηκα τον Αύγουστο του '78. Πράγμα που σημαίνει πως σε λίγο καιρό θα γίνω σαράντα και, όπως συμβαίνει σε πολύ κόσμο που μπαίνει σε καινούργια -άντα ή -ήντα, περνάω μια συνεχόμενη υπαρξιακή κρίση. Ένα πράγμα που σκέφτομαι πολύ είναι η γενιά μου, ποια είναι, τι χαρακτηριστικά έχει και πώς αλλάζει μέσα στα χρόνια.

 

Τι έκανε, τελικά, η δική μας γενιά; Τι θα αφήσει πίσω της; Τι έχασε; Μας έλεγαν ότι είμαστε οι πρώτοι που δεν ζήσαμε τραγωδίες, πολέμους, δικτατορίες, βασανισμούς, εξορίες. Ήμασταν οι καλομαθημένοι της Ιστορίας, αυτοί που επωφελήθηκαν από τις κακουχίες των προηγουμένων, από την ανάγκη τους να μας δώσουν αυτά που εκείνοι είχαν στερηθεί, αυτή την ανάγκη που έχουν οι άνθρωποι να ξορκίζουν τα δικά τους ζόρια μέσα από τη χαρά των απογόνων τους.

 

Οι παππούδες μας μάς έλεγαν ιστορίες από τη δύσκολη ζωή τους. Ο δικός μου ο παππούς ήρθε πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία, είδε τη ζωή του να καίγεται σε μια μέρα και έφτιαξε μια καινούργια από την αρχή. Τον έζησα λιγότερο από δέκα χρόνια και μόνο μια φορά μας μίλησε για τη Σμύρνη, μια μέρα που, όσο μικρός και αν ήμουν, δεν θα ξεχάσω ποτέ. Έκλαιγε και συνέχιζε να μιλάει. Μια ολόκληρη ζωή είχε περάσει και δεν είχε μίλησε ποτέ γι' αυτά που έζησε εκείνες τις ημέρες, τόσο βαριά ήταν αυτά τα τραύματα. Πώς είναι να ζεις όλη σου τη ζωή με βιώματα ανείπωτα, πώς ένιωσε την ημέρα εκείνη που μας μίλησε; Πού είχε θάψει όλο αυτό το βάρος; Τι ανθρώπους φτιάχνουν οι μεγάλες τραγωδίες;

 

Δεν ζήσαμε πόλεμο, δεν ζήσαμε δικτατορίες και βασανιστήρια, αλλά ζούμε τη δική μας, μικρή έστω, τραγωδία, την κινούμενη άμμο, και μέσα σε αυτή φτιάχνουμε τη δική μας καινούργια ταυτότητα. Είμαστε κάτι που ακόμα δεν μπορούμε να περιγράψουμε, είμαστε η γενιά του άγχους.

 

Πριν από λίγες ημέρες πήγα να δω ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία του φίλου Ξενοφώντα Βαρδαρού και του Γιάννη Ξύδα με τίτλο Οι παρτιζάνοι των Αθηνών. Το σινεμά ήταν γεμάτο από κόσμο, αλλά, επειδή πήγα μόνος, βρήκα μια θέση και με το που έκλεισαν τα φώτα και ξεκίνησε η ταινία ήξερα ότι θα γινόμουν λίγο ρεζίλι, καθώς είχα αρχίσει να συγκινούμαι από τα πρώτα δευτερόλεπτα.

 

Η ταινία είναι για την αντίσταση στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της Κατοχής και έχει ως βασικούς ομιλητές δεκατέσσερις μαχητές που έδρασαν στις γραμμές της Εθνικής Αλληλεγγύης, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και της ΟΠΛΑ. Άνθρωποι πολύ μεγάλοι πια σε ηλικία, στους οποίους διέκρινες όμως τη γενναιότητα αλλά και την περηφάνια για την τότε δράση τους.

 

Εικόνα από το νοτκιμαντέρ «Οι παρτιζάνοι των Αθηνών», των Ξενοφώντα Βαρδαρού και Γιάννη Ξύδα.

 

Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας σκεφτόμουνα αν η δική μας η γενιά θα μπορούσε ποτέ να φτάσει έστω κοντά στα ανδραγαθήματα αυτών των ανθρώπων που δεν υπολόγιζαν τον θάνατο μπροστά στο ιδανικό της ελευθερίας. Έφυγα βαθιά συγκινημένος και ακόμα περισσότερο προβληματισμένος.

 

Ζούμε τη δική μας ιστορία, την ιστορία της κατάρρευσης της εύκολης ζωής. Σπουδάσαμε άνετα, οι γονείς μας αγόραζαν αυτοκίνητα και σπίτια, σπίτια που γράφανε στα ονόματά μας, μέχρι που ήρθε το κύμα και τα πήρε κι αυτά και την αίσθηση που είχαμε ότι η ζωή είναι εύκολη, γιατί εύκολη μας την είχαν κάνει. Και τώρα, χαμένοι κάπως, περιηγούμαστε, ψάχνουμε να δημιουργήσουμε καινούργια ταυτότητα, είμαστε οι ενδιάμεσοι, αυτοί που έπρεπε να επανακαθορίσουν τη ζωή τους ,ενώ αυτή είχε ήδη πάρει έναν δρόμο.

 

Πολλές φορές με πιάνει άγχος. Πως θα τελειώσει ο χρόνος, πως πρέπει να καθορίσω το δικό μου μέλλον όπως εγώ θέλω να είναι, γρήγορα, όποιες και αν είναι οι συνθήκες γύρω μου. Είναι σαν εφιάλτης, σαν να περπατάς σε κινούμενη άμμο, σαν να βυθίζεσαι την ώρα που σε κυνηγάνε, αλλά πρέπει να τρέξεις.

 

Κάθε γενιά έχει ένα τραύμα. Η δικιά μας έχει το πιο άχαρο, μια οικονομική κρίση, η οποία με τα χρόνια ήρθε κι έκατσε και είναι πλέον σχεδόν γελοίο που την αποκαλούμε έτσι καθώς η λέξη «κρίση» δεν περιγράφει συνήθως μια μόνιμη κατάσταση και αυτό που ζούμε κοντεύει πια να κλείσει δεκαετία.

 

Δεν ζήσαμε πόλεμο, δεν ζήσαμε δικτατορίες και βασανιστήρια, αλλά ζούμε τη δική μας, μικρή έστω, τραγωδία, την κινούμενη άμμο, και μέσα σε αυτή φτιάχνουμε τη δική μας καινούργια ταυτότητα. Είμαστε κάτι που ακόμα δεν μπορούμε να περιγράψουμε, είμαστε η γενιά του άγχους, αυτοί που ζούμε πλέον με λιγότερα και μερικές, σπάνιες φορές καλύτερα ή, έστω, πιο σωστά, αυτοί που μιλάμε στα μικρά παιδιά μας για πραγματικά προβλήματα γιατί τα βλέπουν δίπλα τους και ρωτάνε, είμαστε αυτοί που έχουμε την ευκαιρία να φτιάξουμε καλύτερους ανθρώπους από εμάς, πιο ρεαλιστές, μακριά από γυάλινες ουτοπίες, μακριά από βολέματα, είμαστε αυτοί που πρέπει να κάνουμε τη μετάβαση και ό,τι μάθουμε από αυτή την άχαρη διαδρομή να το δώσουμε στους επόμενους, στους καλύτερους από εμάς.

 

Αυτό, εν τέλει, θα πρέπει να είναι το δικό μας ανδραγάθημα και αυτή θα πρέπει να γίνει η δική μας παρακαταθήκη για το μέλλον. Η δημιουργία μιας γενιάς χωρίς σύνδρομα μεγαλομανίας, με στόχους ρεαλιστικούς, πιο κοντά στα ανθρώπινα ιδεώδη, η δημιουργία μιας γενιάς που δεν θα έχει ανάγκη κανέναν να τη «ξεβλαχέψει».

 

 

Sweet Nothing
13 Σχόλια
avatar
AthanBXL 24.4.2018 | 14:58
K. Λουκάκο,
Είμαι 10 χρόνια μεγαλύτερός σας, αλλά η ανάλυσή σας με εκφράζει απόλυτα...

Ευχαριστώ.

avatar
Άρης Κωνσταντινίδης 24.4.2018 | 16:11
Οι δύσκολες εποχές φτιάχνουν σκληρούς ανθρώπους.
Οι σκληροι άνθρωποι δημιουργούν εύκολες εποχές.
Οι εύκολες εποχές φτιάχνουν μαλθακούς ανθρώπους.
Και οι μαλθακοί άνθρωποι δημιουργούν δύσκολες εποχές.

Αυτά τα λένε οι Κινέζοι και νομιζω δίνουν μια απάντηση στον προβληματισμό του άρθρου.
avatar
ihateuall 25.4.2018 | 09:04
Με τσιτάτα του instagram δυστηχώς δεν γίνεται δουλειά
Citellus citellus 24.4.2018 | 16:28
Πολύ ωραίο άρθρο.

Μέχρι τη κρίση, κάθε γενιά στη Δύση η οποία συναντούσε δυσκολίες είχε την πίστη (και ρεαλιστικές προοπτικές) ότι οι κρίσεις αυτές κάποια στιγμή θα ξεπεραστούν και τελικά θα κατορθώσει να ζήσει καλύτερα ακόμη και από την προηγούμενη γενιά. Νομίζω όμως ότι τη κρίση του 2008 στο μέλλον θα τη βλέπουμε ως την αρχή του τέλους για την απόλυτη κυριαρχία της Δύσης. Όσο το κέντρο μετατοπίζεται στα ανατολικά, τόσο οι μέχρι τώρα ευνοημένοι Δυτικοί έχουμε να χάσουμε, από τον ανειδίκευτο εργάτη μέχρι το μεγαλογιατρό (εκτός από τους πολύ πλούσιους, οι οποίοι μπορούν πολύ πιο εύκολα να μεταφέρουν τον πλούτο τους έξω). Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει φυσικά για π.χ. τον Κινέζο, τον Ινδό, τον Ινδονήσιο και πολλούς Αφρικανούς.

Έτσι είμαστε η πρώτη γενιά της Δύσης στα τελευταία 100+ χρόνια η οποία δε μπορεί να ελπίζει ότι θα ζήσει καλύτερα απ'ότι οι γονείς της! Απλά κάποιες χώρες είναι καλύτερα προετοιμασμένες για αυτήν την εποχή (π.χ. Γερμανία), άλλες προσπαθούν με λύσεις απελπισίας (π.χ. Τραμπ, Brexit), και άλλοι παραδίνονται αμαχητί (Ελλάδα).
Living_in_a_material_world 24.4.2018 | 21:11
εξαιρετικά εύστοχη τοποθέτηση.
Θανάσης 24.4.2018 | 21:14
Τι ακριβώς εννοείς με το κέντρο που μετατοπίζεται ανατολικά; Είναι αυτό που νομίζω; Έχει σχέση και με τη γεωπολιτική; Γιατί αυτό καταλαβαίνω απ' αυτά που γράφεις για την αρχή του τέλους της κυριαρχίας της Δύσης. Ότι πλέον αναδύεται μια άλλη υπερδύναμη.

Εσύ πάλι τι πιστεύεις; Είσαι αισιόδοξο άτομο;
avatar
Μαύρος Γάτος 27.4.2018 | 17:31
Δεν είναι ότι η ισχύς φεύγει από τη Δύση.
Ο κυριότερος λόγος είναι ότι ο πλούτος και η εξουσία συγκεντρώνονται ταχύτατα -με πρωτοφανείς ρυθμούς και ελάχιστες αντιδράσεις- στα χέρια ολοένα λιγότερων ατόμων, δημιουργώντας νέες ολιγαρχίες και μεταδημοκρατικά καθεστώτα.
Πόσο μάλλον που ο Ευρωπαϊκός Νότος -και ιδιαίτερα η Ελλάδα- υπήρξε το πειραματόζωο για να τεσταριστούν αυτές οι πρακτικές
Θανάσης 24.4.2018 | 21:14
Υπέροχο το άρθρο σου.
avatar
Ανώνυμος/η 24.4.2018 | 22:59
Συμπάσχω σε ένα μέρος αλλά από την άλλη μήπως είμαστε καπως δραματικοί; Δηλαδή εντάξει τόσες γενιές Αμερικανών Άγγλων Γερμανών Βέλγων κλπ έχουν μεγαλώσει σε καθεστώς απόλυτης ειρήνης και έλλειψης ηρωισμών 70 χρόνια τώρα. Δεν έπαθαν κάτι. Μήπως να ξεχάσουμε αυτά τα ηρωικά και να το δούμε λίγο όπως είναι; Τυχεροί άτυχοι ας μην κλαιγόμαστε τουλάχιστον και ας βλέπουμε την πραγματικότητα γύρω μας χωρίς γενικεύσεις και θεωρητικολογίες
avatar
atman 26.4.2018 | 10:18
η ΟΠΛΑ ήταν αντιστασιακη οργανωση;;;
avatar
Μαύρος Γάτος 27.4.2018 | 17:37
Δεδομένου ότι έστειλε κάμποσους δωσίλογους στο χώμα σίγουρα ναι.
Το ότι σηκώνουν άφθονη κριτική ορισμένες πλευρές της δράσης της, αυτό είναι μια άλλη -σοβαρότατη- υπόθεση...

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου -αντίθετα απ' ό,τι συμβαίνει στην περίπτωση των Γάτων- τα πράγματα είναι σπάνια εντελώς άσπρα ή εντελώς μαύρα (Εξαιρούνται οι Χρυσαυγίτες και λοιποί φασίστες με τις κατάμαυρες ιδέες και την κατάμαυρη ψυχή).
avatar
Μαύρος Γάτος 27.4.2018 | 17:26
Το τέλος της εύκολης ζωής;

Μέχρι το 2008 η ζωή δεν ήταν "εύκολη" για όποιον δεν ήταν λαμόγιο (και ήμασταν πολλοί στην τελευταία κατηγορία) ή δεν "είχε ξεβλαχεφτεί" από το κωστοπουλέικο ΚΛΙΚ βουτώντας σαν ηλίθιος στη θάλσσσα της ξέφρενης κατανάλωσης με δανεικά (εδώ τώρα, αυτή η κατηγορία ήταν αρκετά πολυπληθής -ευτυχώς εγώ ένοιωθα απέχθεια για το ΚΛΙΚιαριλίκι και απέφευγα να συναναστρέφομαι με ΚΛΙΚιάρηδες).

Ηταν απλά μια εποχή αξιοπρεπώς βατή για όποιον δούλευε σοβαρά. Μάλιστα, σε κάθε περίπτωση, πολλοί τομείς της πνευματικής εργασίας αμειβονταν πολύ λιγότερο και είχαν πολύ λιγότερο κύρος από άλλους που αποτελούσαν την "προτεραιότητα" της κοινωνίας εκείνη την εποχή.
Πολλοί άνθρωποι (ανάμεσά τους κι εγώ) δουλέψαμε σοβαρά, δημιουργήσαμε, ταξιδέψαμε και περάσαμε πολύ καλά (πράγμα που δεν σημαίνει διόλου πολυτελώς).
avatar
Ηλέκτρα Αντωνιάδου 2.5.2018 | 01:25
Σε καταλαβαίνω. Έτσι ακριβώς νιώθω κι εγώ για τον δικό μου τον παππού.
http://www.efsyn.gr/arthro/tragoydontas-vadizan-mesa-sti-vrohi-kai-den-egkateleipan-tis-theseis-toys

PRINT ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ