Ποιοι κέρδισαν τον εμφύλιο;

Και γιατί ο πόλεμος αυτός διαθέτει ανατριχιαστικές ομοιότητες με το σήμερα
29.8.2014 | 12:39

Άρκεσε η χρεοκοπία του κράτους το 2010 και η είσοδος μας στην εποχή των μνημονίων για να αποδειχθεί πως το εμφύλιο πνεύμα απλώς λαγοκοιμόταν στην ελληνική κοινωνία. Οι πιο έξαλλοι κι ανιστόρητοι Συριζαίοι άρχισαν να δίνουν «ραντεβού στα γουναράδικα» ενώ οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής ανέστησαν τις γιορτές του μίσους στον Μελιγαλά και αλλού... Φωτ.: Σπύρος Μελετζής/ MOYΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ
 

 

Σαν σήμερα, στις 29 Αυγούστου του 1949, τελείωσε η μάχη του Γράμμου.Μαζί της ο Εμφύλιος Πόλεμος.


Η επιχείρηση «Πυρσός», μια κόλαση πυρός, που είχε ξεκινήσει στις αρχές Αυγούστου του 1949 από το Βίτσι και εξελίχθηκε σε τρεις φάσεις, ολοκληρώθηκε με την κατάληψη όλων των θέσεων του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» από τον «Εθνικό Στρατό». Οι τσακισμένες δυνάμεις του «Δημοκρατικού Στρατού» εγκατέλειψαν την Ελλάδα, πέρασαν στην Αλβανία, απ'όπου οι μαχητές του έμελλε να διεκπεραιωθούν σε αρκετές χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, να φτάσουν μέχρι την Τασκένδη –στα βάθη της Κεντρικής Ασίας- και να ζήσουν μια ιδιότυπη εξορία, η οποία διήρκεσε έως τα τέλη της δεκαετίας του '70.


Εξηνταπέντε χρόνια αργότερα, ο Εμφύλιος Πόλεμος θα έπρεπε να έχει περάσει στη σφαίρα της Ιστορίας. Να απασχολεί τους ειδικούς μελετητές και να διδάσκεται στα σχολεία με έναν αποστασιοποιημένο τρόπο. Όπως συμβαίνει εν πολλοίς με τον άλλον ελληνικό διχασμό του ελληνικού 20ου αιώνα ανάμεσα στους Βενιζελικούς και στους Βασιλόφρονες.


Έτσι είχαμε ελπίσει πως θα συνέβαινε όταν, στα 80ς, Αριστερά και Δεξιά όμνυαν στην Εθνική Συμφιλίωση. Όταν ο Μάρκος Βαφειάδης, πρωθυπουργός και αρχιστράτηγος της «Ελεύθερης Ελλάδας», αγκαλιαζόταν με τον Θρασύβουλο Τσακαλώτο. Όταν ο Μιλτιάδης Έβερτ ως δήμαρχος Αθηναίων έστηνε το άγαλμα της Εθνικής Συμφιλίωσης στην Πλατεία Κλαυθμώνος (υπάρχει εκεί ακόμα, ελάχιστοι διαβάτες όμως του ρίχνουν δεύτερη ματιά). Όταν, το 1989, η συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-Συνασπισμού καθιέρωνε επίσημα τον όρο «Εμφύλιος», απορρίπτοντας οριστικά τις ανατριχιαστικές διατυπώσεις «Συμμοριτοπόλεμος», «Εαμοβούλγαροι», «Κονσερβοκουτάδες» κι από την άλλη, «Αμερικανόδουλοι» και «Μοναρχοφασίστες».


Άρκεσε ωστόσο η χρεοκοπία του κράτους το 2010 και η είσοδος μας στην εποχή των μνημονίων για να αποδειχθεί πως το εμφύλιο πνεύμα απλώς λαγοκοιμόταν στην ελληνική κοινωνία. Οι πιο έξαλλοι κι ανιστόρητοι Συριζαίοι άρχισαν να δίνουν «ραντεβού στα γουναράδικα» ενώ οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής ανέστησαν τις γιορτές του μίσους στον Μελιγαλά και αλλού. Έμοιαζε σαν τα δύο κρίσιμα διακυβεύματα, που διέλυσαν σχεδόν την Ελλάδα κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1940, να διατηρούσαν ατόφια την επικαιρότητά τους. Να μην είχαν οριστικά απαντηθεί ποτέ.


Ποια στάθηκαν τα κρίσιμα αυτά διακυβεύματα;


Πρώτον, το κοινωνικό καθεστώς που θα επικρατεί στη χώρα.


Δεύτερον –και αλληλένδετο με το πρώτο- η σχέση της μικρής έτσι κι αλλιώς, από πλευράς έκτασης και πληθυσμού, Ελλάδας με τις Μεγάλες Δυνάμεις.


Το δεύτερο διακύβευμα μάς τίθεται εδώ και κάμποσους αιώνες.
Αφότου ξεκίνησε ο επιθανάτιος ρόγχος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και οι άνθρωποί της χωρίστηκαν σε «ενωτικούς» και «ανθενωτικούς». Με τους μεν να φρονούν πως πρέπει υπερβαίνοντας το θρησκευτικό σχίσμα να καταστούμε αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης. Με τους δε να διαρρηγνύουν τα ιμάτια φωνάζοντας «κάλλιο σαρίκι τούρκικο παρά τιάρα παπική!». (Ο τελευταίος και μαρτυρικότερος Αυτοκράτορας, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, υπήρξε αταλάντευτα ενωτικός, γεγονός που αποσιωπάται βεβαίως από τους σημερινούς «ελληνόψυχους»...)


Κατά την Τουρκοκρατία, όταν πάμπολλοι Έλληνες προσέβλεπαν στο ότι «θα κατεβεί ο Μόσκοβας να φέρει το σεφέρι», θα έρθει δηλαδή το ξανθό, ομόδοξο γένος των Ρώσσων και θα μας απελευθερώσει.
Από την έναρξη της επανάστασης του 1821 και από την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους. Τα τρία πρώτα πολιτικά κόμματα που λειτούργησαν στη χώρα μας ονομάζονταν απροκάλυπτα «αγγλικό», «γαλλικό» και «ρώσικο».


Κατά τον πρώτο διχασμό του 20ου αιώνα, οι Βενιζελικοί υποστήριζαν και υποστηρίζονταν από τους Αγγλογάλλους ενώ οι Βασιλόφρονες από τους Γερμανούς.

 


Ο δεύτερος διχασμός αντανακλούσε φυσικά τον διεθνή συσχετισμό που προέκυψε μετά τη συντριβή του Άξονα. Οι «Εθνικές Δυνάμεις» όμνυαν στους «μεγάλους μας δυτικούς συμμάχους» ενώ οι Εαμογενείς ανέμεναν στη διακριτική έστω στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης, που θα έφερνε στην Ελλάδα την πολυπόθητη «Λαοκρατία».
Για πρώτη φορά δηλαδή ο διχασμός είχε αποκτήσει τόσο ξεκάθαρο ιδεολογικό περιεχόμενο.
Προφανώς, όσοι στρατεύθηκαν με την Αριστερά κατά την δεκαετία του 1940 δεν είχαν εντρυφήσει στον μαρξισμό-λενινισμό. Ούτε όσοι πολέμησαν εναντίον της ήταν συνειδητοποιήμενοι οπαδοί της αστικής δημοκρατίας και της ελεύθερης αγοράς.


Κατά την τελευταία ιδίως και τραγικότερη φάση του Εμφυλίου, ο «Δημοκρατικός Στρατός» απαρτιζόταν από ολοένα και νεαρότερους αγρότες –γυναίκες και άντρες- αρκετοί εκ των οποίων ήταν και σλαβόφωνοι. Και ο «Εθνικός Στρατός» πύκνωνε τις γραμμές του καλώντας στα όπλα κληρωτούς από την ύπαιθρο κι από τις πόλεις, οι οποίοι ήξεραν πως αν αρνούνταν να πολεμήσουν για το Έθνος και για τον Βασιλιά, θα κηρύσσονταν λιποτάκτες και θα τουφεκίζονταν.


Διέθεταν ωστόσο αμφότερες οι παρατάξεις ισχυρά ερείσματα, πιότερο ηθικά παρά καθαρά πολιτικά: Η Αριστερά έβλεπε τους Χίτες και τους Ταγμασφαλίτες –εκείνους που είχαν ένοπλα υπηρετήσει επί Κατοχής τις κυβερνήσεις των δοσιλόγων και είχαν ορκιστεί πίστη στον Αδόλφο Χίτλερ- να εξιλεώνονται φορώντας τις αγγλικής ραφής στολές με το στέμμα. Να παριστάνουν τους πατριώτες. Η Δεξιά και το αντικομμουνιστικό Κέντρο επιβεβαίωναν την εκτίμησή τους ότι στρατηγικό στόχο του ΚΚΕ, από την εποχή του παλλαϊκού ΕΑΜ, δεν αποτελούσε παρά η βίαιη κατάληψη της εξουσίας. Η πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα της Μόσχας και η ρητή απώλεια κρίσιμου μέρους της εθνικής κυριαρχίας. (Η προπολεμική θέση του ΚΚΕ για «ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία» έμοιαζε -με τις αγαστές σχέσεις του «Δημοκρατικού Στρατού» με το σλαβομακεδονικό ΣΝΟΦ- να επιβεβαιώνεται.)


Η κατάληξη του Εμφύλιου Πολέμου ήταν ουσιαστικά προδιαγεγραμμένη από τις αρχές του 1945. Όταν στη Διάσκεψη της Γιάλτας, οι νικητές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είχαν μοιράσει την Ευρώπη σε ζώνες επιρροής και ο Στάλιν είχε παραχωρήσει την Ελλάδα στους Βρεττανούς, που την έκαναν λίγο αργότερα πάσα στους Αμερικάνους. Ή και ακόμα νωρίτερα. Είναι χαρακτηριστικότατο πως κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών του 1944, η «Πράβντα» -η μεγαλύτερη σοβιετική εφημερίδα- δεν έγραψε ούτε μια λέξη για την Μάχη της Αθήνας.


Αλλά και η μετεμφυλιακή Ιστορία ήταν εν πολλοίς αναμενόμενη. Η Δεξιά κυβέρνησε με ελάχιστα διαλείμματα επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Η Αριστερά –υφιστάμενη φοβερές διώξεις, εισπράττοντας μιαν ασύμμετρη εκδικητικότητα- απέκτησε το φωτοστέφανο του μάρτυρα. Τα παιδιά και τα εγγόνια –και τα δισέγγονα όπως αποδεικνύεται- εκατέρωθεν μεγάλωσαν με ηρωικές και πένθιμες διηγήσεις, που δεν λένε ακόμα να ξεθωριάσουν.
Εκείνο ωστόσο το οποίο δεν έγινε ποτέ ευρέως αντιληπτό είναι πως οι αληθινά κερδισμένοι από τον Εμφύλιο δεν πολέμησαν οι ίδιοι ούτε στις τάξεις του «Εθνικού» ούτε του «Δημοκρατικού Στρατού».

 


Αληθινά κερδισμένοι στάθηκαν όσοι ξεκοκκάλισαν τους πακτωλούς χρημάτων του Σχεδίου Μάρσαλ –και της αμερικάνικης βοήθειας γενικά- όχι για να συντρίψουν τον κομμουνισμό αλλά για να στήσουν δικές τους μπίζνες με το άλλοθι της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. «Εθνικόφρονες» εργολάβοι σε στημένους διαγωνισμούς του Δημοσίου. Επιχειρηματίες που το μόνο τους επιχειρηματικό προσόν ήταν η πίστη τους στο ιδανικό «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια». Ή ακόμα κυνικότερα, όσοι πήραν θαλασσοδάνεια και απλώς φούσκωσαν τους λογαριασμούς τους στην Ελβετία.


Αληθινά κερδισμένοι από τον Εμφύλιο υπήρξαν όσοι πάνω στο αίμα των απλών αγωνιστών, έχτισαν καριέρες μεγαλοστελεχών της Αριστεράς. Τα –κατά Στρατή Τσίρκα- «ανθρωπάκια», για τα οποία η ήττα στον Εμφύλιο δεν σήμαινε παρά μετοίκηση από τα βουνά της Ελλάδας στις πόλεις του Ανατολικού Μπλοκ. Εκεί όπου ως εξόριστη νομενκλατούρα, απολαμβάνοντας τα περισσότερα απ'τα προνόμια κάθε νομενκλατούρας, συνέχισαν να βυσσοδομούν εναντίον εαυτών και αλλήλων.


Από την άποψη των αληθινών κερδισμένων του, ο Εμφύλιος διαθέτει ανατριχιαστικές ομοιότητες με το σήμερα. Για αυτό ίσως, κατά βάθος, δικαίως παραμένει στην επικαιρότητα.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ
BIO ΑΡΘΡΑ
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
34 Σχόλια
12
avatar
Kipseli 29.8.2014 | 14:07
Πάντα ταύτα είδον, και προσήλωσα τον νούν μου εις παν έργον, το οποίον γίνεται υπό τον ήλιον· είναι καιρός καθ' ον ο άνθρωπος εξουσιάζει άνθρωπον προς βλάβην αυτού. Εκκλησιαστής 8:9- Η Αγία Γραφή σε μετάφραση
Νεόφυτου Βάμβα
avatar
Ανώνυμος/η 29.8.2014 | 15:01
Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του ΚΚΕ είναι τα εκατοντάδες παιδιά που έντυσαν φαντάρους και τα έβαλαν στην πρώτη γραμμή να σφαχτούν σαν κοτόπουλα. Δεν καταλαβαίνω γιατί αποσιωπάται δεκαετίες τώρα αυτή η πτυχή. Το ΚΚΕ απολαμβάνει μιας ιδιότυπης ασυλίας που πρέπει επιτέλους να σταματήσει γιατί έχει γίνει εμετική.

Και η μετάφραση του bandid warfare είναι συμμοριτοπόλεμος. Δεν είναι καθόλου ¨ανατριχιαστική διατύπωση¨.
Vernedead 29.8.2014 | 16:49
Πρώτον,είναι bandit με t όχι d.Δεύτερον,δεν υπάρχει "Bandit warfare" αλλά guerilla warfare=ανταρτοπόλεμος.Γέννησες και καινούρια ορολογία;Και κάνεις και μαθήματα ιστορίας με αυτόν τον τρόπο;
isos 29.8.2014 | 18:32
Ενα απο τα μεγαλύτερα εγκλήματα(ισως το μεγαλύτερο) της Δεξιάς μεταπολεμικά,ήταν να στερήσει απο το τον τόπο πολύτιμο ανθρώπινο κεφάλαιο στέλνοντάς το στις εξορίες για 20-30 χρόνια.Ανθρωποι με ικανότητες που θα πρόσφεραν στον τόπο οικονομικά και πνευματικά,ρήμαζαν στις εσχατιές της επικράτειας.Πολέμησαν τους γερμανούς,για να μπορείς εσύ σήμερα να γράφεις εκ του ασφαλούς, κομίζοντας την ‘’αλήθεια’’.Ναι,έγιναν ακρότητες ένθεν-κακείθεν·αναφερέ μου περίπτωση εμφυλίου πολέμου με πολιτισμένους τρόπους;Αντιθέτως,πολιτισμένος θα μπορούσε να είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των ηττημένων μετεμφυλιακά.Εκδικητική και κοντόθωρη η εγχώρια Δεξιά,συνεπικουρούμενη στο έργο της απο τους Αμερικανούς(αλήθεια,αυτοί δεν έβλεπαν;...οσο έβλεπε ο κορδωμένος Βαν Φλιτ επιθεωρώντας τον ελληνικό στρατό και ακούγοντας το αμίμητο του Παπάγου...’’ιδού ο στρατός σας’’)εκτόπισε μανιωδώς και ηλιθιωδώς τα καλύτερα μυαλά(για να βάλουν ‘’μυαλό’’),εκτρέφοντας ετσι το άσβεστο και εκδικητικό μένος των αριστερών για πολλά χρόνια.Την λαχτάρα τους να έρθουν κι αυτοί στα ΄΄πράγματα’’,εκμεταλλεύτηκε αριστοτεχνικά, πρίν και μετα το ‘81 ,ο Ανδρέας Παπανδρέου.Αντί να κατευνάσει την ορμή αυτή αξιοποιώντας την με θετικό τρόπο για τη χώρα,ενέδωσε σε ομάδες συμφερόντων,ενσωμάτωσε σκανδαλωδώς (εξευμενίζοντας με οφίτσια)τα αριστερά στρώματα,μεγέθυνε τερατωδώς την διοίκηση εξασφαλίζοντας πελατεία,έφτιαξε καινούργια τζάκια με κατακτητικό και νεοπλουτίστικο πνεύμα,υποδαύλισε το πολωτικό κλίμα...προκαλώντας έτσι ρεβανσιστικές διαθέσεις στο αντίπαλο δέος...Για να δικαιωθούν,έτσι,αυτοί που υποστηρίζουν οτι το ’81 είναι η συνέχιση του εμφυλίου πολέμου με ειρηνικά μέσα...Οι ρίζες της σημερινής μας κακοδαιμονίας πάνε πιο πίσω απο το ’81.
Aleee 29.8.2014 | 15:22
Μόνο μια μικρή παρατήρηση:

Δεν είναι η Χ.Α. (από την μια μεριά) που ξεφεύγει μόνο.
Ο Πολύδωρας, ο Καρατζαφέρης, ο Μπαλτάκος, ο Άδωνις, ο Βορίδης κ.α. από ΑΝΕΛ, ΝΔ και ανεξάρτητοι ξεφεύγουν επίσης.

Και αυτό είναι ακόμα χειρότερο.
Γιατί αυτοί, έχοντας αποφύγει την ταμπέλα του Ναζιστή μαχαιροβγάλτη, ενδέχεται να έχουν μια κάποια μεγαλύτερη απήχηση (για την ενδεχόμενη συσπείρωση) στην προτροπή τους για αγώνα κατά των "αριστερών".

Για να δούμε, η ενοποίηση των παραπάνω μαχητών θα δείξει το αποτέλεσμα.
avatar
Ανώνυμος/η 29.8.2014 | 16:11
Περιμένοντας και τον εμφύλιο στα σχόλια...
Stelios K 29.8.2014 | 17:57
Στo άρθρο σου κύριε Χωμενίδη ξέχασες να αναφέρεις πως ο διχασμός υπήρχε από την αρχή του αιώνα και πάντα ήταν ενάντιος των αριστερών ... Ξεχνιούνται τα ιδιώνυμα του Βενιζέλου , το κυνήγι από του πρωθυπουργούς της Δεξιάς πχ Καραμανλής .. Επίσης στον Εμφύλιο είναι γεγονός οι κατασκηνώσεις φρίκης και βιασμούς σε χωρια κ φυλακές εις βάρος των αριστερών .. Πολλοί αριστερόι εξορίστηκαν σε διάφορα νησιά , άλλλοι δεν επέστρεψαν ποτε στην χώρα τους και άλλοι δολοφονήθηκαν από το επίσημο κράτος .Απορία μ είναι γτ πάντα όταν δυναμώνει , διευρύνεται και μαζικοποιείται η Ελληνικη Αριστερά υπήρχαν διχασμοί , χούντες και εμφύλιοι ??? Βλέποντας και την δύναμη της Αριστεράς πλέον στην Ελλάδα είναι η ώρα να παιχτεί το ίδιο έργο ...
avatar
mcmerphy 29.8.2014 | 18:33
και μονο οτι ο χωμενιδης γραφει οτι η χα ανεστησε τον μελιγαλα δειχνει ελλειπη (να το πω ετσι) γνωση της πραγματικοτητας

η "τιμη" στους νεκρους ταγματασφαλιτες γινοταν παντα. και ο σαμαρας πηγαινε και δηλωνε "τιμη στους σφαγιασθεντες απ τους εαμοκομμουνιστες"

κατα τα λοιπα ναι ενας "εθνικος" στρατος με κληρωτους υπο αμερικανοαγγλικη διοικηση νικησε εναν εθελοντικο στρατο -πολλοι απο τους εθελοντες ηταν στο βουνο απο το 43.
avatar
ΤΝΚΣ 29.8.2014 | 18:50
Ποιος να δικάσει ποιον επομένως...
Δον Ιδιώτης 29.8.2014 | 19:13
Εκείνη την εποχή η αριστερά αντιπροσώπευε ότι πιο προοδευτικό και δίκαιο. Πιστεύω ότι αν ζούσα τότε κι εγώ με το ΕΑΜ στο βουνό θα ήμουν. Σήμερα βέβαια, ευλογώ τον Τσώρτσιλ και τους Άγγλους στρατιώτες που πολέμησαν και μας έσωσαν απ' τον ολοκληρωτισμό (αν και παρόλα αυτά αργήσαμε να αποκτήσουμε πραγματική δημοκρατία).

Κατά τα άλλα από διχασμούς εμείς οι έλληνες γνωρίζουμε πολύ καλά: κάποτε είμαστε χωρισμένοι σε ενωτικούς-ανθενωτικούς, έπειτα σε βασιλικούς και βενιζελικούς, μετά σε αριστερούς και δεξιούς, σήμερα σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς. Δεν είναι τυχαίο που η δημοκρατία γεννήθηκε σε μια χώρα όπου όλοι θέλουν να είναι αρχηγοί...
Vernedead 29.8.2014 | 21:01
Δεν πολέμησε ο Τσώρτσιλ.1 αυτό.Δεύτερον,σε έσωσαν οι μεραρχίες του Σκόμπυ στην Αθήνα;Σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη φεύγανε οι στρατοί Κατοχής,εδώ έφυγε ο ένας για να εγκατασταθεί ο άλλος,προσυμφωνημένα από εποχές κυβέρνησης Καϊρου.3ον,τις ναπάλμ στον Γράμμο τις έριξαν Αμερικάνοι.4ον,ο παππούς του Χωμενίδη εκτελέστηκε από αυτούς που «μάχονταν» τον «ολοκληρωτισμό» επειδή ήταν κομμουνιστής το '44,οπότε λίγη προσοχή στο τι και που γράφουμε δεν βλάπτει.
Δον Ιδιώτης 29.8.2014 | 22:31
To "πολέμησαν" πήγαινε στους στρατιώτες κι όχι στον Τσώρτσιλ εννοείται. Το θεώρησα αυτονόητο.
Όσο για τα υπόλοιπα δεν βλέπω που διαφωνούμε. Όπως είπα κι εγώ αν ζούσα τότε με το ΕΑΜ θα ήμουν, τώρα γιατί και πως προδόθηκε τόσος κόσμος που πίστεψε σ' αυτή την ιδεολογία δε νομίζω ότι μπορούμε να το συζητήσουμε στα σχόλια της lifo
:^)
Vernedead 29.8.2014 | 23:19
Για το δεύτερο ερώτημα σου:Συμφωνία της Καζέρτας και συμφωνία της Βάρκιζας.

2ον σαφώς και είναι αυτονόητο το ότι δεν εννοούσες πως πολέμησε ο ίδιος,απλά του αποδίδονται λόγω υποκειμενισμού πολύ περισσότερα από όσα θετικά έκανε και καλύπτουν τα όσα αρνητικά έκανε(αυτός και οι Βρετανικές κυβερνήσεις γενικότερα).

Ο Νοών... νοείτω 30.8.2014 | 01:24
«Πιστεύω ότι αν ζούσα τότε κι εγώ με το ΕΑΜ στο βουνό θα ήμουν».

Σε καλό σου Δον Ιδιώτη, πνίγηκα από τα γέλια... ..που θα ήσουν εσύ, λέει;;;...

..χαχαχα...!!!
Δον Ιδιώτης 30.8.2014 | 11:09
Βρε Νοών μην κολλάς ταμπέλες στους ανθρώπους. Τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα απ' τη ταμπέλα αριστερός-δεξιός...
Ο Νοών... νοείτω 30.8.2014 | 13:45
@Δον Ιδιώτης 30.8.2014 | 11:09

Εγώ είμαι που κολλάω ταμπέλες;...
Δον... βγάλε τη σκούφια σου και βάρα με...!
avatar
Spyridon 30.8.2014 | 21:47
Το οτι μετεπειτα Αστοι με κεφαλαιο Α οπως η Αρβελερ, η Συνοδινου και ο Χατζιδακις ηταν στο βουνο η στη ΕΠΟΝ μηπως σας διαφωτιζει καθολου, κε Νοων, σχετικα με τις ιδιαζουσες συνθηκες εκεινης της εποχης?
Ο Νοών... νοείτω 31.8.2014 | 14:57
@Δον Ιδιώτης

Τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα απ' τη ταμπέλα δημόσιος-ιδιωτικός (υπάλληλος)...

Μπορώ να γράψω και άλλα παραδείγματα από τα όσα κατά διαστήματα γράφεις στα σχόλια σου...

..του τύπου Άσπρο-Μαύρο!...

..που κατά τα άλλα, γράφεις για πολυπλοκότητα...
avatar
Aris Was Right! 29.8.2014 | 19:27
ο Εμφύλιος παραμένει επίκαιρος κύριε Χωμενίδη, γιατί η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα, όπου οι συνεργάτες των Γερμανών όχι μόνο δεν δικάστηκαν-φυλακίστηκαν-εκτελέστηκαν, αλλά πήραν αξιώματα-πλούτο και κυνήγησαν ανηλεώς αυτούς που πολέμησαν τους Γερμανούς (μέχρι το 81 παρακαλώ!)
Όσο για το ''τσουβάλιασμα'' : το ΚΚΕ, φυσικά και έκανε λάθος στο Μακεδονικό (παγιδευμένο στην ιδεολογία του) αλλά το διόρθωσε πολύ γρήγορα.Ο ΕΛΑΣ ''καθάρισε'' την Μακεδονία από τους κομιτατζήδες και όχι οι εξωγήινοι (και το πλήρωσε με αίμα...)
Αλλά έτσι είναι : πρέπει να βρίσκουμε κακά πράγματα και για τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, μην τυχόν και μας κακοχαρακτηρίσουν...
Stelios K 29.8.2014 | 20:19
Γ το μακεδονικο το ΚΚΕ τότε χωρίστηκε σε δυο πλευρές .. η μία ήταν υπερ της πρότασης της κομμουνιστικής διεθνούς και η άλλη ήταν ανεδαφική .... Τελικά αποδέχτηκαν την πρόταση για να μην μείνει το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα απομονωμένο ... Κατ' εμε η πρόταση ήταν λίγο ατυχέστατη για εκείνη την περίοδο ... Θα τους αντιπρότεινα να δημιουργούνταν οι Ηνωμένες Εργατικές Πολιτείες των Βαλκανίων .... !!!!
Jijics 29.8.2014 | 20:59
Αλλά έτσι είναι : πρέπει να βρίσκουμε κακά πράγματα και για τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, μην τυχόν και μας κακοχαρακτηρίσουν... Πηγή: www.lifo.gr

Ακριβώς, γι αυτο και στους κερδισμένους βάζει αυτούς που έγιναν πλούσιοι με απάτες και θαλασσοδάνεια με τους εξόριστους!

Κλασσικό άρθρο που παραθέτει πραγματικά στοιχεία, όχι στο πραγματικό μέγεθος και σχετικότητα όμως.

Εξισώνει τους πάντες βγάζοντας λάδι τους ενόχους ώστε να αναδειχθεί ο αρθρογράφος και να κάνει και το PR του μην στεναχωρόντας κανέναν...
avatar
George P 29.8.2014 | 21:16

Το πρόβλημα είναι, πάνω απ' όλα, ότι πολλοί, και των δύο άκρων, είναι έτοιμοι να γίνουν πάλι κτήνη και επαναλάβουν τις κτηνωδίες που έκαναν ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ άκρα στον εμφύλιο.
12
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ