Μαμά, μπορούν να παντρευτούν δυο κορίτσια μεταξύ τους;

Κάποιες σκέψεις με αφορμή την αυτοκτονία του Βαγγέλη Γιακουμάκη και την επτάχρονη κόρη μου, που ήθελε να παντρευτεί την καλύτερή της φίλη
17.3.2015 | 21:00

Από την Τατιάνα Λιάνη

 

Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης μπορεί να ήταν ομοφυλόφιλος. Μπορεί και να μην ήταν. Και μάλλον δεν έχει σημασία - και προφανώς δεν κάνω κάποιον συσχετισμό ή υπαινιγμό. Γεγονός παραμένει ότι κάποιοι συμφοιτητές του τον βασάνιζαν και τον ανάγκασαν να αυτοκτονήσει «επειδή δεν ήταν αρκετά άντρας». Όπως κάποια παιδιά, αρκετά χρόνια πριν, βασάνιζαν και τελικά σκότωσαν τον εντεκάχρονο Άλεξ, επειδή ήταν διαφορετικός από αυτούς. Προτιμούσε το πιάνο από το ποδόσφαιρο. Όταν κάποιος δεν ανταποκρίνεται στην εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας για την αρρενωπότητα κινδυνεύει.

 

Έχω βρεθεί σε πάρτυ να ακούω μια κοπέλα με δυο γιούς να δηλώνει εμφατικά ότι προτιμάει οι γιοι της να γίνουν ναρκομανείς παρά πούστηδες. Έχω μαλώσει με φίλη μου που κρατούσε στην αγκαλιά της τον έναν από τους δυο γιους της, που είναι παιδί με ειδικές ανάγκες, και έλεγε «χτύπα ξύλο μην γίνει το παιδί μου αδελφή!». Έχω προσπαθήσει να πείσω μια συμπαθέστατη μαμά στην παιδική χαρά να μην αναφέρεται στην gay parade ως «παρέλαση με πουσταριά».

 

Οι τρεις νέες, μορφωμένες γυναίκες που προανέφερα είμαι σίγουρη ότι έχουν συγκλονιστεί με τον άδικο θάνατο του Βαγγέλη. Και σίγουρα θεωρούν ότι οι βασανιστές του είναι κάποια εγκληματικά στοιχεία που καμιά σχέση δεν έχουν με την καθημερινότητά μας. Κι όμως η εικόνα που έχουν οι ίδιες για τους άλλους, είναι η εικόνα που θα περάσουν στα παιδιά τους. Και η ανεπεξέργαστη αυτή εικόνα που θα υιοθετήσουν, θέλοντας και μη, τα παιδιά τους, είναι αυτή που μπορεί να τα κάνει μεθαύριο να περιθωριοποιήσουν ή να κοροϊδέψουν το παιδί της τάξης τους «που δεν είναι αρκετά άντρας».

 

Οι ομοφυλόφιλοι αποτελούν, σύμφωνα με τις έρευνες, διαχρονικά το 10% του πληθυσμού. Αυτό σημαίνει 2 παιδιά σε κάθε τάξη των 20 ατόμων. Δύο συμμαθητές ή συμμαθήτριες των παιδιών μας. Ή το παιδί μας κι ένας συμμαθητής τους. Κι αν υπάρχουν γονείς στο περιβάλλον μας που δεν το καταλαβαίνουν αυτό, η τραγική ιστορία του Βαγγέλη είναι ένα πολύ καλό έναυσμα για να τους κάνουμε να το καταλάβουν.

 

Κι αν κάποτε αποδειχτεί ότι είναι το ίδιο το παιδί αυτών των γονιών, οι οποίοι θεωρούν την ομοφυλοφιλία την υπέρτατη κατάρα, που «δεν είναι αρκετά άντρας» για κάποιους; Θα μπορέσει ποτέ αυτό το παιδί να ανοίξει την καρδιά του στους γονείς του ή θα φοβηθεί την απόρριψη; Αν ένα παιδί δεν έχει την απεριόριστη αποδοχή των γονιών του, όπως κι αν είναι, ότι κι αν κάνει, πως θα μπορέσει ποτέ να αντιταχθεί στον οποιοδήποτε νταή που θα του κάνει τη ζωή κόλαση; Πως θα βρει το θάρρος να μιλήσει για να σπάσει τον φαύλο κύκλο της κακοποίησης, αν το ίδιο ντρέπεται γι' αυτό που είναι; Αν δεν το αποδέχονται οι ίδιοι γονείς του;

 

Σκέφτομαι ότι αν ένα παιδί που το πειράζουν ότι δεν είναι "αρκετά άντρας" έχει την πλήρη αποδοχή των γονιών του, ασχέτως του σεξουαλικού του προσανατολισμού, δεν κινδυνεύει από κανέναν νταή. Κινδυνεύει μόνο όσο ντρέπεται να μιλήσει, όσο ντρέπεται να καταγγείλει, όσο φοβάται μην πληγώσουν την οικογένειά του «αυτά που θα πει ο κόσμος». Όσο οι γονείς νοιάζονται περισσότερο για το τι θα πει ο κόσμος από τα ίδια τους τα παιδιά, όσο οι θείοι εξαφανισμένων παιδιών προτάσσουν τη διάψευση των φημών περί της σεξουαλικότητας των ανιψιών τους έναντι της έκκλησής τους να βρεθεί το παιδί, τόσο οι αυτοκτονίες των gay εφήβων διεθνώς θα συνεχίσουν να αυξάνονται.

 

Πριν λίγες μέρες μου τηλεφώνησε η μαμά της καλύτερης φίλης της επτάχρονης κόρης μου. Μου είπε ότι τα κορίτσια έλεγαν ότι θέλουν να παντρευτούν, και όταν τους είπε ότι αυτό δε γίνεται, η κόρη μου της είπε «η μαμά μου είπε ότι σε άλλες χώρες γίνεται να παντρευτούν άντρες μεταξύ τους». Δεν θυμόμουν να είχα πει κάτι τέτοιο στην Άρτεμη - γενικά πάντα απέφευγα τις δύσκολες συζητήσεις («υπάρχει Θεός;», «πως γεννιούνται τα παιδιά;») με τις κόρες μου μέχρι να με ρωτήσουν, γιατί δεν ήθελα να είναι αυτές που θα σοκάρουν τους συμμαθητές τους κυκλοφορώντας στην Πρώτη Δημοτικού και μιλώντας, π.χ., για τους gay γάμους.

 

Φαίνεται, όμως, ότι κάποια στιγμή με ρώτησε και, καθώς αποφεύγω τα ψέματα, της είπα την αλήθεια. Μέχρι χθες δεν ήξερα αν έκανα καλά – σκεφτόμουν ότι η κόρη μου μπορεί να θελήσει να μοιραστεί το ενδιαφέρον αυτό νέο με όλη της την τάξη και μετά να αρχίσω να δέχομαι απειλητικά τηλεφωνήματα από εξαγριωμένες μαμάδες.

 

Μετά την είδηση της αυτοκτονίας, αποφάσισα ότι έκανα πολύ καλά που της είπα την αλήθεια. Μπήκα στο google και είδα ότι σε 12 ευρωπαϊκές χώρες αναγνωρίζεται επίσημα το Σύμφωνο Συμβίωσης ανάμεσα σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια, ενώ ο γάμος ομοφυλόφιλων είναι νόμιμος σε άλλες 11 ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Αγγλία, Βέλγιο, Δανία, Ολλανδία, Ισλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία, Λουξεμβούργο, Νορβηγία, Σουηδία). Στην ουσία, με εξαίρεση τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, μόνο η Ελλάδα και η Ιταλία δεν έχουν κάνει ακόμα κάποιο βήμα προς την κατεύθυνση της αναγνώρισης και νομιμοποίησης της ομοφυλοφιλικής συμβίωσης. Είμαι σίγουρη, όμως, ότι αυτό το βήμα θα έχει γίνει μέχρι οι κόρες μου να φτάσουν στην εφηβεία. Έτσι ο κόσμος στον οποίον θα ενηλικιωθούν, θα είναι, τυπικά, ένας κόσμος ανεκτικότητας.

 

Για να είναι, όμως, και ουσιαστικά ένας κόσμος ανεκτικότητας, για να εκλείψουν οι αυτοκτονίες ή οι δολοφονίες των «διαφορετικών», θα πρέπει να πιάσουμε δουλειά από τώρα. Θα πρέπει οι γονείς να καταλάβουν ότι όσο αρνητική κι αν είναι η γνώμη τους για τους ομοφυλόφιλους, τους μετανάστες, τους αυτιστικούς, θα πρέπει να την κρατήσουν για τον εαυτό τους. Τα παιδιά δεν είναι σε θέση να επεξεργαστούν λογικά τις στερεοτυπικές εικόνες που τους κληροδοτούν οι γονείς τους και αντιδρούν απέναντι σε καθετί διαφορετικό με τη σκληρότητα που χαρακτηρίζει την παιδική ηλικία: περιθωριοποιώντας το και περιγελώντας το. Οι ομοφυλόφιλοι αποτελούν, σύμφωνα με τις έρευνες, διαχρονικά το 10% του πληθυσμού. Αυτό σημαίνει 2 παιδιά σε κάθε τάξη των 20 ατόμων. Δύο συμμαθητές ή συμμαθήτριες των παιδιών μας. Ή το παιδί μας κι ένας συμμαθητής τους. Κι αν υπάρχουν γονείς στο περιβάλλον μας που δεν το καταλαβαίνουν αυτό, η τραγική ιστορία του Βαγγέλη είναι ένα πολύ καλό έναυσμα για να τους κάνουμε να το καταλάβουν. Εμείς. Οι γονείς που σκεφτόμαστε λίγο διαφορετικά. Που σκεφτόμαστε ότι το παιδί που περιθωριοποιείται επειδή είναι χοντρό, επειδή δεν μιλάει καλά ελληνικά, επειδή «κάνει σαν κορίτσι», επειδή είναι αυτιστικό, θα μπορούσε να είναι το δικό μας παιδί. Ότι όλοι είμαστε εν δυνάμει διαφορετικοί.

 

Όταν ονειρεύομαι το μέλλον της κόρης μου, σκέφτομαι ότι θα αγαπήσει ένα καλό, έξυπνο και όμορφο αγόρι, θα παντρευτούν, θα κάνουν 2-3 παιδιά τα οποία θα κοιμούνται κάθε Σαββατοκύριακο στη γιαγιά τους (δηλαδή σ' εμένα!) και θα ζήσουν ευτυχισμένοι για πάντα. Δεν θα της πω, όμως, αυτό. Θα της πω ότι θα την λατρεύω και θα την στηρίξω ότι κι αν θελήσει να κάνει στη ζωή της. Είτε θελήσει να μείνει μόνη και να γυρίζει τον κόσμο είτε θελήσει να παντρευτεί στη Δανία την αγαπημένη της, εγώ θα είμαι πάντα δίπλα της και δεν θα την κρίνω ποτέ. Έτσι μπορεί να χάσω τα σαββατοκύριακα με τα εγγόνια που ονειρεύομαι, αλλά θα είμαι πάντα σίγουρη ότι κανένας νταής και καμιά παρέα που σπάει πλάκα εις βάρος της δεν θα την κάνει ποτέ να νιώσει ότι είναι τόσο μόνη που η μόνη διέξοδος είναι η αυτοκτονία.

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
20 Σχόλια
12
avatar
piron 17.3.2015 | 14:21
Στου κουφου την πορτα οσο θελεις βροντα......
avatar
gOooo 17.3.2015 | 14:31
Μπραβο σας!!! Ειμαι ομοφυλοφιλος κ διατηρω πολυ καλες σχεσεις με την μητερα μου... παρολα αυτα, πριν περιπου 7 χρονια, υπηρξε ενα ατυχες περιτσατικο εκ μερους της προς εμενα.
Χαιρομαι που η κορη σας, στην οποια περιπτωση, δεν θ αντιμετωπισει το ιδιο. Κ σας ευχομαι απο καρδιας ομορφα σαβ/κα με τα εγγονια σας.
NatalieK 17.3.2015 | 14:50
Πολύ όμορφο άρθρο. Χαίρομαι που σιγά σιγά έστω και λίγα παιδιά μεγαλώνουν με μητέρες με απόψεις σαν τις δικές σας. Εύχομαι όταν έρθει η ώρα να γίνω και εγώ μητέρα, να μεγαλώσω το παιδί μου σε μια πιο ανεκτική και ανοιχτόμυαλη κοινωνία.
Νίκος Α. 17.3.2015 | 15:08
Συμφωνώ μαζί σας ως προς το αυτονόητο, ότι δηλαδή ανεξάρτητα με το αν ήταν ή όχι ομοφυλόφιλος ο αδικοχαμένος νέος, οι διώκτες του πιθανότατα να μην του έλεγαν "είσαι κλειστός χαρακτήρας χαμηλών τόνων" αλλά ομοφοβικές βρισιές κατά τον βασανισμό του.

Αναφορικά με την προσωπική σας ιστορία και με αφορμή την δημοσιοποίηση της από εσάς: Τα θερμά μου συγχαρητήρια που ως γονιός κάνατε το πρώτο (ίσως το δυσκολότερο λόγω του πως η γενιά μας μεγάλωσε) βήμα! Αν μου επιτρέπεται όμως, μιλώντας ως ομοφυλόφιλος άντρας, θα ήθελα να σας προτείνω ένα ακόμη βήμα... Να καταφέρετε να φθάσετε στο σημείο του να ονειρεύεστε απλά η κόρη σας να είναι ευτυχισμένη, να αποκτήσει έναν/μια σύντροφο που να της προσφέρει όλα όσα βλέπουμε μόνο σε ρομαντικές ταινίες και να αποκτήσει τα δικά της παιδιά ως ίση ανάμεσα σε ίσους. Δεν υποβιβάζω το γεγονός πως παρά τις αρχικές σας προσδοκίες είστε διατιθεμένη να κατανοήσετε και να αποδεχθείτε το οποιοδήποτε σενάριο προκύψει, ούτε σας ζητώ να βγείτε με μια σημαία ουράνιο τόξο στους δρόμους... απλά να προσπαθήσετε να διευρύνετε λίγο τα όνειρά σας ώστε αν 1/10 τύχει και αποκτήσετε νύφη αντί γαμπρό, να μην χρειαστεί να συμβιβαστείτε με τις προσδοκίες σας, αλλά απλά να τις απολαύσετε και να γίνετε άλλη μια "χαζογιαγιά" που θα λατρεύουν τα εγγονάκια σας.
avatar
tktk 17.3.2015 | 15:58
Συμφωνώ απόλυτα με το αρθρο σας και επίσης με τους σχολιαστές.
Να προσθεσω κι εγώ οτι ειδικά η διαφορετικότητα της ομοφυλοφιλίας είναι πολύ γενική και πολύπλευρη. Και πολύ μεγαλυτερη απο αυτή που βλέπουμε ή νομίζουμε ότι βλέπουμε.
Κι ένα τόσο γενικό φαινόμενο, είναι εντελώς αυτονόητο ότι χρήζει αποδοχής.
Ακόμα κι απ αυτες τις μορφωμένες μαμαδες που αναφερατε. Οι οποίες οχι μονο μπορεί να έχουν γκέι παιδιά (όχι απαραίτητα διαφορετικα εμφανώς), αλλά ακόμα και γκέι συζύγους που τα βραδια ψαχνουν απεγνωσμένα για δεκάλεπτο σεξ με άλλους άντρες, χωρίς ποτε αυτες να το μαθουν.
Και μην μιλήσουμε για τους τόσους διασημους, πολιτικούς, αθλητες, τραγουδιστές που παιζουν το παιχνιδάκι του καλού οικογενειαρχη.
Νομίζω ήρθε η ώρα η υποκρισία να αρχισει να γκρεμίζεται. Σε όλα τα επίπεδα.
Με ανοιχτή και σοβαρή συζήτηση πρωτίστως. Η Ευρώπη μας έχει αφήσει και σε αυτό, πολύ πίσω.
avatar
George1977 17.3.2015 | 15:59
Αυτο που ο ομοφυλοφιλος δεν ειναι αρκετα 'αντρας' νομιζω ειναι αποκλειστικη κατασκευη της Ελληνικης τηλεορασης. Στη πραγματικοτητα μαλλον το αντιθετο συμβαινει. Μια βολτα να πατε σε ενα gay club θα εκπλαγειτε απο την αφθονη εκκριση τεστοστερονης καθως και την πιο χυδαια επιδειξη βαρβατίλας! Τα εχετε λιγο μπερδεμενα τα πραγματα. Αλλα δεν ειναι παραξενο. Στη Ελλαδα η σεξουαλικοτητατα εχει ταυτιστει με αυτο που ειναι φυσικο (δυο σκυλια να πηγαινοερχονται το ενα μεσα στο αλλο). Στη πραγματικοτητα η σεξουαλικοτητα μαθαινετε (τι ειναι σωμα?, τι ειναι απολαυση? τι ειναι ηδονη? τι ειναι φυλο?, τι ειναι οι ρόλοι φυλου? κλπ κλπ), για αυτο χρειαζεται η σεξουαλικη αγωγη απο μικρη ηλικια! Αλλα σου κουφου τη πορτα οσο θελεις βροντα!
avatar
tktk 17.3.2015 | 17:49
Έχεις δίκιο σχετικά με το " άντρας" αλλα πόσοι άνθρωποι γνωρίζουν γκέι; Πόσοι έχουν βρεθει σε γκέι μαγαζι; Πόσοι γκέι παραδέχονται ότι είναι γκέι, για να καταλάβει και ο κόσμος; Ποτέ δεν εκδηλώνουμε σε δημόςιο χώρο πχ ότι είμαστε ζευγαρι δυο άντρες. Έτσι ο κόσμος βλεπει μόνο ορισμένες περιπτώσεις.
Και φυσικά η ελληνική τηλεόραση είναι επί το πλείστον αποπροσανατολιστική.
Βέβαια οι σοβαροί σχολιαστές χρησιμοποιούν τη λέξη άντρας σε εισαγωγικά. Θέλοντας να δείξουν ότι αυτό δεν ισχύει πραγματικά αλλα είναι ένα κακό στερεότυπο.
Η λυση είναι ορατοτητα, διασημων και άσημων και φυσικά νομοθετικες παρεμβασεις και αναφορα στην παιδεία από πολύ νωρίς. Αν καταφερουμε να ελεγχουν οι κυβερνησεις την παιδεία χωρίς να παίρνουν την άδεια των παπάδων...

ΥΓ είναι όντως γελοίο η κοινωνία να νομίζει άλλο, ενώ το πρότυπο μεταξύ των γκέι αντρών είναι ο μάτσο μπρατσωμενος γυμνασμένος, που πολλοί γκέι είναι, κι άλλοι τόσοι θελουν να μοιάσουν...αυτό σημαίνει ότι στη χώρα μας δεν υπάρχει ανοικτή επαφή στρέιτ και γκέι.
avatar
Sour lou lou 17.3.2015 | 16:24
Τόσες εβδομάδες με αφορμή την υπόθεση του Βαγγέλη διαβάζω εκατοντάδες σχόλια του τύπου "Συμπονώ με το δράμα του Βαγγέλη γιατί θα μπορούσε να ήταν το δίκο μου παιδί, ο δικός μου αδερφός, το δικό μου ανήψι."

Το θέμα είναι να μπορείς να αποδέχεσαι τον άλλον, χωρίς να σκέφτεσαι ότι μπορεί να συμβεί και στη δική σου οικογένεια, στο δικό σου παιδί.

Να μην αποδέχεσαι την ομοφυλοφυλία, την αναπηρία, τη διαφορετικότητα επειδή απλά μπορεί να τύχει και σε εσένα στο μέλλον, αλλά επειδή πραγματικά νιώθεις ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να ζήσει όπως θέλει και να παλέψει επί ίσοις όροις με τον καθένα μας.
avatar
tryingtoescape 18.3.2015 | 13:34
το πιο σωστό σχόλιο που έχω διαβάσει για αυτή την υπόθεση!!
avatar
svlaho 17.3.2015 | 20:06
Δεν μπορώ να συμφωνήσω περισσότερο!
Πιάνω συνέχεια τον εαυτό μου να κάνει ακριβώς το ίδιο με εσάς και με τα δύο μου παιδιά (αγόρι και κορίτσι). Περίπου ασυναίσθητα, αλλά και συνειδητά ταυτόχρονα, ποτέ δεν πίστεψα ότι να κρύβεις την αλήθεια από τα παιδιά "τους κάνει καλό". Το αντίθετο, η γνώση τα προστατεύει. Είναι παιδιά και ζουν την εποχή της αθωότητάς τους, αλλά δε βλέπω πώς αυτό υπονομεύεται αν μάθουν πχ για τη σεξουαλικότητα των ανθρώπων. Αντίθετα, με κάνει να ντρέπομαι εγώ ο ίδιος ως άνθρωπος όταν ακούω παιδιά να χρησιμοποιούν υποτιμητικές εκφράσεις για τους gay ή τους μετανάστες ή κάθε λογής "διαφορετικούς". Είμαστε όλοι διαφορετικοί. Κι όμως γεννιόμαστε όλοι ίδιοι...
avatar
Hans Meyer 18.3.2015 | 01:56
Το πιο μεγάλο αστείο ή τραγωδία για ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων είναι η ανικανότητα να εντάσσουν σε κάποιο σύμβολο τις διάφορες παραλλαγές του. Οι πιο αμόρφωτοι και απαίδευτοι (και στην ουσία οι πιο άτυχοι) βλέπουν διαφορές και σύνορα εκεί που οι άλλοι απολαμβάνουν ακριβώς την απουσία των διαφορών και των συνόρων.

Απέναντι σε μία καθολική φύση, όπου όλα τα χρώματα, οι (σεξουαλικές και μή) συμπεριφορές, τα μεγέθη και τα είδη γιορτάζουν στην ουσία την ύπαρξή τους, κάτι κοκορόμυαλα άτριχα πιθήκια με "μάτια" μικρά όπως του σαλιγκαριού βλέπουν αλλόθρησκους, αλλοδαπούς, ανθρώπους με διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα, ανθρώπους με διαφορετικό τρόπο σκέψης ή δράσης, ανθρώπους που πράττουν ή δείχνουν το ο,τιδήποτε διαφορετικό από ότι αυτοί και τους αντιμετωπίζουν με μίσος και φασισμό.

Φυσικά, η χώρα μας έχει μείνει πολύ πίσω σε σχέση με πάρα πολλά μέρη στον πλανήτη, μερη που απέχουν 3 ώρες με το αεροπλάνο και που το να βλέπεις πχ στο μετρό ένα ζευγάρι οποιοασδήποτε διακριτής φυλικής κατανομής να είναι χέρι χέρι ή αγκαλιά είναι απλά αυτό ακριβώς που δείχνει, η έκφραση της αγάπης και της συντροφικότητας, συναισθήματα που πολλοί φασίστες δεν μπορούν καν να διανοηθούν.

Αλλά ακόμα και τώρα το 2015, χιλιετίες αργότερα δηλαδή, αυτοκτονούν έναν άνθρωπο 20 χρόνων, με βάση το ίδιο συναισθηματικό και λογικό υπόβαθρο που έκαιγαν "μάγισσες" τον μεσαίωνα.

Και ακόμα, το 2015, χιλιετίες αργότερα δηλαδή, συζητούμε για το αν και πότε θα καταφέρει αυτός εδώ ο ευλογημένος από τη φύση τόπος, να νομοθετήσει υπέρ ενός....συμφώνου συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών.

Και ακόμα υπάρχουν άνθρωποι (κυρίως στις προαναφερθέντες κατηγορίες) που πιστεύουν ότι ο άνθρωπος είναι το ανώτατο ον του πλανήτη, όσον αφορά την ευφυία και την πνευματική του ευελιξία.

Κρίμα.

Litsa Giouti 18.3.2015 | 07:26
Μπράβο και στον άνθρωπο που έγραψε το άρθρο και στους σχολιαστές!! Ελπίζουμε για ένα καλύτερο μέλλον παιδείας όσο αφορά την οικογένεια που είναι το πρωταρχικό και μετέπειτα το σχολείο ...

Απλά μπράβο σε όλους!!
12
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ