«Τι είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή;»
Sweet Nothing

Οι ζωές των άλλων

Όπου βλέπω «σκαστούς» από την πόλη, θέλω να μου πουν αν πέτυχε αυτό που είχαν στο μυαλό τους. Και πάντα μου λένε το ίδιο: «ήταν η καλύτερη απόφαση που έχουμε πάρει».

Κάποια στιγμή φέτος, στις διακοπές στο νησί, με πήρε ο ύπνος στην παραλία. Ξύπνησα λίγη ώρα μετά, μπορεί να ήταν και δέκα χρόνια, είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου. Ήταν η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που είχα χαλαρώσει. Και κάπως έτσι ένιωσα ευτυχισμένος. Ευτυχισμένος όχι επειδή ήμουν γεμάτος αλλά επειδή είχα αδειάσει.


Θυμάμαι μια σκηνή, μια κουβέντα πριν από πολλά χρόνια. Είχα πάει στο πατρικό σπίτι ενός φίλου - ήμασταν εκεί κοντά και μου λέει «πάμε σπίτι να γνωρίσεις τη μάνα μου». Πιάσαμε κουβέντα και είχε η γυναίκα αυτή μια ηρεμία στη φωνή της και μια σοφία στα λόγια της που με έκανε να θέλω να τη ρωτήσω πράγματα για τη ζωή.

 

Και της έκανα την πιο χαζή ερώτηση, η οποία όμως μπορεί να σου δώσει τέλεια απάντηση, αν την κάνεις στον σωστό άνθρωπο: «Τι είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή;». Με κοίταξε και χωρίς να το σκεφτεί μου είπε «η ψυχική ηρεμία». Δεν ξέρω γιατί αλλά η κουβέντα αυτή μου έμεινε από τότε. Σαν να έγινε ένα κλικ συνειδητοποίησης και να έχει μείνει από τότε κλικαρισμένο.

 

Μια μέρα θα φύγω. Το λέω συνέχεια στον εαυτό μου για να μην το ξεχάσω. Μια μέρα έφτιαξα ένα φανταστικό (imaginary δηλαδή) πλάνο και από τότε το έχω στο μυαλό μου. Στο πλάνο αυτό μια μέρα φεύγω. Σε ένα σπίτι, σε ένα νησί. Δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, αλλά το πλάνο αυτό είναι μαζί μου, κάθε στιγμή σχεδόν.


Στην ταβέρνα του νησιού μια μέρα πιάσαμε κουβέντα με τον σερβιτόρο. «Τον χειμώνα», τον ρωτήσαμε, «ζείτε στην Αθήνα;». «Όχι», μας λέει, «εδώ. Γυρίσαμε πίσω, φτιάξαμε την ταβέρνα, φτιάξαμε κάτι δωμάτια και ζούμε εδώ μόνιμα. Είμαστε τρία ζευγάρια που κάνουμε ωραία παρέα, περιμένουμε και κάτι γεννητούρια και δεν μπορούμε να φανταστούμε πώς ζούσαμε πριν κάνουμε αυτή την αλλαγή στη ζωή μας».

 

Ο σερβιτόρος και συνιδιοκτήτης της ταβέρνας είχε ζήσει στην Αθήνα και στη Νέα Υόρκη. Μια μέρα, στη Νέα Υόρκη, μας είπε, είδε έναν συγχωριανό του από αυτό το νησάκι των Κυκλάδων, τη Δονούσα. Είπανε τα νέα τους και τον ρώτησε ο δικός μας πότε πήγε τελευταία φορά στο νησί. «Πριν από δέκα χρόνια» του είπε ο άλλος. Πριν από δέκα χρόνια τελευταία φορά και στην Ελλάδα. Και κάπως έτσι ο φίλος μας πήρε την απόφαση να γυρίσει, τον ταρακούνησε αυτό που άκουσε, άνθρωπο να έχει να δει τον τόπο του δέκα χρόνια.

 

Παλιότερα, σε ένα άλλο ταξίδι, για δουλειά αυτήν τη φορά, είχαμε γνωρίσει μια παρέα νέων που ζούσανε μόνιμα σε ένα χωριό στα Ζαγοροχώρια, τα Άνω Πεδινά. Τρώγαμε σε μια ταβέρνα και έτρωγαν κι αυτοί δίπλα μας.

 

Πιάσαμε κουβέντα, μας έλεγαν για τη ζωή τους εκεί και μιλούσαν με μια ηρεμία που μας ανάγκαζε κι εμάς να μιλάμε πιο σιγά και πιο αργά. Τα παιδιά τους γυρνοβολάγανε, ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς, χωρίς «ελάτε κοντά να σας βλέπουμε», το ίδιο και τα σκυλιά τους. «Πηγαίνουμε στα Γιάννενα για δουλειές και βιαζόμαστε να γυρίσουμε. Στην Αθήνα πια πάμε πολύ σπάνια, να δούμε φίλους και συγγενείς, αλλά πνιγόμαστε, δεν αντέχουμε πολλές μέρες».

 
Πολλές ακόμα τέτοιες ιστορίες. Στη Μηλιά, στον Νομό Χανίων, στις Πρέσπες, στη Νάξο, στην Αμοργό... Όπου βλέπω «σκαστούς» από την πόλη, θέλω να πάω να τους ρωτήσω να δω πώς είναι, να μου πουν αν πέτυχε αυτό που είχαν στο μυαλό τους. Και πάντα μου λένε το ίδιο: «ήταν η καλύτερη απόφαση που έχουμε πάρει».


Είναι Σεπτέμβρης, πρώτες μέρες στο γραφείο, πρώτες μέρες στην Αθήνα και πάντα είναι δύσκολες. Το μυαλό θέλει χρόνο να προσαρμοστεί και να αποδώσει. Το άρθρο αυτό προσπαθώ να το γράψω εδώ και ώρες. Έχω ανοίξει μια σελίδα στο word, αλλά δεν βγαίνουν οι λέξεις. Μέχρι που αποφάσισα να γράψω για το απωθημένο μου.

 

Μια μέρα θα φύγω. Το λέω συνέχεια στον εαυτό μου για να μην το ξεχάσω. Μια μέρα έφτιαξα ένα φανταστικό (imaginary δηλαδή) πλάνο και από τότε το έχω στο μυαλό μου. Στο πλάνο αυτό μια μέρα φεύγω. Σε ένα σπίτι, σε ένα νησί. Δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, αλλά το πλάνο αυτό είναι μαζί μου, κάθε στιγμή σχεδόν.


Η μητέρα του φίλου μου πηγαίνει συχνά στο Μεσολόγγι και περνάει μέρες πολλές εκεί. Ο φίλος στη Δονούσα μιλούσε για ονειρεμένους χειμώνες στο νησί, ο Γιώργος στη Μηλιά μας έλεγε για τη ζωή του πριν, διαφημιστής σε μεγάλη εταιρεία, πεντακόσιους σφυγμούς το λεπτό, μας μιλούσε γι' αυτά και τον έπιασε άγχος, είχε καιρό να αγχωθεί τόσο, τα παιδιά στα Άνω Πεδινά μας μιλούσαν με τόσο ενθουσιασμό για τη ζωή τους και το πόσο καλά ένιωθαν φαινόταν στο πρόσωπό τους.


Σπάνια ζηλεύω τις ζωές των άλλων. Μόνο τότε, στα μικρά μέρη, βλέποντας αυτούς που έψαξαν και βρήκαν την ψυχική τους ηρεμία.

 

Sweet Nothing
7 Σχόλια
avatar
σαλιγκάρι 7.9.2018 | 10:35
το ότι η επαρχία είναι πιο αγνή από την πρωτεύουσα (οι άνθρωποι, ο τρόπος ζωής) είναι ψέμα που καλλιεργείται δεκαετίες από ανθρώπους που θέλουν να πιστεύουν ότι κάτι θα έρθει να τους σώσει κάποια στιγμή, κάπου, κάποτε και από αυτούς που πιστεύουν στην παράδοση (είναι δηλαδή συντηρητικοί άνθρωποι)
avatar
ΦΩΤΕΙΝΗ 7.9.2018 | 11:09
Για να έχεις, όμως, ψυχική ηρεμία, δεν πρέπει να ζεις χωρίς μυστικά και ψέματα; Δεν πρέπει να ζεις την ζωή που θέλεις και όχι την ζωή που σου επιβάλλει ο κοινωνικός σου περίγυρος; Όσο πιο κλειστή είναι η κοινωνία, τόσο πιο περιορισμένες είναι οι επιλογές ζωής που μπορείς να κάνεις χωρίς να περιθωριοποιηθείς κοινωνικά. Λένε ότι οι μεγαλουπόλεις είναι απάνθρωπες, όμως στην μεγαλούπολη υπάρχει ένας σεβασμός στην ιδιοτικοτητα του ανθρώπου και μια ελευθερία επιλογών, που εγώ το βρίσκω πολύ ανθρώπινο και πολύ υγιές. Πιστεύω, βέβαια, ότι τα λέω αυτά επειδή είμαι γυναίκα και οι γυναίκες, ακόμα, περιορίζομαστε κοινωνικά πολύ περισσότερο από τους άντρες. Γι αυτό και όλα τα κορίτσια που μένουν στην επαρχία θέλουν να φύγουν και να πάνε σε μια μεγαλούπολη να σπουδάσουν.
avatar
σαλιγκάρι 7.9.2018 | 14:16
είναι και το ότι είσαι γυναίκα αλλά δεν είναι μόνο λόγω του φύλου
όλοι όσοι είναι δημιουργικοί άνθρωποι και ξεφεύγουν από τα λίγα που προσφέρει η επαρχία είναι δαχτυλοδειχτούμενοι, τους κοροϊδεύουν και τους διώχνουν κοινωνικά, γίνονται περιθώριο όπως λες. όποιος δεν θέλει μόνο, αποκλειστικά, το δίπτυχο οικογένεια-δουλειά στο δημόσιο υποφέρει γιατί δεν είναι ανεχτός.
avatar
Βεβαιως 9.9.2018 | 06:13
Η "ασφαλεια" της μικρης κοινωνιας εχει καποια τιμη, πολυ μεγαλη για ατομα που δε θελουν να ειναι οπως αρμοζει στο γειτονα. Οι που απαιτουν προσωπικα δικαιωματα, ιδιαιτερα οι γυναικες, αναγκαζονται να φυγουν για να ξεφυγουν απο την επιτηρηση της μικρης κοινωνιας. Η ΠΡΕΒΕΖΑ του Καρυωτακη κατι λεει γι αυτα!
Dry Salami 7.9.2018 | 14:05
Εχει πολύ πλάκα η ζωή. Ξεκινάς και τα θες όλα, περίπλοκα και δυνατά, και σπουδές και δουλειές και καριέρες και λεφτά και οικογένεια και παιδιά και σπίτι και να ναι καλά και οι γονείς, να τους έχεις ευχαριστημένους και και και...
Φτάνει λοιπόν μια μέρα που καταλαβαίνεις ότι όλα ... δεν γίνονται. Και η "καριέρα" είναι μια κ@λοδουλειά που σου τρώει τη ζωή, οι γονείς σου και οι προσδοκίες τους μια φυλακή, η αγάπη τους όχι και τόσο αγάπη τελικά, τα παιδιά δεν είναι αυτό το νόημα που περίμενες να γεμίσει όλο σου το "είναι" και ο άνθρωπος που παντρεύτηκες είναι και αυτός ένα ανθρωπάκι σαν εσένα γεμάτος και αυτός φόβους, συμπλέγματα και θέματα που δεν πρόλαβε ποτέ να δει, να λύσει, να επεξεργαστεί. Τον πρόλαβε και αυτόν η ζωή. Σαν εσένα.
Και είναι αυτές οι στιγμές που συνειδητοποιείς ότι οι μέρες περνάνε γρήγορα ασφυκτικά φορτωμένες επίτηδες για να μην έχεις χρόνο να σκεφτείς, γιατί αν σκεφτείς ... πρέπει να ακυρώσεις μια ολόκληρη ζωή σχεδόν. Δύσκολο αυτό. Καλύτερα στην τρέλα.
Η ψυχική ηρεμία δεν κερδίζεται μόνο με μία μετακόμιση στην εξοχή. Αν δεν έχεις κάνει πρώτα ένα κύκλο μέσα σου, η ηρεμία της φύσης μπορεί να σε τρελάνει. Όμως σίγουρα μέσα σε αυτό το χάος της πόλης, ο κύκλος δεν κλείνει ποτέ, γίνεται λούπα και μας πνίγει.
avatar
Garou 8.9.2018 | 23:45
Εσείς πάντως γράφετε εξαιρετικά.
avatar
Βεβαιως 9.9.2018 | 06:02
Η "ηρεμια" ειναι προσωπικη υποθεση κι ερμηνεια, δεν ειναι το ιδιο για ολους ουτε συχναζει σε ιδιαιτερα μερη. Καποιος σημειωνει, σωστα, οτι πολλοι νοιωθουν αγχος στη φυσης! Τι εννοει, ο καθενας, λεγοντας "ηρεμια", τι ιδιοτητες δινει στη λεξη, τι ζητα απ αυτην δεν ειναι γραμμενο σε πετρα. Οι προυποθεσεις ηρεμιας, για μενα, ειναι μια ησυχη συνειδειση που συνοδευται απο καλες ανθρωπινες σχεσεις και μια οικονομια που δε σε πιανει απο το λαιμο. Νομιζω.

PRINT ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ