Ο Νίκος Καββαδιας διαβάζει το Ποίημα του ¨Γυναικα"

Ξαφνικά, ένα βράδυ, εμφανίστηκε αυτό το ποίημα στη σελίδα της λάιφο στο facebook. Συχνά όλοι μας βάζουμε εκεί ωραία βίντεο που δεν σχετίζονται με την ύλη του σάιτ. Αποσπάσματα από ντοκιμαντέρ, τραγούδια, σκηνές από ταινίες. Δεν ξέρω ποιος έβαλε το παρακάτω ποίημα (ο Στάθης; ο Πάνος;) όμως συμφωνώ απόλυτα με το σχόλιό του:
11.10.2011 | 09:16
 
Eίναι πια θέμα ανάγκης η ποίηση, όχι ομορφιάς...

 

 

 

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα

Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου
για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δεν με ορίζει

Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι
Γιομάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια Μοίρα
Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι
πρώτη φορά, σε μια σπηλιά, στην Αλταμίρα

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ' είδες
Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο
διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα
Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα

 

-----

 

 

σελίδα μας στο facebook

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ