Ο Γιάννης Φλωρινιώτης μιλάει στον Αντώνη Μποσκοΐτη

Μέρος Α΄
3.10.2014 | 11:00

Ποτέ στην καριέρα μου δεν είχα μάνατζερ. Θεωρώ τον εαυτό μου ήρωα, γιατί ξεκίνησα από μια μικρή εταιρεία κι έγινα το είδωλο της Ελλάδος κι αυτό δεν μου το συγχωρήσανε ποτέ... Φωτογραφία του Τάσου Βρεττού από το project:YIANNIS FLORINIOTIS

 

Σας συναντάω ολομόναχο με τη σκύλα σας, τη Φρίντα, σε ένα τεράστιο σπίτι στη Λούτσα. Το συνηθίζετε αυτό;
Το καλοκαίρι έρχονται για σαββατοκύριακα τα παιδιά μου, για να πάνε στη θάλασσα, αλλά τον περισσότερο καιρό είμαι μόνος μου. Μ' αρέσει εδώ που τα λέμε και η μοναξιά λίγο, αφού επί 52 χρόνια είχα γυρίσει όλο τον κόσμο και ήμουν μέσα σε κόσμο. Ε, τώρα θέλω να ηρεμώ, έρχομαι εδώ, παίρνω ενέργεια, ξεκουράζομαι κι όταν προκύψει δουλειά, τα δίνω όλα.

 

Πώς περνάτε μοναχικά το χρόνο σας;
Ωραία, γιατί εγώ γράφω στίχους και μουσική, ασχολούμαι με το ίντερνετ, μιλάω με φίλους, ανεβάζω – κατεβάζω βιντεάκια μου, γράφω και κάνα σενάριο.

 

Να υποθέσω ότι δεν έχετε κάποιον άνθρωπο υπεύθυνο για το promo σας.
Όχι, ποτέ στην καριέρα μου δεν είχα μάνατζερ. Θεωρώ τον εαυτό μου ήρωα, γιατί ξεκίνησα από μια μικρή εταιρεία κι έγινα το είδωλο της Ελλάδος κι αυτό δεν μου το συγχωρήσανε ποτέ, αφού οι εταιρείες χαλούσαν τότε εκατομμύρια για να φτιάξουν το ίματζ κάποιου καλλιτέχνη. Μόνος μου έτρεχα, όλα εγώ τα έκανα και κατάφερα να γίνω το πιο πολυσυζητημένο πρόσωπο εποχές 1977 μέχρι ΄81.

 

Στη Θεσσαλονική δούλεψα κοντά στον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιάννη Παπαϊωάννου, τον Γιώργο Λαύκα, τον Πρόδρομο Τσαουσάκη, κάναμε ντουέτο με τη Ρίτα Σακελλαρίου επίσης.

 

Ναι, αλλά με το τραγούδι καταπιάνεστε αρκετά πιο πριν. Θα μας πείτε πότε ακριβώς;
Εγώ άρχισα να τραγουδάω το ΄61 – ΄62 στη Φλώρινα, 13 – 14 ετών παιδί, εξ ου και το όνομα μου.

 

Το πραγματικό σας όνομα ποιο είναι;
Αποστολίδης, Πόντιος! Τότε λοιπόν τραγουδούσα απ' όλα. Τα πρώτα τραγούδια μου ήταν Γιάννης Βογιατζής κι από λαϊκά το ''Καρδιά μου καημένη'', το ''Δεν με πονάς'', τέτοια.

 

O Αντώνης Μποσκοΐτης συζητάει με τον Γιάννη Φλωρινιώτη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Από τη Φλώρινα δε βρεθήκατε κατ'ευθείαν στην Αθήνα.
Σωστά. Μετά τη Φλώρινα κατέβηκα Θεσσαλονίκη. Εκεί δούλεψα σε πολλά μαγαζιά, ''δεύτερα'' στην αρχή και μετά σε καλά. Όλοι με λέγανε ''Ο μικρός Γιαννάκης'', αλλά είχα φτάσει 18, οπότε πάω και λέω του επιχειρηματία ''Σε παρακαλώ, ο μικρός Γιαννάκης μεγάλωσε. Θέλω και το επώνυμο μου''. ''Άσε'' μου λέει ''που να κάνουμε τώρα έξοδα για φωτεινές ταμπέλες'' και ''τώρα έκλεισα σχήμα'' και ''γιατί δε μου τό' λεγες νωρίτερα'' κλπ. Λέω ''Φεύγω''! Τα μαζεύω, φεύγω, μετά από δυο μέρες έρχεται και με βρίσκει: ''Έλα από το μαγαζί, σου'χω μια έκπληξη''. Αυτός μ' αγαπούσε πολύ, γιατί είχα μεγάλη επιτυχία στον κόσμο και με είχε κρατήσει τρεις σαιζόν. Πάω, βλέπω μια μεγάλη ταμπέλα ''Γιάννης Φλωρινιώτης''. ''Τι έγινε, πήρες άλλον στη θέση μου;'' ''Όχι, από σήμερα θα λέγεσαι Γιάννης Φλωρινιώτης''! Αυτό βγήκε επειδή στα ρεπό μου, όταν μου 'λεγε ''Που θα βγούμε έξω να πάμε;'', έλεγα ''Φλώρινα και πάλι Φλώρινα''.

 

Αν τα λέω σωστά, εκεί είχατε την τύχη να δουλέψετε με μεγάλους ρεμπέτες.
Ακριβώς. Εκεί δούλεψα κοντά στον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιάννη Παπαϊωάννου, τον Γιώργο Λαύκα, τον Πρόδρομο Τσαουσάκη, κάναμε ντουέτο με τη Ρίτα Σακελλαρίου επίσης. Μιλάω για εποχές ΄67 - ΄68, τότε που αυτός έφερνε κάθε 15 μέρες στο μαγαζί του έναν μεγάλο ρεμπέτη ή μία γνωστή τραγουδίστρια. Χαρά μου ήταν που με αγαπήσαν αυτοί οι άνθρωποι και που εξαιτίας τους με κάλεσαν στην Αθήνα κι έκανα τον πρώτο μου δίσκο με ρεμπέτικα τραγούδια. Τους άρεσε πολύ η χροιά μου.

 

Πότε κάνατε τον πρώτο σας μεγάλο δίσκο;
Το 1970 στην Αθήνα. Είχα κάνει και σε εταιρεία της Θεσσαλονίκης κάποια μικρά δισκάκια με καινούργια λαϊκά τραγούδια της εποχής.

 

Ήσασταν από πολυμελή οικογένεια;
Ήμασταν 7 αδέρφια. Το ένα αγοράκι πέθανε στα 6, το άλλο κοριτσάκι ενός έτους. Μείναμε 5. Τώρα δυστυχώς έχασα και τα άλλα μου δύο αδέρφια κι έχουμε μείνει τρεις.

 

Η χούντα εμένα με βρήκε όταν τραγουδούσα στην Κρήτη με ένα πενταμελές περιοδεύον σχήμα που είχα φτιάξει ερχόμενος από Φλώρινα. Δεν με επηρέασε, ποτέ δεν είχα μπερδευτεί με κόμματα – και σήμερα το ίδιο ισχύει – και ποτέ δεν ήμουν φανατικός με τίποτα.

 

Οι γονείς θετικοί στο να γίνετε τραγουδιστής;
Τον πατέρα μου τον έχασα όταν ήμουν 6 ετών. Η μάνα μου δε μπορούσε να μας συντηρήσει και μπήκαμε σε ορφανοτροφείο, το ένα μάλιστα παιδί τό'δωσε σε άλλη οικογένεια για υιοθεσία. Ως μεγαλύτερος, η μόνη μου έννοια ήταν πως θα βγω από κει μέσα, να τακτοποιηθώ και να μαζέψω όλα τα αδέρφια μου. Πράγματι, όταν βγήκα από το ορφανοτροφείο, ξεκίνησα καριέρα και γύρισα από την Αμερική, έψαξα, βρήκα τον αδερφό μου και ένωσα όλα τα αδέρφια μου.

 

Σαν ταινία του Ξανθόπουλου μού ακούγεται όλο αυτό. Είχατε ταυτιστεί τότε με τον Ξανθόπουλο στα μελό της εποχής;
Ναι, ναι, πάρα πολύ. Η ζωή μου όλη είναι μία ταινία. Να φανταστείτε ότι μετά τη Θεσσαλονίκη και τους ρεμπέτες, ήρθε ένας επιχειρηματίας από τον Καναδά και μου είπε να πάω εκεί γιατί θα γινόταν χαμός! Από τότε, μπορεί λεφτά να μην είχα, αλλά μου άρεσε το φανταχτερό ντύσιμο και έραβα κοστούμια. Ξεχώριζα από τότε!

 

Πως σας ήρθε η έμπνευση αυτού του λαμπερού ενδυματολογικού στυλ;
Κάθε Κυριακή μας πηγαίναν εκκλησία με το ορφανοτροφείο. Μια μέρα λειτουργούσε ο Δεσπότης. Τον είδα με τα πετράδια, τα στρας, έλαμπε και είπα ''Παναγία μου, Δεσπότης θέλω να γίνω''! (γέλια) Και ήθελα να γινόμουν παπάς ή Δεσπότης, αλλά ευτυχώς στο ορφανοτροφείο τραγουδούσα στη χορωδία κι έλαμπα κι εκεί κι όλοι με συμπαθούσαν και μ' αγαπούσαν.

 

Κάθε Κυριακή μας πηγαίναν εκκλησία με το ορφανοτροφείο. Μια μέρα λειτουργούσε ο Δεσπότης. Τον είδα με τα πετράδια, τα στρας, έλαμπε και είπα ''Παναγία μου, Δεσπότης θέλω να γίνω''! Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Λογικό δεν είναι ένα φτωχόπαιδο μέσα σε ορφανοτροφείο να ελκύεται από τα στρας και τη λάμψη;
Κοίτα, όταν βγήκα να πρωτοτραγουδήσω φορούσα ένα άσπρο παντελόνι πλύνε – βάλε, ώσπου κάθισε η μάνα μου και μου έπλεξε μια μπλούζα και της είπα ''Βάλε και λίγο χρώμα μέσα''. Ήθελα κόκκινο, ένα τριαντάφυλλο απάνω, κάτι να ξεχωρίζει. Κάτι που δε θα ξεχάσω είναι ότι στο ξεκίνημα μου με γνώρισε μια γυναίκα που δούλευε σε οίκο ανοχής. Έβλεπα ότι έβγαινα όλο με τα ίδια κι τα ίδια και πήγε και μου ψώνισε παπούτσια, ρούχα, ρολόι...

 

Αυτό δεν σας έκανε να αγαπήσετε από νωρίς τους ανθρώπους του περιθωρίου;
Α, ναι, πάρα πάρα πολύ! Ερχόταν αυτή η γυναίκα, με στήριζε, ''όποιος σε πειράξει, Γιαννάκη, καθαρίζω εγώ'' κλπ. Μετά από χρόνια που ήρθα στην Αθήνα έκλαιγα όταν διάβασα ότι κάποιοι τη βασάνισαν και τη σκότωσαν.

 

Ήταν γνωστή;
Όχι, κυρία Μαίρη την ήξερα.

 

Απασχόλησε όμως ο θάνατος της τις εφημερίδες.
Ναι, γιατί ήταν φονικό κι εγώ έκλαιγα επί μία βδομάδα με το που την είδα στις φωτογραφίες. Πρόσφατα ανέβασα ένα βίντεο, η ''Ιερόδουλος η Αμαρτωλή'' πού'χει κάνει 70.000 views. Το γυρίσαμε μέσα σε οίκους ανοχής με μια νεαρή πορνοστάρ, τη Μαρία Αλεξάνδρου. Κοινωνικό, όχι προστυχιά, πως πηγαίνει η κοπέλα για δουλειά, πως την περιμένουν οι πελάτες, αλλά όχι πως γίνεται η πράξη, γιατί εγώ τέτοια δεν τα θέλω σε βίντεο κλιπ μου.

 

Το ότι βγαίνατε με στρας τότε δεν σας έφερε σε κόντρα με το ματσό στυλ του άντρα λαϊκού τραγουδιστή;
Ναι, βέβαια, και τότε ήμουν και λαϊκός βαρβάτος. Σε ηλικία 16 ετών ήμουν ο πιο περιζήτητος απ' όλους τους τραγουδιστές της Μακεδονίας, γιατί είχα τρομερό ρεπερτόριο: λαϊκά, ρεμπέτικα, ελαφρά.

 

Δημοτικά;
Και δημοτικά, γιατί πριν να πάω με τους ρεμπέτες τραγουδούσα δυο χρόνια σε πανηγύρια. Μεγάλο σχολείο για μένα, καθώς αναγκάστηκα κι έμαθα τσάμικα και καλαματιανά.

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Εγώ σας ρωτάω όμως αν δεχτήκατε ρατσισμό λόγω εμφάνισης.
Ε, ναι, εντάξει, λέγανε τα συνηθισμένα, ξέρεις τώρα, αλλά εγώ αδιαφορούσα. Στην αρχή στενοχωριόμουν, κλεινόμουν μέχρι και στην τουαλέτα κι έκλαιγα όταν με πρόσβελνε κανείς απ' το κοινό, αλλά μετά είπα ''Ρε δε χέζονται όλοι;'', αφού αυτό έκανα κι αυτό άρεσε στον κόσμο. Και σήμερα δέχομαι ρατσισμό, τα ίδια λένε, αλλά εμένα μου άρεσε αυτό από τότε, δε μπορούσα να φορέσω κάτι απλό.

 

Ο Ντέιβιντ Μπάουι σας άρεσε;
Ναι, ναι,ναι!

 

Ο Μάνος Χατζιδάκις σας χαρακτήρισε έτσι.
Κι όχι μόνο! Όταν έκανα το μεγάλο σουξέ μου, ήμουν ο Έλληνας Τζον Τραβόλτα, τραγουδούσα και ντίσκο εκεί γύρω στο 78 -79. Πιο πολύ Τραβόλτα ήμουν, παρά Μπάουι. Βασικά εγώ λάτρευα έναν Τούρκο τραγουδιστή, τον Ζεκί Μουρέν. Φωνάρα, κλασικός τραγουδιστής, τον λάτρευε όλη η Τουρκία.

 

Και ο Μανώλης Αγγελόπουλος και ο Στέλιος Καζαντζίδης.
Ακριβώς! Τότε έλεγα εγώ τόσο ωραία ένα τραγούδι του κι έρχονταν όλοι να τ'ακούσουν από μένα. Τη δεκαετία του ΄80 μια φίλη μου, τραγουδίστρια Τουρκάλα, μου έφερε μια εφημερίδα που με έγραφε ''Ο Έλληνας Ζεκί Μουρέν'' και δίπλα ο ίδιος ο Μουρέν μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για μένα!

 

Την έχετε κρατήσει αυτή την εφημερίδα;
Κάπου την έχω ή την έδωσα σε κάποιο δημοσιογράφο, δε θυμάμαι. Πάντως μιλάω στο μ'αυτή τη φίλη μου στο Facebook και θα πάω Τουρκία να κάνουμε ένα ντουέτο και θα τραγουδήσει μαζί μας κι ένας νέος τραγουδιστής που θα εκπροσωπήσει την Τουρκία στην Eurovision!

 

Πριν να πάω με τους ρεμπέτες τραγουδούσα δυο χρόνια σε πανηγύρια. Μεγάλο σχολείο για μένα, καθώς αναγκάστηκα κι έμαθα τσάμικα και καλαματιανά.

 

Όταν βγήκε ο πρώτος δίσκος με τα ρεμπέτικα, ήταν αυτό που πραγματικά θέλατε;
Μέχρι τότε οι λαϊκοί οι οι ρεμπέτες τραγουδούσαν στο πάλκο. Εγώ έβγαινα με μια κιθάρα, έκανα ότι έπαιζα, την πετούσα κάτω και γινόταν κέφι. Δεν άντεχα όταν ερχόταν η σειρά μου να κάθομαι στο πάλκο. Άρπαζα το μικρόφωνο και κατέβαινα μεσ' στον κόσμο. Ο επιχειρηματίας να με κυνηγάει! ''Τι θες;'' του έλεγα ''δε μπορώ να λέω ευχάριστα τραγούδια και νά'μαι μονίμως εκεί πάνω''. ''Άσ'τον νεαρό'' του φώναζε κι ο κόσμος! Από τότε ήμουν ο πρώτος που κατέβαινε απ' την πίστα κι έκανε σόου.

 

Φοβερό πάντως ότι σε νεαρότατη ηλικία ταξιδέψατε στις ΗΠΑ.
Αφού αμέσως μετά τους ρεμπέτες μου έγινε η πρόταση! Πήγα στον Καναδά για τρεις μήνες και κάθισα οχτώ, λόγω της πολύ μεγάλης επιτυχίας. Ακολούθησε το Μόντρεαλ και μετά το Σικάγο στην Αμερική. Εκεί λατρεύθηκα πραγματικά! Οι καλύτεροι φίλοι που έχω ακόμη είναι από εκείνα τα χρόνια στο Σικάγο! Έλεγα τραγούδια της εποχής, ''Κι εσύ θα φύγεις'', ''Αγωνία'', ''Ντιρλαντά'', ''Κυρα – Γιώργαινα'' και τότε ο ιδιοκτήτης μου πρότεινε να κάνουμε δίσκο.

 

Άρα ο δεύτερος προσωπικός δίσκος έγινε στην Αμερική, σωστά;
Ναι, ήταν παραγωγή του μαγαζιού. Μπήκαμε στούντιο, τυπώσαμε 1.000 κομμάτια και τα δώσαμε σε όλους τους φίλους που έρχονταν εκεί να μ' ακούσουν.

 

Από το ορφανοτροφείο να γράφεις δίσκο στην Αμερική δεν ήταν κάπως ονειρικό;
Σίγουρα! Εκεί τραγουδούσα με τον συνθέτη Γιάννη Βέλλα, ο οποίος ειχε μαζί του τρεις κοπέλες, τις Olympia Sisters. Κάναμε μαζί σόου, χορεύαμε, παίζαν και λίγο μπουζούκι αυτές και στο τέλος έβγαινα εγώ ντυμένος τσολιάς κι αυτές βλάχες και κάναμε πρόγραμμα με δημοτικά για τους ξένους. Το πρώτο τραγούδι που είπα του Βέλλα σε δισκάκι μπήκε μετά στο μεγάλο δίσκο που λέγαμε στην Αμερική.

 

Όλα αυτά ενόσω στην Ελλάδα είχαμε χούντα. Αναρωτιέμαι αν είχατε κάποια πολιτική συνείδηση.
Η χούντα εμένα με βρήκε όταν τραγουδούσα στην Κρήτη με ένα πενταμελές περιοδεύον σχήμα που είχα φτιάξει ερχόμενος από Φλώρινα. Δεν με επηρέασε, ποτέ δεν είχα μπερδευτεί με κόμματα – και σήμερα το ίδιο ισχύει – και ποτέ δεν ήμουν φανατικός με τίποτα. Το μόνο που έπαθα ήταν να μην τραγουδάω Θεοδωράκη, ''Στρώσε το στρώμα σου για δυο'' και άλλα τέτοια δικά του, γιατί έλεγα και Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, απ' όλα έλεγα. Μόλις έπεσε η χούντα ερχόταν και μ' άκουγε ο κόσμος να τραγουδάω Θεοδωράκη!

 

Η Μελίνα Μερκούρη ήταν γλυκύτατη! Ερχόταν, μου μιλούσε για την πολιτική, μου έλεγε ''Αχ τι να κάνω...'', σα να με συμβουλευότανε. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Ωστόσο στη Μεταπολίτευση δεν επιχειρήσατε ένα άνοιγμα προς αυτούς τους συνθέτες.
Κάποια στιγμή στην εταιρεία μου είχε κάνει ένα δίσκο ο Θεοδωράκης κι ήταν να μπω κι εγώ με 2 – 3 τραγούδια, αλλά έλειπα πάλι εξωτερικό τότε.

 

Πότε θα λέγαμε ότι γίνεται το μεγάλο σας πικ;
Όταν ήμουν στην Αμερική, μου λέγανε ''πόσο θα κάτσεις εδώ; Θα βαρεθεί ο κόσμος''. Μάζεψα λεφτουδάκια, τα έστειλα στη μάνα μου να αγοράσει σπίτι στον Κορυδαλλό, στον Πειραιά, ε κι έτσι γύρισα, πήρα τη μανούλα μου και τα αδέρφια μου και μέναμε όλοι μαζί. Αυτοί που μου λέγανε εν τω μεταξύ ''έλα εδώ και θα σε πάμε εμείς από μαγαζιά'', εξαφανίστηκαν ή με πήγαν από μαγαζιά που είχαν κλείσει πρόγραμμα. Έπρεπε όμως να δουλέψω, γιατί στην Αμερική τους είπα ψέματα για να μ' αφήσουν να φύγω ότι και καλά έκλεισα νέο επιτελείο στην Αθήνα. Σκεφτόμουν να γύρναγα Αμερική. Πως να τό'κανα; Να παρατούσα μάνα κι αδέρφια; Εκεί βρέθηκε κάποιος και μου είπε ''Υπάρχει ένα μαγαζί, σκυλάδικο, το πιο βαρύ λαϊκό της Αθήνας''. ''Τώρα;'' είπα μέσα μου ''Θα πω Φλωρινιώτη φτου κι απ' την αρχή''!

 

Πως ήταν η πρώτη εμπειρία σ' ένα τέτοιο χώρο;
Πήγαινα κι έλεγα ''ευτυχώς που φεύγω ζωντανός''. Φασαρίες, σπασίματα, τσαμπουκάδες! Έλα όμως που με το δικό μου στυλ άλλαξε όλος ο κόσμος! Οι βαρύμαγκες και οι βαβουρατζήδες δεν τη βρίσκανε με μένα γιατί έβγαινα κι έλεγα ''Τάκα – τάκα – τάκα – τα'', τέτοια κομμάτια. Άρχισαν να φεύγουνε και νά'ρχονται οικογένειες με παιδάκια. Ο ιδιοκτήτης είχε πάθει πλάκα! Και, αν το πιστεύεις, με κρατούσε τρεις σαιζόν με το περίστροφο στον κρόταφο για να μη φύγω απ' το μαγαζί του!

 

Σοβαρολογείτε;
Ναι, ναι, μέχρι τελευταία που έφυγα, με κυνηγούσε μέσα σ' ένα άλλο μαγαζί με το πιστόλι.

 

Φοβηθήκατε για τη ζωή σας;
Ε, πως δε φοβήθηκα; Αφού έτσι με κρατούσε! Όταν ήταν να υπογράψουμε για νέα σαιζόν, μπήκα στο γραφείο του κι είχε ένα στιλέτο που χάιδευε ένα κομμάτι ξύλο. ''Τι αποφάσισες;'' με ρωτάει. ''Ε να, κύριε Μίμη μου, να πάω και σε κάνα άλλο μαγαζί να γνωρίσω κι άλλο κόσμο''...''Τι είπες;'' φωνάζει και κάνει μια χραπ με το μαχαίρι και σκίζει το ξύλο στα δύο! ΄΄Καλά, καλά, κύριε Μίμη μου, θα υπογράψω, θα μείνω'' του έλεγα κι εγώ (γέλια).

 

Κάπου όμως σίγουρα θα χαιρόσασταν που είχατε γίνει τόσο απαραίτητος.
Ασφαλώς. Χαιρόμουν που με ήθελε τόσο πολύ, αλλά εγώ είχα άλλα όνειρα. Έλεγα ''θα ξεκινήσω από δω και θα φτάσω στο μεγαλύτερο μαγαζί των Αθηνών''. Ας μιλάμε στον ενικό...

 

Έγινε! Οπότε, Γιάννη, δεν είχες καθόλου μέσα σου αυτό που λέμε τσαμπουκά.
Μπα, χαλαρός ήμουν, όπως και τώρα. Ούτε θυμώνω, ούτε νευριάζω.

 

Αυτό είναι πάντα καλό;
Και κακό είναι γιατί ο άλλος με εκμεταλλεύεται.

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Στη φάση με τα χασίσια μπήκες ποτέ;
Α πα πα, ποτέ. Μια φορά μόνο στην Αμερική, θυμάμαι, είχα βαφτίσει ένα παιδί κι έπρεπε να γυρίσω να κοιμηθώ για να πάω το βράδυ στη δουλειά. Είχα υπερένταση, δε μπορούσα να κοιμηθώ, οπότε μου λέει ένας ''Πάρε λίγο απ' αυτό''! ''Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ'' του λέω ''τα φοβάμαι αυτά''. ''Ρε πάρε και θα κοιμηθείς και θα ηρεμήσεις'' επέμενε αυτός. Φίλε, μια ρουφηξιά πήρα, γουρλώσαν τα μάτια μου, έκανα εμετό, παρέλυσαν χέρια – πόδια, μόνος μου εγώ τώρα στο ξενοδοχείο, γιατί ο άλλος μου το άφησε κι έφυγε. Λέω ''Παναγία μου'', ένιωθα το πάγωμα στην καρδιά!

 

Καλά, όλα αυτά με μια τζούρα; Τι σου έδωσε πια;
Ξέρω γω; Τηλεφωνώ σ' ένα κουμπάρο, λέω ''σας παρακαλώ, ελάτε στο δωμάτιο μου κι αν δεν ανοίγω, σπάστε την πόρτα''. Μαζεύει αυτός δυο-τρεις άλλους, έρχονται, ''μα τι έπαθες;'', να παίρνουν κρεμμύδια να μου τα βάζουν εδώ (δείχνει τον καβάλο του παντελονιού του), να με χώνουν κάτω απ' το ντουζ κι εγώ να ουρλιάζω ''Φωνάξτε χασικλήδες να με σώσουν, εσείς δεν κάνετε τίποτα'' (έχουμε πεθάνει αμφότεροι στα γέλια).

 

Στο εξωτερικό τότε, τέλη του ΄60, δεν σε είχαν κερδίσει οι Beatles, όλο αυτό το κλίμα;
Όχι, δεν έβλεπα καθόλου ξένα συγκροτήματα. Θα μπορούσα να μιμηθώ και κάτι απ' αυτούς, αλλά δεν, γι'αυτό και έφτιαξα δικό μου τελείως στυλ.

 

Σωστά, εδώ μου 'πες ότι έβγαινες τσολιάς με τις τρεις βλάχες, τι σε ρωτάω για Beatles;
Ε ναι, καλύτερα, έκανα κάτι πιο αυθεντικό που έβγαινε από μέσα μου, που έλεγα ''αυτό το θέλω έτσι και τ'αλλο έτσι'' κ.ο.κ.

 

Ξαναπάμε όμως τότε που έφυγες απ' το βαρύ λαϊκό μαγαζί. Τι ακολούθησε;
Με πήρε μαζί της η Ρίτα Σακελλαρίου πού'χε κάνει ήδη μεγάλη επιτυχία με το ''Ιστορία μου – αμαρτία μου'' του Ψυχογιού. Το ΄73 περίπου ήταν αυτό. Περνούσα απ' έξω απ' τα μεγάλα μαγαζιά κι έβλεπα τις μαρκίζες ''Διονυσίου, Βοσκόπουλος, Γαβαλάς'' κι έλεγα ''μια μέρα θά'ναι και το δικό μου όνομα έτσι''. Είχα έρθει με πολλή όρεξη, ονειρευόμουν να κατακτήσω την Αθήνα. Το κατάφερα! Απ' το σκυλάδικο που ξεκίνησα, αν και δε μ' αρέσει η λέξη ''σκυλάδικο'', κατέληξα το ΄80 στο μεγαλύτερο μαγαζί των Αθηνών, τα ''Δειλινά''. Είχαμε φέρει μπαλέτο 100 άτομα από το Χόλιγουντ!

 

Σ' αυτό το μπαλέτο δεν ήταν και οι αδερφές Γαρμπή;
Α, όχι, τις αδερφές Γαρμπή τις είχα μαζί μου από το ΄77. Πάντα είχα ωραίες κοπέλες μαζί μου, τις μάθαινα να χορεύουν, να ντύνονται, να κάνουν ωραίο σόου. Πέρασαν πολύ ωραίες κοπέλες από δίπλα μου, όπως η Τίνα Σπάθη, που έπαιζε σε σοφτ πορνό, η Δήμητρα Παπίου επίσης και μετά πήρα μαζί μου και αγόρια, σαν τον Βασίλη Λέκκα. Μου τηλεφωνεί μια μέρα ένας καλός φίλος από Θεσσαλονίκη και μου λέει ''Σε παρακαλώ, έχω ένα φτωχό παιδάκι, καλό τραγουδιστή, πάρ'τον στο πρόγραμμα σου''. ''Ότι θέλεις'' λέω του φίλου μου που τον αγαπούσα πολύ, ''στείλ'τονα''. Ήρθε μαζί μου ο Βασίλης, εξαιρετικός τραγουδιστής, έλεγε Νταλάρα τότε, τον είχα για τρεις σαιζόν κι από κει τον είδε ο Χατζιδάκις και τον πήρε τραγουδιστή. Τού'χα μιλήσει κι εγώ του Χατζιδάκι με τα καλύτερα λόγια. Στενοχωρήθηκα, πάντως, γιατί σε όλες τις συνεντεύξεις του, ο Λέκκας λέει ''Δεν ξέρω πως βρέθηκα στην Αθήνα, ξέρω πώς γνώρισα τον Χατζιδάκι''..Κακό ήταν ν' αναφέρει το όνομα μου, τόσο υποτιμητικό είναι πια; Κι εγώ τον έβαζα σε καλή θέση, εννοώ όχι ν'ανοίγει πρόγραμμα, αλλά μετά, στη μέση, για να τον ακούει πολύς κόσμος.

 

Οι γυναίκες ανέκαθεν ήταν συμπληρωματικό στοιχείο των εμφανίσεων σας;
Πάντα. Και στην Αμερική είχα τις Olympia Sisters και μετά εδώ είχα παρτενέρ τη Μαριώ.

 

Ποια Μαριώ; Τη νεορεμπέτισσα τη Θεσσαλονικιά;
Ναι, αυτή. Το ΄67, εκεί με τους ρεμπέτες, η Μαριώ έπαιζε ακορντεόν και τραγουδούσε ελαφρολαϊκά. Λέγαμε και ντουέτο σουξέ της εποχής.

 

Η γνωριμία με τον Ψυχογιό πότε έγινε; Ένας συνθέτης που σας καθόρισε πραγματικά.
Τον είχε φέρει μια μέρα ο φίλος μου ο Κώστας Καφάσης. ''Πάμε ν' ακούσεις έναν τραγουδιστή'' του είπε ''που θα σ' αρέσει πολύ''. Ήρθαν, με άκουσαν και μετά ερχόταν ο Κώστας ο Ψυχογιός στα κρυφά.

 

Γιατί στα κρυφά;
Δεν ήθελε να ξέρουν ποιος ειν' αυτός πού'χει γράψει τις μεγάλες λαϊκές επιτυχίες κι έτσι. Ένα βράδυ με πίάνει και μου λέει ''Ήταν να κάνω δίσκο με τον Καφάση, αλλά παρεξηγηθήκαμε και τα σπάσαμε κι ο μόνος που μπορεί να τα πει ξέρω ότι είσαι εσύ''. Άρχισε να μου γράφει μεγάλες επιτυχίες. Ψάξαμε, βρήκαμε νέα κορίτσια κι εκεί μπαίνουν οι αδερφές Γαρμπή στο μπαλέτο. Πριν, τραγουδούσαν σ' ένα μαγαζάκι ημιυπόγειο και πήγαμε και τις ακούσαμε.

 

Έχεις επαφές σήμερα με την Καίτη Γαρμπή;
Έχω! Την αγαπάω, τη λατρεύω, ήταν απ' τα καλύτερα κορίτσια που είχα. Και η Καίτη και η Λιάνα η αδερφή της! Μαζί πήρα ακόμη την αδερφή του Νταλάρα, την Ελένη Νταράλα, πιτσιρίκα κι αυτή τότε, και τις έμαθα να χορεύουν. Τις είχα μαζί μου για 8 χρόνια.

 

Τα τραγούδια του Ψυχογιού συμβάδιζαν με το εκκεντρικό σκηνικό look σου;
Βασικά μου είχε κάνει συμφωνία. ''Κοίτα'' μου είπε ''τα τραγούδια μου είναι λαϊκά – λαϊκά και άμα θες μη φοράς στην πίστα τα λαμέ''. ''Αχ, ξέρεις τι μου κάνεις;'' του λέω ''εγώ μ' αυτά τα ρούχα έχω δεθεί και ο κόσμος με θέλει έτσι''...Τον άκουσα, γιατί το όνειρο μου ήταν να κάνω δισκογραφία καλή. Έβαλα στην άκρη τα κοστούμια μου και έραψα άλλα, σοβαρά.

 

Σκέτη καταπίεση, έτσι;
Δε λες τίποτα, τραγουδούσα κι έκλαιγα. Στο μεταξύ γέμιζα μαγαζιά χωρίς δίσκο, ο κόσμος με είχε μάθει απ' τα σόου. Του λένε λοιπόν κάποιοι: ''Βρε Ψυχογιέ, ωραία τα τραγούδια σου, αλλά εμείς ήρθαμε να δούμε τον Φλωρινιώτη να λάμπει με τα στρας και τα λαμέ του''. Ήρθε κι αυτός και μου λέει ''Άντε, ξαναπήγαινε φέρε τα κοστούμια σου κι εγώ θα σου γράψω άλλα τραγούδια να μπορείς να τα χορεύεις''. Κι έτσι μου έγραψε το ''Πειράζει που είσαι μεγάλη φίρμα''!

 


 

Καλά, αυτό είναι το μεγαλύτερο ever σουξέ σου!
Μα και τώρα, απ' το ΄78 που βγήκε, το ξαναείπα με τα παιδιά μου και ξανάγινε επιτυχία. Μετά το έκανα χιπ – χοπ, μετά άλλη εκτέλεση και πάντα η ίδια επιτυχία! Μου τηλεφωνούν φίλοι, ''Άκου Γιάννη'' και μου βάζουν ν'ακούσω τα μωρά τους: ''Πειλάζει πού'σαι μεγάλη φίλμα; Πειλάζει;'' (γέλια) Σκέψου ότι του έλεγα του Κώστα ''Τι τραγούδι ειν' αυτό τώρα, τι θέμα έχει; Δώσε μου κάνα άλλο''.

 

Άρα δεν ήσουν διορατικός.
Ο συνθέτης ξέρει πάντα καλύτερα.

 

Στον Ψυχογιό οφείλεις πολλά.
Τα πάντα. Μόνο στον Ψυχογιό! Αν δεν υπήρχε αυτός, δε θα υπήρχε κι ο Φλωρινιώτης, γιατί δε με θέλαν κι οι εταιρείες λόγω εκκεντρικότητας. Κανείς συνάδελφος δεν ήθελε να δουλέψει μαζί μου και θα σου πω παρακάτω τι μου είπε ο Μάνος Χατζιδάκις γι' αυτό.

 

Δηλαδή έκανες προτάσεις συνεργασίες και έβρισκες απόρριψη;
Και τώρα κανείς δε θέλει να δουλέψει μαζί μου. Μόνο με τη μεγάλη Τζένη Βάνου και τη Μπεζαντάκου δουλέψαμε στο ''Skyladiko''. Δικαίωμα τους είναι, αλλά εγώ ποτέ δεν είπα ''Δε δουλεύω μ' αυτόν ή με τον άλλον''...Εγώ δεν είμαι ανασφαλής και δουλεύω με τον οποιονδήποτε.

 

Πως γνώρισες τη Μελίνα Μερκούρη;
Το ΄77 - ΄78 στη ''Νέα Αθηναία'' , που τώρα λέγεται ''Θέατρο'', είχα κάνει τα σουξέ και καθιερωθεί στην Αθήνα. Μου γράφαν ''το φαινόμενο Φλωρινιώτης'' με αποτέλεσμα όλο το θέατρο, όλοι οι πολιτικοί, όλοι οι σελέμπριτις να είναι κάθε βράδυ εκεί. Τη μια έβλεπες τη Μελίνα με την παρέα της, την επόμενη, την Ειρήνη Παππά με την παρέα της, παραδίπλα η Βουγιουκλάκη με την Καρέζη, τη Λάσκαρη, τη Ντενίση! Όποια έβγαινε Σταρ Ελλάς θα περνούσε από κει με όλο το επιτελείο της!

 

Φαντάζομαι δε θα υπήρχε μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση.
Ε ναιαι! Όταν ήμουν μικρός αντί για καραμέλες έδινα το χαρτζιλίκι σε φωτογραφίες ηθοποιών. Έλεγα ''Αχ Θεούλη μου, θα μ'αξιώσεις ποτέ να πάω στην Αθήνα, να τους χτυπήσω την πόρτα και να μου βάλουν το αυτόγραφο τους πάνω στις φωτογραφίες αυτές;'' Κι ήρθαν έτσι τα πράγματα που αντί να πάω εγώ, ήρθαν όλοι αυτοί σε μένα για αυτόγραφο!

 

Φοβερό! Και η Μελίνα;
Η Μελίνα ήταν γλυκύτατη! Ερχόταν, μου μιλούσε για την πολιτική, μου έλεγε ''Αχ τι να κάνω...'', σα να με συμβουλευότανε.

 

Με τον Ζιλ Ντασέν είχαν έρθει ποτέ;
Όχι, με τον Ντασέν δεν είχαν έρθει. Μού'χε φέρει όμως τον Χατζιδάκι και μετά άλλες παρέες δικές της, γιατί εκεί πέρα όποιος ερχόταν μια φορά, μετά ξαναρχόταν με άλλη παρέα. Άσε, δε, τους δημοσιογράφους. Ουρά στο καμαρίνι για να μου πάρουν συνέντευξη κι εγώ να μην τους προλαβαινω κι άλλους να βλέπω εκεί, άλλους στο σπίτι μου. Χαμός!

 

Φωτογραφία του Τάσου Βρεττού από το project:YIANNIS FLORINIOTIS

 

Ας πάμε στην περιβόητη γνωριμία με τον Μάνο Χατζιδάκι. Ξέρεις, χρόνια ακούω και γράφω γι' αυτό, αλλά τώρα θα τ'ακούσω από σένα τον ίδιο!
Βασικά βγαίνω ένα βράδυ στην πίστα να τραγουδήσω και βλέπω – παπ – τον Χατζιδάκι στο πρώτο τραπέζι! (χαμογελάει) Λέω ''Τώρα τι κάνω; Θα φρίξει ο άνθρωπος μ' αυτά που τραγουδάω και θα σηκωθεί να φύγει''. Ξέρεις, όλοι θεωρούσαν τα τραγούδια μου ευτελή και τέτοια, αλλά μετά τους έδωσε ο Χατζιδάκις και καταλάβανε! Έβαλα τα δυνατά μου κι έλεγα να τελειώσω, να πάω στο καμαρίνι μου ν' αλλάξω και μετά απ' την παρέα του να τον γνωρίσω. Ο Χατζιδάκις παραδόξως δεν κοιτούσε τα μπαλέτα. Είχε στρέψει αλλού το κεφάλι, άκουγε μόνο με τεντωμένο τ' αυτί (κάνει την κίνηση) και κοιτούσε αλλού. Έλεγα ''Πω, πω, με σνομπάρει''. Πάω στο καμαρίνι, λέω του αμπιγιέρ μου ''φτιάξε με γρήγορα, χτένισε με να πάω απ' τον Χατζιδάκι μη φύγει'' κι εκείνη την ώρα χτυπάει η πόρτα στο καμαρίνι και – τσουπ – μπαίνει ο Χατζιδάκις: ''Γεια σας, κύριε Φλωρινιώτη, συγχαρητήρια, είσαστε πολύ καλός και να σας πω την αλήθεια, χωρίς να παρεξηγηθώ, με φέραν εδώ με το σκεπτικό Πάμε να γελάσουμε''. Συνέχισε: ''Να σας πω κάτι; Δεν είδα ούτε σόου, ούτε μπαλέτα, εγώ άκουσα τη φωνή σας! Είσαι πολύ μεγάλος τραγουδιστής και άσ'τους να λένε! Κι επειδή όλοι είναι ξερόλες, θαρθείς να σου κάνω μια εκπομπή στο Τρίτο Πρόγραμμα''!

 

Ώστε επί τόπου έγινε η πρόταση για την εκπομπή.
Ναι. Του λέω ''Τι θα τραγουδήσω; Εσείς έχετε κλασικά τραγούδια''. ''Τα δικά σου'' απάντησε ''χωρίς εφέ, μόνο με τσέμπαλο, κλασική κιθάρα, νταούλι, αλλά και α καπέλα για να δείξεις τη φωνή σου''.

 

Μεγάλη χαρά, ε;
Δε φαντάζεσαι! Έλεγα πότε θα με πάρει τηλέφωνο ή ότι θα με ξεχάσει, γιατί σ'αυτό το χώρο όλοι τάζουν και τίποτα δεν κάνουν. Είχα τραγουδήσει κάπου επαρχία, είχα γυρίσει, χτυπάει το τηλέφωνο, ο Χατζιδάκις: ''Κύριε Φλωρινιώτη, σας περιμένω δέκα η ώρα στο στούντιο''. Λέω ''Κύριε Μάνο, πως θα τραγουδήσω; Δε μπορώ, είμαι κουρασμένος''. Λέει ''Μα έχω φωνάξει όλους τους τεχνικούς, δε γίνεται. Έλα, προσπάθησε τουλάχιστον''. ''Εντάξει, θα έρθω''...Πηγαίνω στο Ραδιομέγαρο με κλεισμένο λαιμό, ούτε καλημέρα δε μπορούσα να πω. Μου φτιάχνουν ένα τσάι, μετά έρχεται ο Χατζιδάκις και μου λέει ''Θες κάνα ουισκάκι;'' Το Ιερό Τέρας με έβλεπε όλο αμηχανία και με εμψύχωνε. Λέω ''Αν γίνεται...'' (γέλια) Φίλε, πήρα τέτοια δύναμη! Τον έβλεπα πίσω απ' την κονσόλα να μου κάνει χαριτωμενιές με τα δάχτυλα, να χορεύει, μού'κανε αστεία για να μου ανεβάσει την ψυχολογία! Άρχισα να τραγουδάω κι εκεί που δε μπορούσα να μιλήσω, έβγαλα μία φωνάρα! Η δύναμη του Χατζιδάκι ήταν αυτή! Άκουγα μετά την εκπομπή κι έλεγα ''Εγώ τραγουδάω έτσι, είναι δυνατόν;''

 


 

Πόσο διήρκησε η εκπομπή;
Μία ώρα και κάτι, όπου ο ίδιος με ρωτούσε κάποια λίγα πράγματα και την περισσότερη ώρα τραγουδούσα. Είπα 7 – 8 τραγούδια δικά μου.

 

Τό'χες κοινοποιήσει σε φίλους σου, στον κύκλο σου, ότι ο Χατζιδάκις θα σου έκανε εκπομπή;
Όχι, γιατί φοβόμουν. Πολλά μου είχαν τάξει, όπως σού'πα πριν. Μόνο τον Ψυχογιό πρέπει επ' αυτού τώρα να έχω εικόνισμα!

 

Εσύ τότε άκουγες το ρεπερτόριο του Χατζιδάκι;
Τον τραγουδούσα και στην Αμερική. Τα σουξέ του, ξέρεις, το ''Δεν ήταν νησί'' που πήγαινε στο στυλ μου και τό'χε τραγουδήσει η Λίτσα Σακελλαρίου. Κατά σύμπτωση, η Σακελλαρίου μένει εδώ δίπλα μου τώρα, στη Λούτσα. Προτιμούσα τα εύθυμα τραγουδάκια του Χατζιδάκι.

 

Είχες ακούσει ας πούμε τον ''Μεγάλο Ερωτικό''; Τον Ψαριανό τον ήξερες, τη Νταντωνάκη;
Ε ναι, αφού τα παιδιά βγαίναν στην τηλεόραση τότε. Δεν τα ήθελα τα βαριά του έργα, δε μου πήγαιναν, μου άρεσαν τα σουξέ του...

 

ΤΕΛΟΣ Α΄ΜΕΡΟΥΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΣΚΟΪΤΗΣ
BIO ΑΡΘΡΑ
5 Σχόλια
avatar
Faceless 3.10.2014 | 16:21
Φοβερή συνέντευξη!!!
Heuristically programmed ALgorithmic computer 3.10.2014 | 17:01
Αναμένω σχόλιο του αναγνώστη ημίθεου!
ημίθεος 7.10.2014 | 02:45
φαντάζομαι ότι σχεδόν κανένας από τους αναγνώστες της Lifo δεν ξυπνάει το πρωί με τα τραγούδια του, αλλά με τον τρόπο του ο Γ.Φ. είναι αξιαγάπητος και πραγματικά πετυχημένος - αγαπώ!...
avatar
celsius 3.10.2014 | 18:13
Τελικά με την πάροδο του χρόνου διαπιστώνεις ότι είναι από τους ελάχιστους αυθεντικούς, οξύμωρο σχήμα σε σχέση με τις πλαστικές που έχει κάνει.
Υπηρετεί με πίστη την κουλτούρα του αρκετές δεκαετίες τώρα.
avatar
Ανώνυμος/η 4.10.2014 | 12:17
Δεν μου αρεσει ,αλλα παραδεχομαι οτι ειναι πιστος στις αρχες του και αυθεντικος.
Για φαντασου την Αννα Βισση να ειχε κανει το ιδιο.
Δυστυχως για να προχωρησεις ''ψηλα'' σε αυτο το χωρο πρεπει να συμβιβαστεις σε βαθμο υποτελειας.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ