Κοράσιν Ετραγούδαγε

Η Δόμνα Σαμίου τραγουδούσε για να μην ξεχάσουμε.
20.2.2013 | 10:30

 Από τον Πάνο Μιχαήλ

 

 

 

Η Δόμνα Σαμίου τραγουδούσε για να μην ξεχάσουμε.

 

 

 

Αυτό έχω την αίσθηση πως αποκομίζει κάποιος άμα σταθεί για λίγη ώρα και μελετήσει τη περιπτωσή της. 

 

Τραγουδώ, για την Σαμίου σήμαινε πρώτα απ' όλα ξεφυλλίζω το μεγάλο βιβλίο της ανθρώπινης  μνήμης (και περιπέτειας) με τον τρόπο που του αρμόζει.  Σαν γιορτή προτίστως. Όπως γινόταν από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα άλλωστε.

 

 

Αλλά και για να μη περπατήσω και χαθώ στις πυκνές διακλαδώσεις του μοντέρνου κόσμου χωρίς τη κυτταρική προγονική σκεύη, συμπιεσμένος από τη βουλιμία του αγχωτικού καθορισμού του μέλλοντος μου, γυμνός και μεταλλαγμένος. 

 

 

Γνώριζε, σχεδόν διασθητικά, πως το τραγούδι ως στιγμή φώτισης,  τροφή ονειροπόλησης και  βασική ανάγκη έκφρασης αφουγκράζεται και αφηγείται με τον πιο καθοριστικό αλλά και με τον πιο ποιητικό τρόπο όλες τις λύπες και τις χαρές, σαρώνει πυκνά και διαπερνά κάθε κοινωνία που το γέννησε και καθρεφτίζει χωρίς να γνωρίζει περιορισμούς και όρια ένα αίσθημα κοινό ανέγγιχτο από το πυρετό του χρόνου.

 

 

Όπως γνώριζε επίσης πως οι μουσικές που συνέλεγε, τα αρωματικά ηχοτοπία, οι λαικοί ιριδισμοί πάντα ακίνητοι αλλά και πάντοτε ζωντανοί όσο υπήρχαν μέσα στο πλαίσιο μιας κοινότητας που συνδεόταν στέρεα με το παρελθόν μπορούσαν να αποκτάνε ξανά υπόσταση.

 

Ήταν το διαφαινόμενο και αναποφεύκτο ξέφτισμα εκείνου του τρόπου ζωής που την έκανε ως σάρκινος σκληρός δίσκος να αρχίσει την διαδικασία της διαφύλαξης αλλά και της διάδοσης του για να μη διαβρώσει η λήθη τη συλλογική μνήμη.

 

 

Δεν ήταν εύκολο, όπως κάθε τι που στηρίζεται σε επίκεντρα του ψυχικού βίου. Το ενστικτό της όμως, το αίσθημα αποστολής που την διακατείχε και η πυρετική της θέληση κατάφεραν παρ' όλα τα εμπόδια  και τις κακοτοπιές να συντελέσουν σε ένα αποτέλεσμα που δεν θα ήταν δυνατό να πραγματοποιηθεί με τον τρόπο που αυτή το έφερε εις πέρας.

 

Και άλλοι δραστηριοποιήθηκαν στο πεδίο της και πριν και μετά. Έχω την αίσθηση όμως πως αυτή υπήρξε ιδανική θεματοφύλακας και αγγελιοφόρος της πολυσυκοφαντημένης παράδοσης πέρα από ακαδημαϊκούς εγκιβωτισμούς και περιχαρακώσεις.

 

 

Διαισθανόταν πως αν όλο αυτό που έκανε ξέπεφτε σε μια στείρα συλλογή, μελέτη και αποδελτίωση θα νεκρωνόταν οριστικά. Έπρεπε να ξανασυναντηθεί με το κοινωνικό σώμα, να μπολιαστεί με την ανθρώπινη ψυχή του τώρα για να συνεχίσουν οι χυμοί του να ρέουν. Και το έκανε να συμβεί. Σχεδόν πυρετικά.

 

 

Όπως όλοι όσοι διαφυλάσουν στη ψυχή τους έναν μόνιμο πυρήνα  παιδικής ηλικίας ως αντίβαρο . Αυτό ένιωθα όποτε την παρατηρούσα να μιλάει, να τραγουδάει, να φλέγεται.

 

 

 

 Πως τραγουδούσε για να μη ξεχάσουμε. Το παιδί.

 

 

 

 

 Αντίο κυρία Δόμνα*

 

 

ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
BIO ΑΡΘΡΑ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ
3 Σχόλια
avatar
Ανώνυμος/η 12.3.2012 | 11:51
κοράσιν ετραγούδαγε,
αυτό δεν είναι τραγούδι αλλά ο ασπασμός ενός αγγέλου προς τ'άστρα!
avatar
Ανώνυμος/η 12.3.2012 | 12:08
Τα κείμενα που κατά καιρούς γράφεις για αξιοσημείωτους ανθρώπους είναι εξαιρετικά. Και το σημερινό για τη Δόμνα Σαμίου, ένα μικρό διαμαντάκι!
avatar
Ανώνυμος/η 13.3.2012 | 15:53
Kοράσιν ετραγούδαγε σ' ένα ψηλό παλάτι

κι επήρ' αγέ- κι επήρ' αγέρας τη φωνή,

κι επήρ' αγέρας τη φωνή στα πέλαγα, στα πέλαγα την πάει.
Kι όσα καράβια τ' άκουσαν όλα πανιά εμαϊνάραν.

Kι ένα καράβι της φιλιάς, καημένο της αγάπης,

ούτε μαϊνάρει τα πανιά ούτε τα παίρνει κάτου,

τα μπάσο μούδο τα 'ριξε και στη φωνή πηγαίνει.
- Kόρη μ' άλλαξε το σκοπό και πες άλλο τραγούδι.

- Kαι πως ν' αλλάξω το σκοπό, να πω άλλο τραγούδι,

εγώ κι αν ετραγούδησα γιά μοιρολόι το 'πα:

έχω άντρα στην ξενητειά, έχω αδελφό στα ξένα

κι ο άντρας μ' βαριαρρώστησε και γιατρικά γυρεύει,
θέλει νερό απ' τον τόπο του και μήλ' απ' τη μηλιά του,
σταφύλι από το κλήμα του οπο' 'χει στην αυλή του.
Όσο να πάγω για νερό να φέρω και το μήλο,

ο άντρας μου ξαρρώστησε κι άλλη αγάπη πήρε.
Κάνω να τον καταραστώ και πάλι τον λυπούμαι.
Από ψηλά να γκρεμιστεί στα χαμηλά να πέσει
κι γης ξουράφια να γενεί και να τον πετσοκόψει.

Κι εγώ διαβάτης να γενώ κι από 'κει να περάσω.
Καλώς τα κάνετε γιατροί, καλώς τα πολεμάτε,

'κονίστε τα μαχαίρια σας, κόφτε και μη λυπάστε.
Έχω πανί στον αργαλειό σαράντα πέντε πήχες,

τις δέκα τ'ς έχω για ξαντό, τις δέκα για φιτίλι

και τ'ς άλλες τ'ς αποδέλοιπες να δένει τις γιαράδες.

τα μπάσο μούδο τα 'ριξε: τα έδεσε χαμηλότερα
γιαράδες: πληγές

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ