Υπόψη ότι ο ελληνικός ποινικός κώδικας προβλέπει φυλάκιση από 3 μήνες έως 5 χρόνια (ανάλογα με την περίπτωση) για τους «θερμόαιμους» εργοδότες/-τριες, όμως πολύ σπάνια εφαρμόζεται.
Απορίες

Τι γίνεται όταν φτάσει στα δικαστήρια μια υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησης;

Η ιστορία του Χάρβεϊ Γουάινσταϊν έφερε ξανά το θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης στο προσκήνιο. Τι γίνεται όμως με τις γυναίκες που αποφασίζουν να φτάσουν την υπόθεσή τους στα δικαστήρια; Η δικηγόρος Μαρία Παρέντη απαντά

Το σκάνδαλο με τις απανωτές καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση που έκαναν δημόσια γνωστές ηθοποιοί κατά του διάσημου παραγωγού ταινιών Χάρβεϊ Γουάινσταϊν ξανάφερε στην επικαιρότητα ένα ζήτημα που για τη μεγάλη πλειονότητα των θυμάτων δεν έχει το χολιγουντιανό «γκλάμουρ» αυτής της ιστορίας, ούτε βέβαια τη δημοσιότητά της. Αυτές συνήθως είναι νεαρές γυναίκες (σπανιότερα άντρες), ανειδίκευτες, χαμηλόμισθες, που μπορεί να έχουν μόλις προσληφθεί σε μια απαξιωμένη, στριμωγμένη και αβέβαιη αγορά εργασίας. Το τελευταίο που θα ήθελαν είναι να μείνουν άνεργες και να τους βγει και το «όνομα» – διότι ακόμα κι αν συναντούσαν «ευήκοα ώτα», είναι αμφίβολο αν θα είχαν τα ψυχικά αποθέματα ή/και την ευχέρεια να αναζητήσουν δικαστικά το δίκιο τους.

 

Οι αριθμοί

Όπως στις περισσότερες χώρες, έτσι και στην Ελλάδα οι περισσότερες γυναίκες που παρενοχλούνται βρίσκονται χαμηλά στην εργασιακή ιεραρχία. Έρευνα του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας (ΚΕΘΙ) έφερε ένα 10% των εργαζόμενων γυναικών στην Ελλάδα να δηλώνει ότι έχει υποστεί προσωπικά σεξουαλική παρενόχληση την ώρα της δουλειάς, ενώ ένα 30% ανέφερε ότι γνωρίζει τουλάχιστον μία συνάδελφο που βρέθηκε σε αυτήν τη δύσκολη θέση. Εννοείται ότι δεν αναφερόμαστε στο απλό, το έστω λίγο τολμηρό φλερτ, αλλά σε εκείνο το επίμονο «πέσιμο» που όλοι όσοι το έχουν βιώσει ξέρουν πολύ καλά να διακρίνουν με την πρώτη.


Άνδρας μέσης ηλικίας, έγγαμος, μορφωμένος και ιεραρχικά ανώτερος (εργοδότης, προϊστάμενος, επιστάτης, αφεντικό) είναι ο «συνήθης ύποπτος», μεταξύ 16 και 25 ετών είναι οι περισσότερες από τις μισές θιγόμενες, ενώ οι δράστες δείχνουν ιδιαίτερη αδυναμία στις νεοπροσληφθείσες (κοντά στο 40% των περιπτώσεων). Συχνά οι προτάσεις αυτές συνοδεύονται από υποσχέσεις για «χάρες», επαγγελματικά ανταλλάγματα ή δώρα. Οι ίδιες οι επιχειρήσεις σπανίως δίνουν προσοχή σε τέτοια περιστατικά, μολονότι ο φόβος της παρενόχλησης συχνά συνεπάγεται μειωμένη απόδοση, οι δε συνάδελφοι των θιγόμενων κάνουν συνήθως τα στραβά μάτια – οπότε επόμενο είναι οι δράστες συχνά να υποτροπιάζουν. Εξάλλου είναι ένα φαινόμενο που δεν πηγάζει απλώς από «υπερβάλλοντα» ερωτικό ζήλο, κυρίως πρόκειται για άσκηση και επιβολή σχέσεων εξουσίας, για την (αυτο)επιβεβαίωση της επαγγελματικής, κοινωνικής αλλά και έμφυλης ισχύος του δράστη. Καθόλου περίεργο, λοιπόν, που μόλις μία στις δέκα περιπτώσεις προχωρά δικαστικά – στις υπόλοιπες, οι θιγόμενες είτε αναγκάζονται να παραιτηθούν (επτά στις δέκα περιπτώσεις) είτε απολύονται. Υπόψη ότι τα παραπάνω στοιχεία αλιεύτηκαν πριν από την οικονομική κρίση, περίοδο που θεωρείται ότι αυξήθηκαν αυτά τα περιστατικά, καθώς και η δυσκολία των θυμάτων να αντιδράσουν υπό το φάσμα της εργασιακής επισφάλειας.

 

Μέχρι και έξι στις δέκα εργαζόμενες Ελληνίδες (ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή) έχουν υποστεί κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης. Υπάρχουν επίσης άντρες θύματα τέτοιων συμπεριφορών, ανεξαρτήτως σεξουαλικότητας, όμως τα ποσοστά εδώ είναι πολύ μικρότερα, ένας για δέκα γυναίκες.

Πόσες γυναίκες το αναφέρουν;

«Δυστυχώς, αληθεύει ότι λίγες εργαζόμενες που έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση αναζητούν νομική προστασία κι ακόμα λιγότερες συνεχίζουν δικαστικά. Είχα μερικές τέτοιες πελάτισσες. Ήρθαν, μιλήσαμε, ζήτησαν συμβουλές, όμως καμιά τους ως τώρα δεν έχει προχωρήσει σε αγωγή. Άλλωστε, όποτε βρίσκομαι στο δικαστήριο, σπανίως διαπιστώνω να εκδικάζεται μια τέτοια υπόθεση» μου λέει η δικαιωματική δικηγόρος Μαρία Παρέντη που, επιπλέον, θεωρεί εντελώς ανυπόστατη την αντίληψη ότι κάποια θύματα ενδεχομένως ψεύδονται προκειμένου να εκβιάσουν πράγματα και καταστάσεις: «Αν υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις, πρόκειται σίγουρα για εξαιρέσεις. Ποια γυναίκα θα μπει στη διαδικασία να εκτεθεί με αυτό τον τρόπο, όταν ακόμα και θύματα σοβαρής παρενόχλησης την αποσιωπούν, ακριβώς επειδή φοβούνται τον κοινωνικό διασυρμό, τον στιγματισμό τύπου "δεν μπορεί, θα τα 'θελε κι αυτή"; Ή μήπως προσλαμβάνουν εύκολα εργαζόμενη που τολμά να ξύνει τέτοια θέματα; Ακόμα και οι δικαστές, μερικές φορές, δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία σε τέτοιες καταγγελίες. Οπότε λένε "άσε, τώρα, πού να μπλέκω". Έπειτα, μιλάμε για προσβολή όχι μόνο της αξιοπρέπειας αλλά και της γενετήσιας ελευθερίας του ατόμου, ένα θέμα εξαιρετικά λεπτό. Εδώ μέχρι και άνδρες που έχουν υποστεί παρενόχληση διστάζουν να το πουν, αναλογιζόμενοι τι θα πει ο κόσμος! Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, όπου υπάρχει ισχυρή νομική προστασία για τα θύματα τέτοιων περιπτώσεων, οι καταγγελίες είναι αναλογικά περισσότερες. Όμως και στην Ελλάδα ο νόμος προστατεύει τις θιγόμενες, κάτι που πολλές αγνοούν και είναι σημαντικό να γνωρίζουν: αντίθετα απ' ό,τι γενικά συμβαίνει, το τεκμήριο της αθωότητας εδώ δεν ισχύει, αφού o νόμος 3488/2006 ορίζει ότι ο καταγγελλόμενος ως δράστης υποχρεώνεται να αποδείξει εκείνος την αθωότητά του».

 

Τι προβλέπει η οδηγία της Κομισιόν;

Σύμφωνα με τη σχετική οδηγία της Κομισιόν, η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας ορίζεται ως «διακριτική μεταχείριση με βάση το φύλο όταν λαμβάνει χώρα μια ανεπιθύμητη συμπεριφορά, σχετική με το φύλο, με την πρόθεση ή με αποτέλεσμα να προσβληθεί η αξιοπρέπεια του προσώπου και/ή να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον εκφοβισμού, εχθρικό ή ενοχλητικό και ιδιαιτέρως αν η απόρριψη ή η υποταγή του προσώπου σε μια τέτοια συμπεριφορά χρησιμοποιείται ως κριτήριο για λήψη απόφασης η οποία να επηρεάζει το συγκεκριμένο πρόσωπο». Έρευνες καταγράφουν μεγάλα ποσοστά σεξουαλικής παρενόχλησης διαφόρων μορφών –από τις ελαφρύτερες, τύπου πιεστικά λεκτικά υπονοούμενα, έως τις πιο βαριές, από προκλητικές χειρονομίες μέχρι απόπειρες ή και περιστατικά βιασμού– στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα και στις ανεπτυγμένες, σε ποσοστά που κυμαίνονται μεταξύ 30% και 50%. Φαντάσου τι γίνεται παραέξω.

 

Στα δικαστήρια

Λίγες αναλογικά περιπτώσεις φτάνουν στα δικαστήρια, ακόμα λιγότερες στην Ελλάδα. Συγκεκριμένος αριθμός τέτοιων καταγγελιών στη χώρα δεν υπάρχει. Η ΕΛ.ΑΣ. δεν κρατά αρχείο τέτοιων υποθέσεων και ανάλογα με τη βαρύτητά τους τις κατατάσσει σε άλλες κατηγορίες αδικημάτων, ενώ κάποια θιγόμενη/-ος μπορεί επίσης να απευθυνθεί στην 24ωρη γραμμή SOS 15900 της Γενικής Γραμματείας Ισότητας Φύλων για τη βία κατά των γυναικών γενικότερα, στην Επιθεώρηση Εργασίας αλλά και στον Συνήγορο του Πολίτη – και αυτές εμφανίζουν αυξητική τάση πανευρωπαϊκά. Όπως προκύπτει από στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία θεωρεί τη σεξουαλική παρενόχληση αδίκημα σύμφωνα με οδηγία που εξέδωσαν η Ευρωβουλή και το Συμβούλιο Υπουργών ύστερα από πρόταση της επιτρόπου Άννας Διαμαντοπούλου, μέχρι και έξι στις δέκα εργαζόμενες Ελληνίδες (ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή) έχουν υποστεί κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης. Υπάρχουν επίσης άντρες θύματα τέτοιων συμπεριφορών, ανεξαρτήτως σεξουαλικότητας, όμως τα ποσοστά εδώ είναι πολύ μικρότερα, ένας για δέκα γυναίκες.


Υπόψη ότι ο ελληνικός ποινικός κώδικας προβλέπει φυλάκιση από 3 μήνες έως 5 χρόνια (ανάλογα με την περίπτωση) για τους «θερμόαιμους» εργοδότες/-τριες, όμως πολύ σπάνια εφαρμόζεται, ενώ με τις ποινές αυτές «δεν αξιολογούνται σε καμία περίπτωση οι επιπτώσεις που μπορεί να έχει για τη ζωή του ατόμου μια τέτοια πράξη», όπως σημείωνε σε σχετική της εισήγηση η Ελισάβετ Συμεωνίδου-Καστανίδου, καθηγήτρια Ποινικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσ/νίκης, υπογραμμίζοντας, ταυτόχρονα, την ιδιαίτερη σημασία των πολιτικών πρόληψης τέτοιων περιστατικών. Η εκπαίδευση, η πρόληψη, η νομική προστασία αλλά και η αποφασιστικότητα κάθε θιγόμενου ατόμου, όπως εκφράζεται σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, είναι τα καλύτερα εχέγγυα για τον δραστικό περιορισμό τέτοιων σεξιστικών συμπεριφορών στους εργασιακούς χώρους.

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Απορίες
7 Σχόλια
avatar
I_am_the_law 18.10.2017 | 10:27
Ισχύει νέος νόμος, ο ν. 3896/2010.
Προβλέπει νέα ποινική κύρωση για την σεξουαλική παρενόχληση:

"5. Οποιος τελεί την πράξη της παραγράφου 1 του άρθρου αυτού, εκμεταλλευόμενος την εργασιακή θέση του παθόντος ή τη θέση προσώπου που έχει ενταχθεί σε διαδικασία αναζήτησης θέσης εργασίας διώκεται κατ` έγκληση και τιμωρείται με φυλάκιση από έξι (6) μήνες μέχρι τρία (3) έτη και με χρηματική ποινή τουλάχιστον χιλίων (1.000) ευρώ."

και προστασία από την απόλυση:

Απαγορεύεται η καταγγελία ή η με οποιονδήποτε τρόπο λύση της σχέσεως εργασίας και της υπαλληλικής σχέσεως, καθώς και κάθε άλλη δυσμενής μεταχείριση: α) για λόγους φύλου ή οικογενειακής κατάστασης, β) όταν συνιστά εκδικητική συμπεριφορά του εργοδότη, λόγω μη ενδοτικότητας του εργαζομένου σε σεξουαλική ή άλλη παρενόχληση σε βάρος του, σύμφωνα με τους ορισμούς του άρθρου 2, γ) όταν γίνεται ως αντίδραση του εργοδότη, ή υπεύθυνου για επαγγελματική κατάρτιση, σε διαμαρτυρία, καταγγελία, μαρτυρία ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια προσώπου εργαζομένου επαγγελματικά καταρτιζόμενου, ή εκπροσώπου του, στο χώρο της επιχείρησης ή επαγγελματικής κατάρτισης, ενώπιον δικαστηρίου ή άλλης αρχής, η οποία είναι σχετική με την εφαρμογή του παρόντος νόμου

Και αυτό θα έπρεπε να μπει με bold:
" 1. Οταν ένα πρόσωπο που εμπίπτει στο Πεδίο εφαρμογής του παρόντος νόμου ισχυρίζεται ότι υφίσταται μεταχείριση που ενέχει διάκριση λόγω φύλου, κατά τις ανωτέρω διατάξεις, και επικαλείται, ενώπιον δικαστηρίου ή άλλης αρμόδιας αρχής, γεγονότα ή στοιχεία από τα οποία πιθανολογείται άμεση ή έμμεση διάκριση λόγω φύλου, ή ότι εκδηλώθηκε σεξουαλική ή άλλη παρενόχληση κατά την έννοια του παρόντος νόμου, ο καθ` ου φέρει το βάρος να αποδείξει στο δικαστήριο ή σε άλλη αρμόδια αρχή, ότι δεν υπήρξε παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών.

Η ανωτέρω ρύθμιση δεν ισχύει στην ποινική διαδικασία."

Με λίγα λόγια ο νόμος προστατεύει τα θύματα, αλλά θα πρέπει να γίνουν καταγγελίες. Όσο περισσότερες, τόσο καλύτερα.
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 19.10.2017 | 13:09
Το συνταγματικο δικαιωμα στην αθωοτητα δεν ισχυει όταν είναι αστικο το δικαστηριο; Αντιλαμβανομαι ότι η αντισυνταγματικοτητα εχει ως εξηγηση μια επιπλεον παρότρυνση για καταγγελείες ΑΛΛΑ! 1. αυτο αρκει για παραβιαση Ανθρωπινου Δικαιωματος; 2. γιατί η παραβίαση αυτου είναι μονο στο οικονομικο επιπεδο και όχι και στο ποινικο; Αυτου του είδους οι νομικες "εξαιρεσεις" είναι που δημιουργουν και επιπροσθετες και πλεον δοκιμες αμφιβολίες περι προθεσεων του καταγγελων.

Γιατί ΜΟΝΟ για "Τα χρήματα τα δίνει το αστικό δικαστήριο, (και) στην τσέπη πονάει ο εργοδότης" είναι θεμιτο να παραβιάζεται η αρχης της αθωωτητας;

Για λεφτα οκ, για φυλακη όχι οκ.....οχι...οχι....δεν δημιουργήται απο το πουθενα καμια επιπροσθετη αμφιβολία (που λειτουργει εναντια στα θυματα).

Αυτην την νομικη λεπτομερια η αληθεια δεν την ηξερα. Η καταγγελία και μονο τεκμενεται ενοχη (για λεφτα μονο, λες και οι Αρχες είναι σχετικα εφαρμοσιμες με το τιμημα και όχι καθολικες και ανεξαρτητες ως....Αρχες). Το ότι το οφελος μπορει στατιστικα να είναι μεγαλυτερο απο την μεμονομενη κακοποίηση του νομου αλλα η δικαιοσυνη οφειλει να αποδίδει ατομικη δικαιοσυνη και όχι στατιστικη. Στα δικαστήρια αστικα/ποινικα δικαζονται ονοματεπώνυμα και όχι στατιστικες πιθανότητες (στατιστικα η ψευδης καταγγελια βιασμου στο εξωτερικο είχε ποσοστο εξαιρετικα χαμηλο για καταγγελία οποιαδήποτε κατηγορίας αλλου αδικήματος, δηλαδη στατιστικα η καταγγελίες είναι ορθες αλλα εδω μιλάμε για σεξ.κακοποίηση και διακριση που δεν είναι τοσο απολυτα ξεκαθαρα αδικηματα)

Την θεμελιο φιλοσοφικη λιθο περι Δικαιοσυνης που εμαθα είναι ότι προτιμαμε να μην τιμωρήσουμε 10 ανθρωπους που ενω προσωπικα ξερουμε ότι είναι ενοχοι και στατιστικα η πιθανοτητα είναι αυξημενη να είναι ενοχοι αλλα δεν αποδειχθηκε η ενοχη τους παρα να τιμωρήσουμε εναν αθωο. Εχουμε επιλεξει ότι η μεμονομενη ατομικη αδικια(αθωου που τιμωρήται) είναι σημαντικοτερη απο την στατιστικα βεβαιωμενη ενοχη. Και μαλιστα παρουσιαζουμε ότι δεν επεκτηνουμε την καταργηση της αθωωτητας στο ποινικο σκελος ως κατι....θετικο; χαρη; τι;

Είναι που πιστευουμε στις καθολικες παναθρωπινες αρχες...και μετα είναι που ζηταμε απο τους αλλους να εχουν καθολικα αξιακα συστηματα 24/24 ακομα και όταν τους ζημιώνουν ατομικα...

Θεωρουμε ενοχους διχως αποδειξη και η διαφωνία είναι εαν αυτο είναι στην ποινικη Δικαιοσυνη ή την αστικη Δικαιοσυνη; το ότι τοσο η ποινικη όσο και η αστικη Δικαιοσυνη είναι....Δικαιοσυνη;

Η οικονομικη αποζημιωση είναι πιο σημαντικη απο την πιο βασικη Δικαστικη Αρχη (που εισηχθει επειδη ιστορικα ξερουμε ότι η αρχη της αποδειξης αθωότητας παραγει αδικια) αλλα η ποινικη διωξη του κυριολεκτικα ίδιου εγκληματος δεν είναι αρκετα σημαντικη για να υπάρξει η ιδια παραβίαση....εδω δεν εχουμε να κανουμε μονο με επιλεκτικη εφαρμογη συνταγματικων δικαιωματων αναλογα την καταγγελια ενος εγκληματος αλλα και επιλεκτικη εφαρμογη αναλογα με το τι ζητά ο κατηγορος αναφορικα με το εγκλημα...

Ειλικρινης ερώτηση 1: Μπορει να καταδικαστει αστικα και να αθωωθει ποινικα ταυτόχρονα; δηλαδη να αποτυχει ο κατηγορουμενος να αποδειξει την αθωότητα του στο Αστικο και ταυτόχρονα να αποτυχει ο κατηγορος να αποδειξει την ενοχη του πρωτου στο Ποινικο; μπορει δηλαδη να υπάρξει ταυτοχρονα αθωος και ενοχος; και εαν είναι οντως αθωος που δεν μπορει να το αποδειξει ως κοινωνία ΘΑ τον τιμωρήσουμε, το τεκμηριο της αθωότητας εισηχθει απο τον φοβο μην στην θεληση για Δικαιοσυνη αδικησουμε αθώο που υπερισχύει απο τον φοβο μην δεν τιμωρήσουμε ενοχο.

Λυπάμαι για τα θυματα αλλα πλεον τις αστικες καταγγελειες δεν μπορω μετα απο αυτα να τις εμπιστευτω...μονο τις ποινικες όπου ισχύει η αποδειξη της ενοχης (και δεν εχει να κανει με "τα ήθελε και τα παθε" κτλ αλλα με την συνειδητη παραβίαση της Αρχης ανεξατηρτα της φυσης του αδικηματος).

Ολα αυτα εαν όντως ισχυει το "ότι υπάρχει αντιστροφή του βάρους απόδειξης και πρέπει να γίνονται καταγγελίες. Τα χρήματα τα δίνει το αστικό δικαστήριο, (και) στην τσέπη πονάει ο εργοδότης"

Η δικαιοσυνη δεν υπάρχει για να "ποναει" κανεναν αλλα για να αποδιδει Δικαιοσυνη (προφανως δεν τα βαζω μαζι σου I am the law).

Υ.Γ. Υπαρχουν και αλλες τετοιες επιλεκτικες εφαρμογες καθολικων δικαιωματων στο Νομικο μας συστημα;

Υ.Γ.2 ξερω ότι μπορει να φανει σε καποιους ότι παω να υποτιμησω την σεξ. παρενοχληση αλλα όχι, η διαφωνία μου δεν είναι στη φυση του εγκληματος που εφαρμοζεται η παραβάση της Αρχης αλλα στο εαν η Αρχη είναι καθολικη Αρχη ή συμβουλευτικο εργαλείο που η εφαρμογή της είναι στην διακριτικη ευχερια του εκαστοτε νομοθετη; Εαν δεχτουμε ότι ο σκοπος αγιαζει την παραβίαση Ανθρωπινου Δικαιωματος τότε με τι επιχειρημα μπορουμε να αρνηθουμε/καταγγήλουμε αλλες παραβιασεις Ανθρωπινων Δικαιωματων;
avatar
Αλέκτωρ 23.10.2017 | 11:18
Το σχόλιο ήταν κουραστικό γιατί δείχνει πλήρη άγνοια του νομικού κόσμου οπότε θα απαντήσω γενικά -και όχι σε όλα τα σημεία - αλλά ξεκάθαρα.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ. Υπάρχει απλώς το τεκμήριο αθωότητας που απορρέι από μία ΑΓΡΑΦΗ γενική αρχή (και όχι διάταξη νόμου) του ΠΟΙΝΙΚΟΥ (ΜΟΝΟ) δικαίου, την αρχή in dubio pro reo (εν αμφιβολία, υπέρ του κατηγορουμένου) η οποία οδηγεί σε αυτό που λέμε "αθώωση λόγω αμφιβολιών". Στο αστικό δίκαιο δεν αναγνωρίζεται τέτοια αρχή γιατί δεν υπάρχει ο κίνδυνος να φυλακιστεί ένας άνθρωπος. Το αστικό δίκαιο είναι δίκαιο των συναλλαγών κατ' αρχήν και ως τέτοιο προστατεύει ορισμένες φορές περισσότερο τον φερόμενο ως ζημιωθέντα από τον ζημιώσαντα, κατανοώντας ότι ο πρώτος έχει ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ δυσκολίες ως προς το να αποδείξει την καταγγελία, ενώ είναι πιο εύκολο για τον φερόμενο ως ζημιώσαντα να αποδείξει ότι η συμπεριφορά του ΓΕΝΙΚΑ ήταν σύμφωνη με την ισότητα των φύλων εν προκειμένω. Οπότε όλα αυτά περί δικαιώματος συνταγματικά ή μη κατοχυρωμένου δεν τίθεται. Διότι 200-300 χρόνια σύγχρονου νομικού πολιτισμού κατέληξαν πως στο αστικό δίκαιο θα ήταν ΑΔΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΘΥΜΑ να υπάρχει τεκμήριο αθωότητας.
Ειδικότερα τώρα:
Η σεξουαλική παρενόχληση ως συμπεριφορά υπάγεται στις αδικοπραξίες (άρ. 914, επ. ΑΚ) και στην προσβολή της προσωπικότητας (άρ. 57, επ. ΑΚ). Ορισμένες φορές ο νομοθέτης στο πλαίσιο του δικαίου των αδικοπραξιών έκρινε πως δεν απαιτείται να αποδείξει το "θύμα" πως έκανε κάτι κακό ο "δράστης" αλλά αυτό τεκμαίρεται και καλείται να αποδείξει ο δράστης πως δεν έφταιγε, ή σε ορισμένες περιπτώσεις το τεκμήριο είναι αμάχητο οπότε δεν μπορεί να αποδείξει ο δράστης πως δεν έφταιγε για αυτό που έγινε με κανένα τρόπο. Π.χ. άρ. 924 παρ. 1 ΑΚ: ζημιά από ζώο μη κατοικίδιο - αμάχητο τεκμήριο πως για τη ζημία ευθύνεται ο δράστης, ενώ άρ. 924 παρ.2 ΑΚ: ζημιά από ζώο κατοικίδιο: ο δράστης απαλλάσσεται μόνο αν αποδείξει πως είχε λάβει τα απαραίτητα μέτρα για τη φύλαξη του ζώου.


ΥΓ: 1. Οι όροι "θύμα" και "δράστης" σπανιώς χρησιμοποιούνται στο αστικό δίκαιο και συνήθως αδόκιμα. Μόνο στην περίπτωση των αδικοπραξιών χρησιμοποιούνται διότι κάποιες φορές (αλλά όχι πάντα) οι αδικοπραξίες είναι ταυτόχρονα και εγκλήματα του ποινικού δικαίου, και τότε όμως η χρήση δεν είναι ορθή. Μιλάμε πάντα για ζημιωθέντα και ζημιώσαντα (χρησιμοποίησα τις λέξεις θύμα-δράστης για να είναι πιο εύκολο στην κατανοήση από μη νομικούς). Από αυτό και μόνο φαίνεται η δικαιοπολιτική διαφορά που έχει αποδοθεί στο αστικό δίκαιο. Είναι ανεπιεικές να καλείται η παρενοχληθείσα να αποδείξει πως όντως παρενοχλήθηκε ενώ σπανιώς υπάρχουν μάρτυρες ακόμη και στα λεκτικά σχόλια του εργοδότη. Αντίθετα για αυτόν είναι πιο εύκολο να αποδείξει πως ναι, δεν παραβίασα την ισότητα. Και αυτό βέβαια όταν από τα γεγονότα και τα στοιχεία που έφερε η καταγγέλλουσα ΠΙΘΑΝΟΛΟΓΕΙΤΑΙ η αλήθεια της καταγγελίας. Δεν αρκεί δηλαδή απλώς η καταγγελία από μόνη της. Πρέπει να "στέκουν" σε μεγάλο βαθμό αυτά που καταγγέλει.
avatar
Ανώνυμος/η 18.10.2017 | 10:39
Πονάνε τα μάτια μου με αυτά που διαβάζω.
Ήθελα να ήξερα ποιος είναι αυτός ο νόμος που καταργεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο τεκμήριο αθωότητας (!) και ότι "ο καταγγελόμενος οφείλει να αποδείξει την αθωότητα του" !
Ο Νόμος 3459/2006 αφορά την ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών στον εργασιακό χώρο. Δεν έχει να κάνει με ποινικές κυρώσεις, οι οποίες αντιμετωπίζονται με τις κλασσικές διατάξεις του κοινού ποινικού δικαίου.
Το ίδιο το άρθρο 9 του Νόμου αναφέρει :

Αρθρο 9
Βάρος απόδειξης

1. Όταν ένα πρόσωπο που εμπίπτει στο πεδίο εφαρ­μογής του παρόντος νόμου ισχυρίζεται ότι υφίσταται μεταχείριση που ενέχει διάκριση λόγω φύλου, κατά τις ανωτέρω διατάξεις, και επικαλείται, ενώπιον δικαστη­ρίου ή άλλης αρμόδιας αρχής, γεγονότα ή στοιχεία από τα οποία πιθανολογείται άμεση ή έμμεση διάκριση λόγω φύλου ή, ότι εκδηλώθηκε εις βάρος του σεξουα­λική ή άλλη παρενόχληση κατά την έννοια του παρό­ντος νόμου, ο καθ' ου φέρει το βάρος να αποδείξει στο δικαστήριο ή σε άλλη αρμόδια αρχή, ότι δεν υπήρξε παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών.

2. Η ανωτέρω ρύθμιση δεν ισχύει στην ποινική δια­δικασία.

ΠΑΜΕ ΠΑΛΙ :

Η ΑΝΩΤΕΡΩ ΡΥΘΜΙΣΗ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Ακόμη κι αν δεν το έλεγε, θα ήταν προφανώς αντισυνταγματικό κάτι τέτοιο
avatar
I_am_the_law 18.10.2017 | 17:16
Ναι, δεν ισχύει στην ποινική διαδικασία, αλλά ισχύει στα αστικά δικαστήρια. Είναι πράγματι λίγο αδόκιμη η διατύπωση, αλλά η ουσία είναι άλλη, ότι υπάρχει αντιστροφή του βάρους απόδειξης και πρέπει να γίνονται καταγγελίες. Τα χρήματα τα δίνει το αστικό δικαστήριο, (και) στην τσέπη πονάει ο εργοδότης. Στο ποινικό δεν γίνεται να υπάρξει, προφανώς, αντιστροφή του βάρους απόδειξης.
avatar
Ανώνυμος/η 22.10.2017 | 19:27
Είναι αδόκιμη η έκφραση, ΤΕΛΕΙΑ
Φαντάσου να είσαι εργοδότης και να έχεις να αποδείξεις ότι ΔΕΝ υπέστη η ενάγουσα σεξουαλική παρενόχληση (δηλαδή ένα αρνητικό γεγονός) είναι από τα άγραφα...προσωπικά, θα επέλεγα τις κοινές διατάξεις της αδικοπραξίας (που μαζί με αυτές συρρέουν λογικά οι διατάξεις και επαναφέρουν το βάρος απόδειξης στη σωστή του διάταξη...θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε...και το δίκαιο)
αμύριστο λουλούδι 18.10.2017 | 11:25
#me too
22 χρονών, η πρώτη μου δουλειά, τηλεφωνήτρια. Πρώτη μέρα στη δουλειά, το μεγάλο αφεντικό με φώναξε στο γραφείο του. Με στρίμωξε κανονικότατα στη γωνία, με χούφτωσε και μου έταξε και τα δωράκια μου αν του κάτσω.
Την επόμενη μέρα απολύθηκα με συνοπτικές διαδικασίες.

PRINT ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ