The_Boys_Of_Summer*

Έρωτες το καλοκαίρι
26.7.2013 | 12:10

 

 

 

 

 

ξέρω πώς αφανίζονται τ' αγόρια του Καλοκαιριού

 

Dylan Thomas

 

 

 
 
σωπαίνουν τα χρυσά σπαρτά στην άµµο,
δε νοιάζεται κανείς για τη σοδειά,
πετρώνει η γη

 

 

 

 

και ξαφνικά, το µεσηµέρι ιδρώνει χιόνι,
παγώνουν τα κορίτσια στο χειµώνα των χεριών τους,
ναυαγούν τα µήλα µες στ' αµπάρια των σπασµών τους
 

 

 

σιµορραγούνε µαύρο φως, πηχτό σαν τρέλα

 

 
ψάχνουν το µέλι στην κυψέλη και πιάνουν το Χιονιά
 

 

 

και να, κάτω απ' τον ήλιο, τρυπώνει η παγωνιά

 

 
σκοτάδι κι ερωτήµατα τα νεύρα τους ταΐζουν

 

 
σηµατωρός σελήνη δείχνει µηδέν στον ουρανό τους

 

 
βλέπω µέσα στις µάνες τους τα καλοκαιρινά παιδιά
 

 

 
ανοίγουν τους µυϊκούς καιρούς της µήτρας, µε τρυφερούς αντίχειρες τη νύχτα από τη µέρα ξεχωρίζουν

 

 

 
και να, βαθιά,
ιχνογραφούν τα θηλυκά τους µε τέταρτα ήλιο,
σκιά, σελήνη και σκοτάδι
 

 

 

καθώς το φως της µέρας βάφει τις οροφές των κεφαλιών τους
 

 

 
το ξέρω, ετούτα τα παιδιά θα γίνουν άντρες µηδαµινοί

 

 

 
µια λάθος κίνηση κι ο αέρας θα καεί
στις φλόγες των ονειρώξεών τους

 

 

 
 
και ξάφνου ανάβει καύσωνας µεσ' στην καρδιά τους
 

 

 
 
ο σφυγµός του έρωτα και του φωτός
και κατακαίει τους λάρυγγές τους

 

 

 
α, βλέπω να χτυπά σφυγµός καλοκαιριού στον πάγο
 

 

 

 ωστόσο, πρέπει να δοθεί ο αγώνας των καιρών,
αλλιώς ο χρόνος θα τρεκλίσει µόνο ένα γύρο και µισό

 

 

 
εµείς – ο Χάρος - να µετράµε την πτώση µε αστέρια

 

 

 
και ξάφνου, µεσ' στη νύχτα του,
καµπάνες σκοτεινές να κρούει ο κοιµούµενος χειµώνα

 

 
 
δίχως να εκπνέει νύχτα γλυκιά, όταν Εκείνη πνέει

 

 

 

 
εµείς, οι σκοτεινοί αρνητές, ας προκαλέσουµε ευθύς το θάνατο,
σε µια µορφή γυναίκας καλοκαιρινής

 

 
 
στο αγκάλιασµα των εραστών, τη ρωµαλέα ζωή,
στον τρισµακάριο νεκρό που αναβλύζει θάλασσα

 

 
το σπιθοµάτη σκούληκα του πελαγίσιου Άδη, και στη
σπαρµένη µήτρα, το σκύβαλο του ανθρώπου

 

 
εµείς, τ' αγόρια του καλοκαιριού,
σ' αυτή τη δίνη τέσσαρων ανέµων

 

 

 
απ' των φυκιών το σίδερο οξειδωµένα, τινάζουµε
ασίγαστη τη θάλασσα, να πέσουν τα πουλιά της

 

 

 
αρπάζουµε µια σφαίρα γη, κύµα και αφρό,
να ναυαγήσουν οι έρηµοι µεσ' στις παλίρροιές της

 

 

 
κι αναστατώνουµε τους κήπους των αστών για ένα στεφάνι.

 

 

 

 
την άνοιξη, σταυρώνουµε τα µέτωπά µας µε πουρνάρι

 

 

 
 γεια και χαρά σου αίµα και µούρο
τους γαληνότατους δεσπότες καρφώνουµε στα δέντρα

 

 

 
και να, του έρωτα το υγρό νεύρο στραγγίζει κι ησυχάζει

 

 

 
 
μα να, τινάζει ένα φιλί το ανέραστο νταµάρι

 

 
 
α, βλέπω των προσδοκιών τους πόλους µεσ' στ' αγόρια
 
 
 
ξέρω πώς αφανίζεστε, αγόρια του καλοκαιριού

 

 

 
ο άντρας στο κουκούλι µαραζώνει
 

 


στο µάρσιπο τ' αγόρια επιβιώνουν τη µεγάλη ξενιτιά τους

 

 

 
υπάρχω ο πατέρας σας, ενόσω είµαι άντρας

 

 

 
υπάρχουµε παιδιά της πίσσας, του πυρίτη

 

 

 
βλέπω τους πόλους
 

 

 
να φιλιούνται σταυρωτά

 

(photos: Herbert List)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
5 Σχόλια
stergia22 26.7.2013 | 13:01
Γιατί ενώ είμαι γυναίκα, βλέπωντας τις φωτογραφίες αισθανόμουνα σαν γκει αντρας???
Θεμος 26.7.2013 | 13:20
ισως γιατι ο φωτογραφος εβλεπε ερωτικα τους ανδρες;
ΘΩΡΗΚΤΟ 26.7.2013 | 13:44
Ίσως γιατί ο Λίστ ήταν γκέϋ .
Αυτή είναι και η ματιά του φωτογράφου .
Και ο Λίστ ήταν μεγάλος φωτογράφος !

Οι φωτογραφίες του παντρεύονται αρμονικά με το υπέροχο νεο-ρομαντικό ποίημα του "καταραμένου" Ντύλαν Τόμας .

"...υπάρχω ο πατέρας σας, ενόσω είμαι άντρας
υπάρχουμε παιδιά της πίσσσας, του πυρίτη"

Κι' εμείς, με τρυφερούς αντίχειρες ανοίξαμε τους μυϊκούς καιρούς σας, τη νύχτα από τη μέρα να ξεχωρίσουμε... ήρθαμε από εσάς, μα δεν είμαστε σαν εσάς αγαπητή stergia22 !!!
avatar
ΤΝΚΣ 16.8.2014 | 18:04
Γιατί η σεουαλικότητα και το σφρίγος των νεαρών για σένα θα σήμαινε οιδιπόδεια παράβαση. Εσύ ψάχνεις πια πατέρα στα παιδιά σου, ο Riits μια χαμένη αδελφική περιπέτεια, στην ηλικία εκείνη που θα μπορούσαν όλα να έχουν γίνει αλλιώς, να είχαν όλα λυθεί και όλα να είχαν αλλάξει.
avatar
konsimpl 28.7.2013 | 01:04
Kinda (too) *obvious* ...

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ