Η αισθητική του David Bowie δεν είναι χάπι

Η μάταιη προσπάθεια να αντιγραφεί και να κατανοηθεί στα γρήγορα μια ιδιοφυία της μουσικής
21.8.2015 | 18:10

 

Συνήθως αντιγράφουν μια εικόνα, πολλοί δεν μπαίνουν καν στον κόπο να «κλέψουν» από την μουσική τους τα καλύτερα στοιχεία και να τα ενσωματώσουν φρεσκαρισμένα με σύγχρονο αέρα στην δική τους. Τους αρκεί μια εικόνα που παραπέμπει στα παλιά. « Έχετε κάτι σε Alladine Sane;» μοιάζουν να λένε σε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την εικόνα τους. ..

 

Ο Will Brooker ένας 45χρονος καθηγητής από το πανεπιστήμιο του Kingston σκοπεύει να ζήσει συμπυκνωμένη σε ένα χρόνο τις πέντε δεκαετίες καριέρας του David Bowie, γράφοντας στο τέλος μια μελέτη με τίτλο «For ever Stardust». Για να  το πετύχει αυτό λέει ότι θα ταξιδέψει , θα διαβάσει τα βιβλία και θα ακούσει την μουσική που άκουγε ο Bowie, θα περάσει όλες τις φάσεις της καριέρας του, κάνοντας ακόμα και δίαιτα και φυσικά θα ντύνεται όπως αυτός, κάτι που φαίνεται να τον απασχολεί και με το παραπάνω . Η ρηχότητα της έρευνας όπως θέλει να την αποκαλεί γίνεται αντιληπτή όχι μόνο από τον λογαριασμό του στο twitter όπου ανεβάζει συνεχώς φωτογραφίες που παραπέμπουν στις ενδυματολογικές φάσεις που περνούσε το ποπ είδωλο, αλλά και από τα λόγια του στις συνεντεύξεις. «Εάν διαβάζεις παράξενα βιβλία επιστημονικής φαντασίας και βιβλία σχετικά με την μαγεία θα μπορέσεις να μπεις μέσα στο κεφάλι του Bowie. Ένα μέρος παράξενο και επικίνδυνο . Ένα  μέρος στο οποίο δεν θα ήθελες να ζεις» λέει σε μια συνέντευξη του. 

 

Το ίντερνετ εκτός από ταχύτητα είναι ένας απέραντος ωκεανός γνώσης. Άρα ότι θες να βρεις για να το μελετήσεις το βρίσκεις. Το ότι απλά αντιγράφεις επιφανειακά τον καλύτερο δεν σου φταίει το ίντερνετ αλλά κάτι άλλο: Η τεμπελιά.

 

Ο τρόπος με τον οποίο ενεργεί ο Brooker (τον επόμενο μήνα ετοιμάζεται να περάσει την «φάση Βερολίνο» του Bowie) είναι επίκαιρος. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ενεργούν οι περισσότεροι καινούριοι καλλιτέχνες μέσα στην ποπ κουλτούρα της εποχής μας. Θέλουν να αφομοιώσουν τους παλιούς και ταλαντούχους χωρίς να τους μελετήσουν. Συνήθως αντιγράφουν μια εικόνα, πολλοί δεν μπαίνουν καν στον κόπο να «κλέψουν» από την μουσική τους τα καλύτερα στοιχεία και να τα ενσωματώσουν φρεσκαρισμένα με σύγχρονο αέρα στην δική τους. Τους αρκεί μια εικόνα που παραπέμπει στα παλιά. « Έχετε κάτι σε Alladine Sane;» μοιάζουν να λένε σε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την εικόνα τους. Και γεμίζει ο τόπος κεραυνούς γύρω από τα μάτια. Και τους αρκεί να είναι αυτοί που «με το στυλ τους θυμίζουν Bowie». Τους αρκεί να γράφουν το όνομα τους δίπλα σε αυτό του Bowie. Και μετά ξεχνιούνται. Και έρχονται οι επόμενοι. Και πάλι τα ίδια. Και το επιχείρημα για να σε αποστομώσουν μοιάζει δυνατό: Το ίντερνετ είναι υπεύθυνο. Η ταχύτητα της εποχής. Και είναι ένα δυνατό επιχείρημα. Τώρα γυρίστε το νόμισμα ανάποδα. Το ίντερνετ εκτός από ταχύτητα είναι ένας απέραντος ωκεανός γνώσης. Άρα ότι θες να βρεις για να το μελετήσεις το βρίσκεις. Το ότι απλά αντιγράφεις επιφανειακά τον καλύτερο δεν σου φταίει το ίντερνετ αλλά κάτι άλλο: Η τεμπελιά.

 

 

Το άρθρο αυτό του ΝΜΕ αναλύει την κάθε ιστορία που κρύβεται πίσω από τις εικονογραφήσεις των δίσκων του David Bowie. Οι ιστορίες δείχνουν εκτός από την ιδιοφυΐα του και την μεγάλη γκάμα των αναφορών του. Πίσω από το «The man who sold the world» του 1970 όπου ο καλλιτέχνης φοράει ένα φόρεμα του Βρετανού σχεδιαστή Michael Fish, καθιερώνοντας το ανδρόγυνο στυλ υπάρχει μια αναφορά στις δουλειές του ζωγράφου Dante Gabriel Rossetti. Το Hunky Dory που το ακολουθεί είναι εμπνευσμένο από ένα λεύκωμα της Μάρλεν Ντίτριχ που ο καλλιτέχνης είχε μαζί του κατά την διάρκεια της φωτογράφησης. Στο «The Rise And Fall Of Ziggy Stardust and The Spiders From Mars» η ατμόσφαιρα του εξώφυλλου είναι εμπνευσμένη από το βιβλίο του William Burroughs WildBoys.


Στο 'Pin-Ups' του 1973 όπου εμφανίζεται αγκαλιά με το μοντέλο Twiggy ήταν μια φωτογράφηση για το εξώφυλλο της Vogue αλλά ο Bowie αποφάσισε να την βάλει στο εξώφυλλο του δίσκου. Το 'Station To Station' (1976) είναι εμπνευσμένο από τον χορογράφο Lindsay Kemp και το φίλμ «The Man Who Fell to Earth» όπου ο Bowie πρωταγωνιστούσε. Η έμπνευση από το καλλιτεχνικό δίδυμο Gilbert and George για το Tonight του 1984  δεν θα έχει καμία σχέση με αυτή του  Tin Machine II' (1991) με τα αγάλματα αρχαιοελληνικών κούρων. Και άλλες τόσες ετερόκλητες αναφορές θα ακολουθήσουν στα εξώφυλλα του για να καταλήξουμε στο «The Next Day» του 2013 όπου η επιγραφή «The Next Day» με λευκό φόντο «σκοτώνει» το εξώφυλλο του Heroes που τον καθιέρωσε. Εκεί που άλλοι αναπαράγουν τον παλιό καλό τους εαυτό(και ο Bowie δεν έχει μόνο έναν καλό εαυτό) ως μέσο χρηματοδότησης για τα γεράματα, ο Bowie έχει την πρόθεση να τον σκοτώσει για να γεννήσει έναν καινούριο.

 

Και όλα αυτά μόνο στην εικόνα χωρίς να μπούμε καν στην μουσική του. Ένας τομέας που νομίζουν ότι είναι εύκολο όχι μόνο να αντιγράψουν αλλά και να κατανοήσουν. Ζώντας σαν καρικατούρες του Bowie ή βγάζοντας λεφτά σαν καρικατούρες πατώντας πάνω σε έναν από τους πολλούς εαυτούς του. Χρειάζεται να κάνουν κάτι δυσκολότερο όμως για να τον ψυλλιαστούν τι έκανε: Να μεγαλώσουν το εύρος τον αναφορών τους. Αλλά για αυτό πρέπει να κοπιάσουν. Πράγμα δύσκολο άμα περιμένεις να γίνουν όλα μαγικά και γρήγορα. Σαν να παίρνεις ένα χάπι.

 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΚΡΗΣ
BIO ΑΡΘΡΑ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ
1 Σχόλια
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 21.8.2015 | 21:39
Πισω απο το πασιγνωστο τραγουδι των Ντειβιντ Μποουι και Τζων Λενον "Fame" ( 1975 ) βρισκεται ο ρυθμος του Πουερτορικανου κιθαριστα Καρλος Αλομαρ. 
Ο Αλομαρ εχει συνεργαστει με τον Μποουι περισσοτερες φορες απο καθε αλλο μουσικο. 
Mεγαλωσε στη Νεα Υορκη και για ενα διαστημα επαιζε στη μονιμη ορχηστρα του θρυλικου "Θεατρο Απολλο". Σε μικρη ηλικια περιοδευσε και με τον Τζε'ι'μς Μπραουν, μεχρι που μια παρεξηγηση τους εκανε να χωρισουν.

Σε ενα απο τα πιο σουρεαλιστικα γεγονοτα στην καριερα του Αλομαρ και του Μποου'ι' , ο Τζε'ι΄μς Μπραουν κλεβει αυτουσια τη μελωδια του "Fame" με το "Hot - I need to be loved" . ( Εδω : http://www.youtube.com/watch?v=6Vn--qcqxXI ). 
Αν ο δισκος παει καλα…”, λεει ο Αλομαρ, “…να τον παμε στα δικαστηρια”… 
Ευτυχως για τον Μπραουν, ο δισκος δε τα πηγαινει και τοσο καλα και ετσι ο Μποουι αφηνει το θεμα να ξεχαστει, αφου οπως κι ο Αλομαρ ηταν και μεγαλος θαυμαστης του Μπραουν. 

Η σχεση Αλομαρ, Μποουι ειναι εμβληματικη αυτης που δημιουργησαν λευκοι Βρετανοι καλλιτεχνες με μαυρους Αμερικανους 'η Λατινο-Αμερικανους της Νεας Υορκης απο την εποχη της εισβολης των Rolling Stones στην Αμερικη με επικεντρο την μαυρη μουσικη των μπλουζαδορων του Αμερικανικου Νοτου. ( Εδω ο Αλομαρ το 1978, στα μωβ, φορωντας γυαλια, στη Βρεμη της Γερμανιας, στην πανεμορφη εκτελεση του "Stay" : http://www.youtube.com/watch?v=rUdIH4hIAs8 ).

Το τριγωνο που παιχτηκε η σχεση αυτη ηταν :
α ) Νεα Υορκη ( η μεγαλυτερη βαση μαυρων μουσικων μετα τη βιομηχανοποιηση της αγροτικης παραγωγης στο Δελτα του Μισισιπη και την επακολουθη ξενιτια πολλων μαυρων προς την Ανατολικη Ακτη),
β ) Νησια της Καραιβικης κυριως τα Μπαχαμας και
γ )  Ελβετια 'η Νοτιο Γαλλια ( οπου ειχαν τα στουντιο που γραφαν τη μουσικη τους, αλλα και σπιτια διαμονης βρετανοι καλλιτεχνες ετσι ωστε να αποφευγουν την υψηλη φορολογια της χωρας τους ).
Εκτος του Μποουι, ο Αλομαρ, ειχε συνεργαστει με τον γνωστο βρετανο καλλιτεχνη Ρομπερτ Παλμερ ( αυτος ζουσε και εγραφε μουσικη στα Μπαχαμας, ηταν γειτονας του Μποουι και της Τινας Τερνερ στην Ελβετια ) και με το πασιγνωστο βρετανικο συγκροτημα Duran Duran που ανοιγε τις συναυλιες του Μποουι.
Η γυναικα του Αλομαρ, η νεουρκεζα τραγουδιστρια Ρομπιν Κλαρκ, γινεται γνωστη απο τη συνεργασια της με το παγκοσμιως γνωστο Βρετανικο συγκροτημα της δεκαετιας του 80, Simple Minds. 
Ειδικα στο 1985 σολο της στο κομματι "Alive and Kicking". ( Εδω στο 4.25. http://www.youtube.com/watch?v=13gJa5_OYd4 ).

Την ιδια χρονια, δυο απο τα μελη του Duran Duran ( τα αδελφια Ταιηλορ ) μαζι με τον Παλμερ σχηματιζουν το συγκροτημα Power Station. Ντραμιστας τους γινεται ενας παλιος φιλος του Αλομαρ, με καταγωγη απο την Καραιβικη, ο Τονι Τομπσον. Ο τελευταιος ανηκε στο διασημο νεουρκεζικο ντισκο γκρουπ "Chic" με αρχηγο τον μουσικο Να'ι'λ Ροτζερς ( που ηξερε τον Αλομαρ απο μικρη ηλικια και το "Απολλο"). 
Λιγο πιο πριν, ο Ροτζερς γινεται παραγωγος ( κι ο Τομπσον ντραμιστας ) του πιο εμπορικου δισκου του Ντειβιντ Μποουι, το πασιγνωστο "Lets Dance" το οποιο ειναι γραμμενο στην Ελβετια οπου ειχε καταφυγει ο βρετανος καλλιτεχνης απο φοβο, μετα το θανατο του Τζον Λενον στη Νεα Υορκη τον Δεκ.του 1980.
Εδω ενα καταπληκτικης ποιοτητας βιντεο για τον Ναιλ Ροτζερς, τον “Καστοριαδη της Φανκ” απο το BBC https://www.youtube.com/watch?v=6ith7xkuYGc

( Και εδω μια σπανια "μαυρη" εκτελεση του πασιγνωστου τραγουδιου απο τον ιδιο τον Να'ι'λ Ροτζερς με τους Σικ και τον Ερικ Μπενε : http://www.youtube.com/watch?v=uxGSfXFhAJk ). 

Στα τελη εκεινης της δεκαετιας και στο 1988, οταν ο Μποουι αποφασιζει να δημιουργησει ενα δικο του συγκροτημα, τους Tin Machine, παιρνει τους μουσικους του και πηγαινει στο γνωστο στουντιο Compass Point, στο Νασσαου των Μπαχαμας, να φτιαξει το πρωτο τους αλμπουμ.

Δυο χρονια αργοτερα, 14 Οκτ του 1990, γνωριζει την Σομαλεζα Ιμαν Αμπντουλμαχιντ. 
Ειναι η πιο ευτυχισμενη περιοδος για τον Εγγλεζο τραγουδιστη. Ζουν γι αρκετο διαστημα στο σπιτι της Ιμαν στο ΛΑ.

Τον Μαρτιο του 1993, ο Μποουι, φορωντας ενα Perfecto δερματινο τζακετ ( και η Ιμαν...περουκα ) κατηφοριζουν μαζι την οδο Κιαρνι στο υψος της οδου Κολομπους εδω στο Σαν Φρανσισκο διχως κανεις να τους παρει χαμπαρι. Μολις τους βλεπω γυριζω τη μηχανη μου καθετα και προσπαθω να συνθεσω οσο το δυνατον καλυτερα. Το ζευγαρι στα αριστερα κοιταει αλλου. Ακριβως απεναντι ειναι τα γραφεια του σκηνοθετη ΦΦ Κοπολλα. Περνουν απεναντι και κατευθυνονται προς την περιοχη με μαγαζια που πουλουν επιπλα-αντικες. Λιγο πριν φυγω, τους βλεπω να κοντοστεκονται μπροστα στη κλειστη με παντζουρια ισογεια προσοψη του γραφειου του θρυλικου μεγαλοδικηγορου, Melvin Belli. Το γραφειο βρισκοταν απεναντι απο την πυραμιδα της Τρανσαμερικα αλλα δε λειτουργουσε πια. Μπορουσε κανεις ομως να δει μεσα απο κατι ανοιγματα το σκονισμενο ψηλοταβανο εσωτερικο του. Τις μεγαλες αδειες βιβλιοθηκες, τα μασονικα συμβολα, τα σκορπισμενα επιπλα εδω-και-κει. 
Ο Μποουι της εξηγουσε προσπαθωντας να κυτταξει διακριτικα μεσα απο τις χαραμαδες το γραφειο του δικηγορου που εκπροσωπησε τους Rolling Stones στη συναυλια-τραγωδια του Altamont, 6 Δεκ.του 1969.  https://www.youtube.com/watch?v=goMhOK3Q0Hg

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ