Wonderful Life

Η συγγραφέας Βάσια Τζανακάρη γράφει για τα eighties που έζησε. Επιμέλεια Πάνος Μιχαήλ
20.11.2011 | 13:30

 

Γεννήθηκα το 1980. Ήταν η χρονιά που αυτοκτόνησε ο Ian Curtis, η χρονιά που ο Lux Interior τραγούδησε τραγούδια που μάς έμαθε ο Κύριος, η χρονιά που ο Robert De Niro έγινε Οργισμένο Έιδωλο. Αυτά και άλλα, όμως, τα ανακάλυψα πολύ αργότερα, στην εφηβεία κι ακόμα παραπέρα. Όποιος συνομίληκός μου λεει ότι στα ‘80s κοιμόταν και ξυπνούσε με το The Queen is Dead κάτω απ’το μαξιλάρι του ή λεει λάθος ηλικία ή δεν μεγάλωσε ποτέ. Οι αναμνήσεις που έχω από τα ‘80s είναι σαν τα γεγονότα που αφηγούνται οι φωτογραφίες και τα οικογενειακά τραπέζια. Τα μισά τα θυμάσαι έντονα γιατί τα είδες, τα άλλα μισά τα θυμάσαι έντονα γιατί νομίζεις ότι τα είδες. Και τα δύο θα τα χρειαστείς κάθε φορά που θα περνάς στον κόσμο των ενηλίκων, όλο και πιο συχνά όσο μεγαλώνεις.

 

 

Τα ‘80s που έζησα ήταν διαφορετικά από τα ‘80s που γνώρισα αργότερα μέσα από τη μουσική και τα βιβλία, μπαινοβγαίνοντας στον κόσμο των μεγάλων. Τη δεκαετία του ’80 για μένα o έξω κόσμος ήταν ακόμα έξω. Ήταν η εποχή που τα παιδιά κυκλοφορούσαν μόνα τους στις πλατείες, οι δρόμοι είχαν λίγα αυτοκίνητα και οι τούρτες στις βιτρίνες πολλή σαντυγί. Στις Σέρρες που μεγάλωσα, τους χειμώνες τα σχολεία έκλειναν απ' το χιόνι και τα καλοκαίρια οι τουρίστες ήταν Γιουγκοσλάβοι. Με το βλέμμα πάντα έξω απ' το σπίτι, κρεμιόμασταν απ’ το μπαλκόνι και πετάγαμε εικοσάρικα στον αρκουδιάρη και την κακόμοιρη αρκούδα του με τη φουστίτσα, που νομίζαμε πως χορεύει, χωρίς κανένα ίχνος απ' αυτό που λέγεται πολιτική ορθότητα.

 

 

Έξω ήταν πάλι που ο Μάνος Χατζιδάκις έδινε συναυλία, στο γήπεδο του Πανσερραϊκού, και μάζευε όλη την πόλη, εκτός ίσως από τα κορίτσια που τελείωναν την εφηβεία τους πίνοντας μπατίντες και τα αγόρια που τη συνέχιζαν ως πάνκηδες και άραζαν στην κεντρική πλατεία προκαλώντας σοκ και δέος στους περαστικούς. Το μόνο που μας άρεσε μές στο σπίτι ήταν τα παιδικά που έπαιζε η τηλεόραση και το βίντεο: παιδικά της ανατολικής ευρώπης, γιαπωνέζικα τύπου Γκέτα Ρομπότ, Κάντυ-Κάντυ ή Καμπαμαρού, ένας υπέροχος κινούμενος κόσμος.

 

 

Τα ‘80s που γνώρισα αργότερα μού μίλησαν για dark wave, για μια γυναίκα γκρούπι των Sex Pistols που έγινε ιέρεια του gothic, για έναν άντρα με κραγιόν που ξεπήδησε από την αγγλική no future suburbia, για κάποιον Morrissey που τσάκισε με τους στίχους του τη Βρετανία για να γίνει στο τέλος σύμβολό της, για έναν Bret Easton Ellis λιγότερο από το μηδέν σ’ ένα γιάπικο L.A, για μερικές μπάντες που έπαιζαν new wave α λα ελληνικά, για "καρεκλάδες" που τσακώνονταν με ροκάδες στην πλατεία της Γαρδένιας στου Ζωγράφου, για ένα συγκρότημα που λεγόταν Last Drive, έπαιζε ροκ εντ ρολ, πήρε κάτι απ' το μέσα μας και το σκόρπισε έξω.

 

 

Καμιά φορά αναρωτιέμαι πού συναντήθηκαν αυτοί οι δύο κόσμοι, ο έξω και ο μέσα, ο μέσα και ο έξω. Έχω στο νου μου κάποια σημεία αλλά δεν είμαι σίγουρη αν τα είδα ή αν νομίζω ότι τα είδα. Είμαι κι εγώ τώρα στον κόσμο των μεγάλων και ρίχνω κλεφτές ματιές στον κόσμο της παιδικής μου ηλικίας που απομακρύνεται όπως γλιστράει η βελόνα του πικάπ πάνω σ' εκείνον το δίσκο του Black που θυμάμαι να παίζει πάντα το ίδιο τραγούδι: Wonderful Life. Αλλά και πάλι αυτός είναι άλλος ένας από τους πολλούς δίσκους εκείνης της εποχής.

 

 

Κάπου εκεί, ανάμεσα στις φθαρμένες ράχες τους, κρύβεται το σημείο εκείνης της συνάντησης.

 

 

 

 

 

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
8 Σχόλια
avatar
Ανώνυμος/η 20.11.2011 | 18:16
Όσοι γεννήθηκαν τη δεκαετία αυτή δεν μπορεί να ''έζησαν'' τα 80's
όπως κάποιος γεννημένος το 70τόσο ''δεν έζησε'' τα 70's,
για τον απλούστατο λόγο ότι σ'ένα παιδί φτάνουν ψήγματα του κόσμου
των μεγάλων,τα οποία ο έφηβος είναι σε θέση να επεξεργαστεί καθώς
στην ηλικία αυτή αρχίζει να συνειδητοποιεί τι συμβαίνει πιο έξω από το
προσωπικό του σύμπαν.
Φυσικά αυτό δεν καθιστά λιγότερο ενδιαφέρουσες τις μνήμες των
παιδιών ή των ενηλίκων της περιόδου εκείνης,
απλά οι τότε έφηβοι προσφέρουν μια ιδέα επιπλέον αυθεντικότητας,
υποκείμενης κι αυτής στην όψιμη αντικειμενική(;)κριτική,
όπως ακριβώς για τα 60's έχουν να πουν περισσότερα οι νέοι που χόρευαν
το ροκ από τις μαμάδες τους που το άκουγαν έκπληκτες ή τα μικρά
τους αδερφάκια έκπληκτα κι αυτά...
avatar
Ανώνυμος/η 20.11.2011 | 21:26
Τα προαναφερθέντα, στο προηγούμενο σχόλιο ήταν ακριβώς η πρώτη σκέψη που πέρασε απ' το μυαλό μου όταν διάβασα την εισαγωγή "γεννήθηκα το1980". Ως παιδί γεννημένο το '70 τσίτωσα,
... αλλά είναι ένα πολύ όμορφο κείμενο.
avatar
Ανώνυμος/η 20.11.2011 | 21:41
Μα αυτό νομίζω ότι λέει το κείμενο. Ότι ως παιδί οι αναμνήσεις σου είναι λίγο αληθινές, λίγο φτιαγμένες από αφηγήσεις, λίγο από τι μαθαίνεις αργότερα. Όπως κι εμείς που γεννηθήκαμε το '70, με τα seventies. Πολύ ωραίο και πολύ αληθινό το κείμενο.
avatar
Ανώνυμος/η 20.11.2011 | 22:33
Τελείως άκυρο το κείμενο μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκες το 1980.
Το 1989 ακόμα το βρακί σου έψαχνες.
To τελευταίο σου βιβλίο ήταν πολύ καλό, ήρθα και στον Ιανό στην παρουσίαση.
Τίποτα όμως δεν σου δίνει το δικαίωμα να κάνει αφήγηση για κάτι που δεν έζησες, αλλά απλά υπήρξες τότε και μάλιστα στις Σέρρες.
Ίσως να μας γράψεις για τις, όντως καταπληκτικές, σερραίικες μπουγάτσες και τα τρεχούμενα νερά σας.
Είναι σα να γράφω εγώ για την δεκαετία του 60 (γιατί αυτή την δεκαετία γεννήθηκα), είναι δυνατόν?
Η αρχισυνταξία της lifo δεν κατάφερε να βρει άνθρωπο που όντως ήταν τότε έφηβος και να έχει όρεξη να γράψει ή τέλος πάντων βρήκε το κείμενό σου τόσο καταπληκτικό?
Το μόνο που σίγουρα θυμάσαι, είναι ο αρκουδιάρης που του πετάγατε 20αρικα, αν και το 20αρικο τότε είχε αξία και αγοραστική δύναμη, εκτός αν το κάνατε μετά την υποτίμηση της δραχμής του 1985.
Άρης Δημοκίδης 20.11.2011 | 22:41
Άλλο πάλι και τούτο. Ως άνθρωπος που έχω γράψει δεκάδες προσωπικά κείμενα για τη ζωή μου τη δεκαετία του '80, τότε που ήμουν πέντε, οκτώ ή δέκα χρονών, βρίσκω εξαιρετικά σαχλή την άποψη πως για να θυμάσαι πράγματα και να περιγράφεις πρέπει να ήσουν τότε έφηβος!

Στο αφιέρωμα έγραψαν άτομα κάθε ηλικίας - το πιο ενδιαφέρον όμως για μένα είναι αυτοί που στα '80ς ήταν παιδιά. Αυτοί που τελείως αθώοι και απονήρευτοι πρωταντίκριζαν ένα σωρό άγνωστά τους πράγματα.

Πού όπως η Βάσια (αλλά και άτομα που γεννήθηκαν και λίγο αργότερα), με μάτια διάπλατα ανοιχτά απ' την έκπληξη και τον ενθουσιασμό ρουφούσαν σκόρπιες εικόνες και αλλοπρόσαλλα (πολιτικά, μουσικά, αθλητικά) γεγονότα, προσπαθώντας να τα βάλουν σε μια σειρά.

Το ότι θα φτάναμε στα σχόλια ενός εξαιρετικού, προσωπικού κειμλενου (που έχει υπότιτλο: "Η συγγραφέας Βάσια Τζανακάρη γράφει για τα eighties που έζησε") να λέμε ποιος έχει δικαίωμα να μιλάει για τα eighties, ποιος τα έζησε περισσότερο και ποιος λιγότερο -να βγάλουμε και τη μεζούρα σε λίγο- μου φαίνεται πραγματικά παράξενο...

:)
avatar
Κωνσταντίνος Κωστούρος 21.11.2011 | 10:08
Θα συμφωνήσω ότι το να μιλάς "μόνο για πράγματα που έχεις ζήσει" είναι λίγο άκυρο. Με αυτή τη λογική δεν θα είχαμε γνώμη για οτιδήποτε συνέβη στην ιστορία. Άσε που οι εξ’ αντανακλάσεως μνήμες μπορεί κάποιες στιγμές, να είναι και πιο καθαρές, λόγω του γεγονότος ότι είναι αποστασιοποιημένες. :-)
avatar
Ανώνυμος/η 21.11.2011 | 13:15
Ο καθένας γράφει ό,τι θέλει, με τις γνώσεις του και τη δική του οπτική και ο αναγνώστης επιλέγει αν θα το διαβάσει. Επιλογές υπάρχουν άπειρες. Άκυρο τελείως να σχολιάζεται κάτι τέτοιο σ'ένα κείμενο ειλικρινές και καλογραμμένο. Εγώ γεννήθηκα αρχές του '70 και έχω αρκετές αναμνήσεις από τη δεκαετία του '70. Επίσης, κι όσοι μεγάλωσαν στην επαρχία έζησαν κι αυτοί τα 80s, και σε πολλά πράγματα διαφορετικά απ'ό,τι όσοι μεγάλωσαν στην Αθήνα και έχουν κι αυτές οι πληροφορίες ενδιαφέρον. Ο χρόνος μετράει παντού. Αλλά μάλλον το να 'χεις "δικαίωμα" να μιλάς εξαρτάται από τήν ηλικία σου, την καταγωγή σου, το ύψος σου, το φύλο σου, τον όροφο στην πολυκατοικία σου, το πόσο συχνά τρως πίτσα, και αν είσαι γεννημένος σε μονό ή ζυγό μήνα. Στα πλαίσια της δημοκρατίας που ζούμε αυτές τις μέρες..
avatar
Ανώνυμος/η 24.11.2011 | 00:09
αυτό δλδ που μας απαγορεύετε να έχουμε και αναμνήσεις από τη δεκαετία στην οποία γεννηθήκαμε είναι τουλάχιστον αστείο και αγενές. υπέροχο κείμενο, υπέροχη συγγραφέας. πολλά κομπλεξιλίκια έσκασαν μύτη. κακώς και κρίμα.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ