Eίδαμε τον Προμηθέα του Λυγίζου στην Επίδαυρο

Ας κρατήσουμε από τους νέους δημιουργούς την αφοσίωση, την χωρίς στόμφο παρουσία και τη νεανική ορμή
13.7.2014 | 18:20

Η ανάγνωση ήταν καθαρή, αποδραματοποιημένη και χωρίς τεχνάσματα... Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
 

  

Αυτό που είδα καθαρά στην Επίδαυρο αυτές τις δυο εβδομάδες, είναι η απόπειρα των δημιουργών της νέας γενιάς να διαβάσουν και να μας παρουσιάσουν την άποψή τους στο αρχαίο δράμα. Η ανάγνωση ήταν καθαρή, αποδραματοποιημένη και χωρίς τεχνάσματα. Οι ιδέες μπορεί να προβλήθηκαν περισσότερο ή λιγότερο, μπορεί και σε μερικά σημεία να μην πέτυχαν, αλλά ποιός πάει με την επιτυχία στο χέρι, όταν κάνει θέατρο;

 

Πέρα από την οικονομία του χρόνου (καμία από τις δυο παραστάσεις δεν ξεπέρασαν τη μιάμιση ώρα) ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε η αγωνία του εντυπωσιασμού, των ευρημάτων και της πρόκλησης από τους δημιουργούς. Τις περασμένες δεκαετίες, ήταν έτσι η μόδα, ηλεκτρικές κιθάρες και γυμνά κυριάρχησαν και κατέστρεψαν με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο πολλές παραστάσεις.

 

Αναρωτιέμαι για τον τρόπο με τον οποίο θα διαβάσουν οι επόμενοι από εμάς το αρχαίο δράμα, και τι σχόλιο θα κάνουν πάνω σε αυτό. Ας πούμε ο Προμηθέας, φορτωμένος από σύμβολα, ειδικά σήμερα θα μπορούσε να έχει έναν πολιτικό χαρακτήρα, δεν τον είχε και αυτό κάτι σημαίνει.

 

Πριν αρχίσουμε να μιλάμε για επιτυχίες και αποτυχίες, ας θυμηθούμε πόσοι έχουν καταποντιστεί, -καλοί σκηνοθέτες που απλώς η ιδέα δε βγήκε στην Επίδαυρο, πόσες δόσεις τρίωρης ανίας έχουμε αισθανθεί- και πόσες ήταν αληθινά οι μεγάλες προτάσεις που έχουμε δει. Είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Η Επίδαυρος είναι ένα στάδιο της δοκιμασίας στη διαδρομή ενός σκηνοθέτη. Μια σπουδαία εμπειρία σε επίπεδο μεγεθών. Αν έφταναν μόνο τα «σίγουρα» και οι φτασμένοι, θα έπρεπε να βλέπουμε παραστάσεις μόνο από 70άρηδες και πάνω.

 

Κοιτάζοντας το μέλλον, αυτό το θέατρο στα χέρια των 25άρηδων και των τριαντάρηδων θα έρθει σε 20 χρόνια. Στις δυο αυτές εβδομάδες είδα οι σκηνοθέτες και οι ομάδες τους –η ομαδική εργασία, η έννοια του play ήταν ξεκάθαρη στις αναγνώσεις- εργάζονται πολύ μετρημένα και σοβαρά. Οι ηθοποιοί τους σε άλλες γενιές θα έκαναν ένα σόλο-ρόλο χωρίς να κοιτάξουν τους διπλανούς τους.

 

Υπάρχουν πολλές διαφορές στο πώς διαβάζει κάθε γενιά τα ποιήματά της. Τι αποκαθιστά και τι αφήνει πίσω. Κι εγώ έχω μεγαλύτερη δυσκολία να τους καταλάβω, αλλά το επιχειρώ, επειδή έχω αληθινά την ανάγκη να υπάρχω και να συνομιλώ μαζί τους. Αύριο μπορεί να μη τους καταλάβω, αλλά ποτέ δε φταίει ο νέος. Ο νέος προχωρεί και βρίσκει τους συνομιλητές του. Η αγωνία είναι δική μας.

 

Οπότε; Ας κρατήσω αυτές τις πολύ ενδιαφέρουσες στιγμές. Τους ανθρώπους που ήταν αληθινά σεμνοί. Η αλήθεια είναι η κόρη του χρόνου. Κάποτε μπορεί να γίνουν μεγάλοι σκηνοθέτες ή μέτριοι σκηνοθέτες. Αν δεν τους επιτρέψουμε την είσοδο, δε θα μάθουμε ποτέ.

 

Αυτά σκέφτομαι από χθες. Ο Προμηθέας μου άρεσε με τα ελαττώματά του. Όλοι την επόμενη φορά που θα φτάσουν στην Επίδαυρο θα έχουν βρει τα λάθη τους, θα έχουν μάθει από αυτά που θα γραφτούν, θα συζητήσουν για την οπτική τους εκ νέου. Και μόνο ότι κοιτάζουν όλο το γύρω και όχι αποκλειστικά τους σούπερ-ήρωες, δείχνει κάτι. Ένα σημαδάκι συλλογικότητας σε μια τέχνη που επιμένει επί αιώνες να είναι ανοιχτή

 

 

__________

Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου

12 Ιουλίου,

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

                                           

ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
BIO ΑΡΘΡΑ
4 Σχόλια
avatar
Ανώνυμος/η 13.7.2014 | 20:45
Εμένα μου φάνηκε μια αποτυχημένη προσπάθεια μεταφοράς της ατμόσφαιρας του weird greek cinema στο αρχαίο δράμα και τίποτα άλλο. Λόγος στερημένος από την μουσική και τις ανάσες του, κινήσεις σε δυσαρμονία, δράμα χωρίς δράμα και όλο αυτό χωρίς η κάμερα και το μοντάζ να το μεταμορφώνουν σε κάτι ενδιαφέρον.Απλά αδιάφορο.
avatar
persi 14.7.2014 | 09:48
Eξαιρετική παράσταση χωρίς ίχνος προσπάθειας εντυπωσιασμού.Αντιθέτως λιτή αλλά και ευρηματική σκηνοθεσία που εστίαζε στα νοήματα της τραγωδίας.Το σύνολο των ηθοποιών λειτούργησε σαν καλοκουρδισμένη μηχανή προσφέροντας στο σύγχρονο θεατή μια μοντέρνα προσέγγιση που σέβεται όμως απόλυτα το αρχαίο πλήρες νοημάτων έργο.
avatar
Liber 14.7.2014 | 13:08
Οι ερασιτεχνικές αυτές ομάδες απλοϊκών ηθοποιών και σκηνοθετών μπορούν να κάνουν την πρακτική τους σε ιδιωτικά θέατρα, όχι όμως στην Επίδαυρο. Αυτό που κυρίως δεν μπορώ να συγχωρήσω σε αυτές τις ομάδες είναι την προσπάθειά τους, κάθε φορά που χρησιμοποιούν ένα μεγαλειώδες έργο, να κάνουν την αναγωγή στην "εποχή της κρίσης", όπως φαίνεται από τις συνεντεύξεις τους που παραχωρούν βεβαίως με ανησυχητική γενναιοδωρία. Αγαπώ τον Αισχύλο με όλη μου την καρδιά διότι είναι μια διάνοια που κατάφερε να εκφράσει, μέσω της τραγωδίας, τα πιο πρωτόγονα υπαρξιακά ανθρώπινα θέματα. Θα περίμενα κάπως να εκφραστεί αυτή η αχρονικότητα και απεραντοσύνη τους. Για να προσπαθούν αυτά τα παιδιά να μας "διδάξουν" την αισχύλεια τραγωδία σημαίνει ότι δεν έχουν καταλάβει ότι το κοινό είναι πιο "έξυπνο" από αυτούς. Όσο για τα ευρήματα του κ. Λυγίζου τα βρήκα άκρως εκνευριστικά: ο φόνος του νοήματος. Η σύγκρουση στον Αισχύλο νομίζω ότι διαφαίνεται μέσω του χορού με τον πιο όμορφο τρόπο: τον συγκεχυμένο (θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει τις σκέψεις που δεν έχει εκφράσει ο Προμηθέας), ο οποίος διευρύνει τη φαντασία του θεατή, και όχι με την απλοϊκή δυαδικότητα μέσω της "ηχούς". Το Φεστιβάλ Αθηνών πάσχει. Κυρίως από τις διασκευές "απέραντων" έργων από καλλιτέχνες ρηχών ψυχισμών. Τέλος, οικτίρω τον εαυτό μου που δεν έχω την απαιτούμενη συγκρότηση ώστε να μπορώ να γιουχάρω στο τέλος της παράστασης.
Jessica Rabbit 1.9.2015 | 15:56
μεγαλη απογοητευση!! εκτος απο τα μοντερνοχορευτικα και τις κοπελες να γδυνονται κ να ντυνονται σαν σχιζοφρενεις, και το γερμανικο στοιχειο (αραγε σε σχεση με Μερκελ κλτ?) , οι ηθοποιοι χρισιμοποιουσαν μικροφωνα!! ΜΙΚΡΟΦΩΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ!!! ΑΙΣΧΟΣ!! η επιδαυρος θελει φωνη. αν δεν την εχεις να πας σπιτι σου. απλα τα πραματα.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ