"2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος": η αποκατάσταση ενός αριστουργήματος

Εν όψει της επανακυκλοφορίας της ταινίας από το British Film Institute στις 28/11 ένα νέο εντυπωσιακό τρέηλερ έχει φτιαχτεί.
21.10.2014 | 19:45

Το νέο τρέηλερ για την αποκατεστημένη κόπια της BFI που θα κυκλοφορήσει σε λίγο

 


Έχει ψηφιστεί και καταχωριστεί επανειλημμένως ανάμεσα στις σπουδαιότερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, έχοντας επιλεγεί ως η δεύτερη καλύτερη, ενώ από κάποιους θεωρείται η καλύτερη όλων των εποχών, στον τομέα του Science Fiction τουλάχιστον. Η βιβλιοθήκη του αμερικανικού Κονγκρέσου τη χαρακτήρισε εθνική κληρονομιά και μεγάλης πολιτισμικής, ιστορικής και αισθητικής σημασίας, παρόλο που η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου τής απένειμε μόνο ένα Όσκαρ, εκείνο των ειδικών εφέ, και πέρα από το γεγονός ότι ο Κιούμπρικ, αν και Αμερικανός, επέλεξε να τη γυρίσει στην Αγγλία.

 

Λεπτομερέστατη εικονογράφηση που δείχνει τη χωροταξική διάταξη του Discovery. © Oliver Rennert/TASCHEN © 2014 Turner Entertainment Co.

 

Αλλά, ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή. Αμέσως μόλις ο Κιούμπρικ ολοκλήρωσε το DrStrangelove (SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα) το 1964, αποφάσισε να γυρίσει μια ταινία για το Διάστημα και την πιθανότητα ύπαρξης εξωγήινης ζωής. Πολύ σύντομα, και μετά την παρότρυνση ενός στελέχους της Columbia Pictures, δέχθηκε να γνωριστεί με τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Άρθουρ Κλαρκ, έναν άνθρωπο που, αν και θεωρούνταν ιδιόρρυθμος, καθώς είχε επιλέξει να ζει στην Κεϋλάνη (τη σημερινή Σρι Λάνκα), ήταν πραγματική ιδιοφυΐα σε ό,τι είχε να κάνει με τον κόσμο του σύμπαντος και της τεχνολογίας. Ήταν ο πρώτος που πρότεινε τη χρήση δορυφόρων για την αναμετάδοση ραδιοκυμάτων και από τους πρώτους που οραματίστηκαν το  Ίντερνετ. Οι δύο αυτοί τετραπέρατοι άνθρωποι –ο καθένας στον τομέα του– συναντήθηκαν στη Νέα Υόρκη τον Απρίλιο του 1964 και συμφώνησαν να συνεργαστούν σε ένα φιλόδοξο και ριψοκίνδυνο εγχείρημα.

 

Όπως είπε χρόνια αργότερα ο συγγραφέας: «Ο Κιούμπρικ ήταν αποφασισμένος να δημιουργήσει ένα έργο τέχνης που θα διέγειρε τα συναισθήματα του θαυμασμού, του φόβου, ακόμα και του τρόμου, αν χρειαζόταν». Όπως όλοι γνωρίζουν, το πέτυχε απολύτως.

 

Ο ηθοποιός Keir Dullea στα γυρίσματα της ταινίας. © Dmitri Kessel/Getty Images © 2014 Turner Entertainment Co.

 

Ο Κλαρκ έδωσε στον Κιούμπρικ να διαβάσει πέντε παλιότερα διηγήματά του και εκείνος κατέληξε στο Sentinel (Ο Φρουρός) του 1948. Ήταν αυτό στο οποίο θέλησε να βασίσουν το σενάριό τους. Το πρότζεκτ ανακοινώθηκε τον Φεβρουάριο του 1965 στον Τύπο ως «Journey beyond the stars» («Ταξίδι πέρα από τα άστρα»). Η έρευνα τούς πήρε έναν περίπου χρόνο, μέχρι να στρωθούν και να αρχίσουν να γράφουν το σενάριο τελικά, ενώ παράλληλα έγραφαν κι ένα μυθιστόρημα συγγενές με το σενάριο. Το αποτέλεσμα εν τέλει ήταν μία ταινία μοναδικής ομορφιάς κι εκπληκτικών εικόνων και ένα βιβλίο –το οποίο υπογράφει μόνο ο Κλαρκ– πολύ πιο επεξηγηματικό από την κινηματογραφική εκδοχή – κι ας γραφόντουσαν σχεδόν ταυτόχρονα τα δύο έργα.

 

Αν και η παραγωγή ανήκε κυρίως στην MGM, επιλέχτηκαν τα Shepperton Studios της Αγγλίας για τις ιδιαίτερες προδιαγραφές τους, ιδιαιτέρως όσον αφορά τις εγκαταστάσεις ήχου. Βέβαια, ο Κιούμπρικ είχε ήδη εγκαταλείψει το Χόλιγουντ, έχοντας προ πολλού εγκατασταθεί στη Βρετανία. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 29 Δεκεμβρίου του 1965 και ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1967. Η επεξεργασία των ειδικών εφέ συνεχίστηκε και η ταινία ήταν έτοιμη μόλις έναν μήνα πριν από την παγκόσμια πρεμιέρα της, τον Μάρτιο του 1968.

 

Ένα "λάπτοπ", όπως το είχε φανταστεί ο Κιούμπρικ. © Stanley Kubrick Archives/TASCHEN © 2014

 

Χωρισμένη σε τέσσερις πράξεις, η ταινία 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος ξεχωρίζει από κάθε άποψη, συγκρινόμενη με όλες τις ταινίες της εποχής της. Από τα 142 λεπτά που διαρκεί (μετά από ένα γενναίο κόψιμο από τον ίδιο το σκηνοθέτη) τα πρώτα 20, όπως και τα 20 τελευταία, δεν έχουν καθόλου διάλογο. Γενικότερα, ο διάλογος είναι ελάχιστος, στις σκηνές του Διαστήματος επικρατούν μεγάλες σιωπές και τόσο ο ήχος όσο και η μουσική αποτελούν τα βασικά αφηγηματικά της μέσα.

 

Σε αυτό το έπος που αφηγείται την ανθρώπινη εξέλιξη, κάνει απόπειρες να περιγράψει την τεχνητή νοημοσύνη και εικασίες για τη ζωή στο Διάστημα, η ιστορία πάει χιλιάδες χρόνια πίσω, στην εποχή των πιθήκων και των πρώτων ανθρωποειδών. Από τις πιο διάσημες σκηνές είναι όταν ένα ανθρωποειδές ανακαλύπτει τη διπλή χρησιμότητα ενός οστού ζώου ως εργαλείου και όπλου, μέχρι που το εκσφενδονίζει στον αέρα και η αργή κίνησή του, ενώ στροβιλίζεται γύρω από τον εαυτό του, παραλληλίζεται με την τροχιά ενός υπερσύγχρονου δορυφόρου γύρω από τη Γη – και όλα αυτά με τη γνωστή μουσική υπόκρουση του Γαλάζιου Δούναβη του Γιόχαν Στράους II.

 

Κινηματογραφώντας τις τελικές σκηνές της ταινίας στο φουτουριστικό υπνοδωμάτιο © Stanley Kubrick Archives/TASCHEN © 2014 Turner Entertainment Co.

 

Αυτό που συνδέει στην πλοκή της ταινίας τον κόσμο των πρώτων πιθηκανθρώπων με το σήμερα είναι ένας μυστηριώδης μαύρος μονόλιθος που εμφανίζεται ανάμεσα στους πιθήκους, αλλά χιλιάδες χρόνια αργότερα ανακαλύπτεται στη Σελήνη, που δέχεται σήματα από έναν άλλο που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Δία. Τον εντοπισμό αυτού του μονόλιθου έχει ως αποστολή το επανδρωμένο Discovery 1, μέσα στο οποίο διαδραματίζεται μεγάλο μέρος της ταινίας. Μέσα σε αυτό, εκτός του ανθρώπινου πληρώματος, διακρίνεται και η παρουσία ενός κομπιούτερ ιδιαίτερα υψηλής αντίληψης που απευθύνεται στον τελευταίο επιζώντα κοσμοναύτη Ντέιβιντ Μπάουμαν με την ευφυΐα ενός κανονικού ανθρώπου και ακούει στο όνομα Χαλ 9000. Οι συν-σεναριογράφοι, θέλοντας να μείνουν πιστοί στον αρχαιοπρεπή τίτλο, είχαν σκεφτεί να έχει γυναικεία φωνή και το όνομα της Αθηνάς, θεάς της γνώσης των αρχαίων Ελλήνων, αλλά αυτό δεν συνέβη.

 

Ο ηθοποιός Gary Lockwood στο πιλοτήριο του διαστημόπλοιου. © Stanley Kubrick Archives/TASCHEN © 2014 Turner Entertainment Co.

 

Η επιστημονική ακρίβεια και τα προωθημένα εφέ –μέρος των οποίων οφείλονται στο εξαιρετικό ρωσικό ντοκιμαντέρ του ’50 'Δρόμος προς τα αστέρια' του Πάβελ Κλουσάντσεβ– πέρασαν από την έρευνα και τη δημιουργική υπογραφή του ίδιου του Κιούμπρικ, όπως και τα κοστούμια ή τα φουτουριστικά έπιπλα. Ας μην ξεχνάμε ότι οι κόκκινες καρέκλες Djinn, που σχεδιάστηκαν από τον Olivier Mourgue το 1965, αμέσως μετά την προβολή της ταινίας έγιναν της μόδας παντού και τις αποκαλούσαν «καρέκλες 2001». Αυτή δεν είναι η μόνη ευρεσιτεχνία που επηρεάστηκε από την ταινία. Ακόμα και το γνωστό μας iPad της Apple έχει τις καταβολές του στην Οδύσσεια του Διαστήματος.

 

Ένα από τα βασικά μουσικά μοτίβα που ακούγονται δεν είναι άλλο από το συμφωνικό ποίημα του Ρίχαρντ Στράους Also spach Zarathustra (Τάδε έφη Ζαρατούστρα), εκτελεσμένο από τη Φιλαρμονική της Βιέννης υπό τη διεύθυνση του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν. Επίσης, ακούγεται το αντάτζιο από το μπαλέτο "Γκαϊανέ" (1942) του Αράμ Χατσαντουριάν κι ένα μικρό απόσπασμα από την ηλεκτρονική σύνθεση του Γκιέργκι Λιγκέτι, «Lux Aeterna».

 

Η ηθοποιός Keir Dullea στην ατομική διαστημική σφαίρα. © Stanley Kubrick Archives/TASCHEN © 2014 Turner Entertainment Co.

 

Το υπαρξιακό αίνιγμα, η μοναξιά και η μηδαμινότητα του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν, το μυστήριο της ζωής και του θανάτου τέθηκαν για πρώτη φορά με τέτοια βαθύτητα σε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, η οποία έτσι κι αλλιώς εντυπωσίασε με την υπερσύγχρονη αισθητική και το κινηματογραφικό της στυλ, γυρισμένη σε Super Panavision 70. Η πρεμιέρα έγινε στις 2 Απριλίου του 1968 στο Uptown Theater της Ουάσινγκτον, την επομένη παίχτηκε στο Warner Cinerama Theater του Χόλιγουντ και στις 10 Απριλίου σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Αμερικής, ενώ παίχτηκε ταυτόχρονα στο Λονδίνο και σε άλλες δέκα χώρες. Αν και η εισπρακτική επιτυχία δεν ήρθε αμέσως και η κριτική δεν ήταν πάντα θετική (η Πολίν Κάελ τη χαρακτήρισε «μνημειωδώς ανέμπνευστη»), μακροπρόθεσμα όχι μόνο κέρδισε το ενδιαφέρον του διεθνούς κοινού αλλά εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα box office hits όλων των εποχών.

 

Stanley Kubrick και Arthur C. Clarke φωτογραφίζονται στο σετ της ταινίας. © Stanley Kubrick Archives/TASCHEN © 2014 Turner Entertainment Co.

 

Υποψήφια για έξι  Όσκαρ, αγνοήθηκε παντελώς στις βασικές κατηγορίες, αλλά ήταν αδύνατον να μη κερδίσει το Όσκαρ Ειδικών Εφέ που πήγε στον ίδιο τον Κιούμπρικ και είναι και το μοναδικό της καριέρας αυτού του μέγιστου δημιουργού. Βέβαια, σάρωσε στα BAFTA, δηλαδή τα βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Έκτοτε, είναι από τις πιο δημοφιλείς ταινίες στη Βρετανία, η οποία θεωρεί την Οδύσσεια δικό της προϊόν, και προβάλλεται όσο καμία άλλη στα σχολεία της. Διεθνώς έχει κυκλοφορήσει σε νέες διανομές άλλες τέσσερις φορές, διαδίδονται απίστευτες ιστορίες συνωμοσίας σχετικά με το τι ήθελε να περάσει η ταινία στις μάζες, ενώ το ενδιαφέρον ενός συγκεκριμένου πιστού κοινού παραμένει αμείωτο. 

 

Το British Film Institute κυκλοφορεί στις 28/11 μια καινούρια, ψηφιακά βελτιωμένη κόπια της ταινίας ως μέρος του αφιερώματος που τρέχει αυτήν την περίοδο με γενικό τίτλο Sci-Fi: Days of Fear and Wonder

 

 

Ο Stanley Kubrick δίνει οδηγίες στους ηθοποιούς Keir Dullea και Gary Lockwood.

 

Ο Stanley Kubrick σκηνοθετεί τις εξωτερικές σκηνές της ταινίας σε ένα από τα μεγαλύτερα στούντιο της Ευρώπης στο Shepperton. © Stanley Kubrick Archives/TASCHEN © 2014 Turner Entertainment Co.

 

Άλλη μια εικονογράφηση του διαστημόπλοιου. © Stanley Kubrick Archives/TASCHEN © 2014 Turner Entertainment Co.

 

 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
BIO ΑΡΘΡΑ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
16 Σχόλια
Heuristically programmed ALgorithmic computer 5.7.2014 | 12:27
O Clarke έγραψε ένα αριστούργημα. Ο Kubrick το υλοποίησε με τον καλύτερο τρόπο. Το 2001: Space Odyssey είναι η αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών και η αφορμή να ασχοληθώ από την δεκαετία του 80 με υπολογιστές. Είναι ταινία για λίγους, δεν είναι το κλασικό SCI-FI τύπου Star Wars, Star Trek ή Battlestar Galactica με κοινό όλων των ηλικιών. Πέραν ότι παρουσίαζε πρωτοποριακά πράγμα (τεχνητή νοημοσύνη, video calling, Chess σε flat screen, laptop κτλ) που ούτε κατά διάνοια μπορούσε να φανταστεί κάποιος το 60, κρύβει πολλά βαθιά νοήματα όπου υπάρχουν μάλιστα και guides σε site που τα αναλύουν.

Παρόλα αυτά, βλέπεται ακόμα και σήμερα με τα εφέ της είναι ρεαλιστικά και μοναδικά. Είναι απίστευτο όταν σκέφτεσαι ότι βγήκε σχεδόν ίδια χρονιά με το ''Καλώς ήλθε το δολάριο'' και παρουσίαζε τέτοιο θέαμα, όσοι την είδαν στην Ελλάδα σε σινεμά τον Δεκέμβριο του 68, μάλλον θα έπαθαν σοκ...
avatar
Βαγγέλης Κρητικός 7.7.2014 | 14:28
Μία μικρή διόρθωση: ο Κλαρκ δεν έγραψε το 2001. Η ταινία βασίστηκε στο διήγημα του Κλαρκ The Sentinel. Το μυθιστόρημα 2001 το οποίο γράφτηκε ποαράλληλα με το σενάριο της ταινίας, συγγράφηκε από τον Κλαρκ και τον Κιούμπρικ από κοινού. Όπως και το σενάριο. Το όνομα του Κιούμπρικ δε φαίνεται στο μυθιστόρημα αλλά τα δικαιώματα τα πληρωνόταν κανονικά.
Heuristically programmed ALgorithmic computer 10.7.2014 | 14:31
Σε ευχαριστώ για το σχόλιο. Έχεις απόλυτο δίκαιο και το γνωρίζα δεδομένου ότι είχα αγοράσει όλη την σειρά, το 2001 σε Ελληνική έκδοση πριν κάτι αιώνες ενώ τα Sentinel, 2010, 2061 και 3001, σε Αγγλική από το εξωτερικό αργότερα. Αν και off topic, θα αναφέρω ότι είμαι fan και του Asimov (θα έλεγα ίσως ότι τον προτιμώ απο τον Clarke).

Θέλω όμως, να σου θέσω ένα σημαντικό ερώτημα. HAL ή SAL;
avatar
xparidis 22.10.2014 | 03:30
Μάλλον δεν διαβάσετε προσεκτικά το άρθρο. Όλα όσα λέτε τα αναφέρω. Το μόνο που δεν ήξερα, ήταν ότι ο Κιούμπρικ πληρωνόταν δικαιώματα. Αλλά αυτό δεν μας αφορά νομίζω.
avatar
Λαμπρος Κοντος 21.10.2014 | 21:38
Ακριβως επειδη υπηρξα,και εξακολουθω να ειμαι ,παρα τα 62 χρονια μου,φανατικος φιλος της science fiction, δεν ηθελα να γραψω σχολιο για την ταινια αυτη.Διοτι αισθανομουν οτι το λεξιλογιο μου ειναι ανεπαρκες για να χαρακτηρισει πληρως αυτο το ανεπαναληπτο αριστουργημα.Αυτο το σεναριακο,σκηνοθετικο,οπτικο και ακουστικο ποιημα.
Εχω δει την ταινια(σε κινηματογραφικες αιθουσες) περιπου δεκα φορες.Αρνουμαι να την δω στην τηλεοραση,διοτι εκει δεν μπορει να αποδοθει πληρως αυτο το οπτικοακουστικο ονειρο.
Αισθανομαι,ομως,οτι πρεπει να διορθωσω ενα σφαλμα του κειμενου σου,το οποιο ,στα ματια μου συνιστα, "ιεροσυλια".Λες οτι "".....η ταινια δεν ειναι κλασικο sci-fi τυπου Star Wars,Star Terek kai Battlestar Galactica""".
Προς Θεου ,αγαπητε φιλε.
Το 2001:A space Odyssey ειναι Ο ΟΡΙΣΜΟΣ του science fiction στην τελειοτερη δυνατη μορφη του.Τα αλλα που αναφερεις (με τα οποια μεγαλωσαμε ,και απολαυσαμε παρα πολλοι απο εμας)ΔΕΝ εχουν ΚΑΜΜΙΑ σχεση με science fiction.Ειναι ,με την σειρα τους,ο "ορισμος" της Space Opera.Και,οσο απολαυστικα και αν ειναι,δεν υπαρχει συγκριση.Το 2001 ειναι ο "Μαγικος Αυλος"του Μοτσαρτ,η "Aιντα"του Βερντι,η Τοκκατα και Φουγκα του Μπαχ,ολα σε ενα.
Τα αλλα δεν ειναι παρα μια ,πολυ ευχαρσιτη και διασκεδαστικη,οπερεττα.Αλλα οσο ωραιοι και να ειναι οι "Πειρατες του Πενζανς" Των Γκιλμπερτ και Σαλλιβαν,η ο"Βαφτιστικος"του Θεοφραστου Σακελλαριδη,δεν ειναι ,καν,συγκρισιμα.

Ετσι και οι ταινιες που αναφερεις ανηκουν οχι μονον σε αλλο,πολυ ευκολοτερο, ειδος κινηματογραφου,αλλα και σε εντελως διαφορετικη "ταξη μεγεθους".
avatar
Χρήστος Τσανάκας 5.7.2014 | 13:26
Σίγουρα, μια ταινία τροφή για το μάτι και το μυαλό (αν και αυτά δεν διαχωρίζονται: το μάτι έχει νευρώνες) και ένα πολιτιστικό σοκ για την εποχή της. Σήμερα, όμως, μόνο με λανθάνουσες μαζοχιστικές προδιαγραφές την απολαμβάνεις στο ακέραιο, όπως τότε. Ρωτήστε τα παιδιά σας. Το μισό φιλμ είναι βαρετό, ακόμα και ως trip. Εξάλλου, υπάρχει πάντα ένα όριο εκείθεν του οποίου κάθε υπερεπεξεργασμένο στυλ μεταμορφώνεται σε ταφόπλακα της εμπειρίας που γαλβανίζει/βασανίζει. Υπήρξε ολίγον υπέρ του δέοντος μανιακός ο Κιούμπρικ, σε όλα του, ή μου φαίνεται;
Θεμος 6.7.2014 | 02:28
Μα αγαπητε Χρηστο, η ταινια ηταν φτιαγμενη για να τη δει κανεις μια φορα, στο σινεμα (εγω πρεπει να την ειδα το '73). Τωρα που μπορουμε να παγωσουμε την εικονα για να παμε για πιπι μας, η να πηδηξουμε τα βαρετα η να τη δουμε ξανα και ξανα, βλεπουμε "ατελειες" που δεν υπαρχουν στην αρχικη μορφη της.

Η αγαπημενη μου σκηνη ειναι οταν το pod επιστρεφει τον νεκρο αστροναυτη στο διαστημοπλοιο. Πως τα καταφερε ο Κιουμπρικ να κανει μια μηχανη να εκφραζει την Pieta του Michelangelo;
avatar
aziloti 5.7.2014 | 15:17
Μέσα στο top 10 καλύτερων ταινιών όλων των εποχών αν όχι η καλύτερη.
avatar
VangelisD 5.7.2014 | 16:20
Την πρώτη φωτογραφία με τον Κιρ Ντουλία έχει την υπογραφή του Ντμίτρι Κέσελ που δεν είναι άλλος από τον φωτογράφο των Δεκεμβριανών του 1944. Ψάξτε στα tags του tumblr και θα βρείτε κι άλλες πολλές του Κέσελ από τα γυρίσματα του 2001.

Επίσης, αν μου επιτρέπετε τη διόρθωση, μην λέτε "αντάτζιο του Γκαγιάν του Αράμ Χατζαντουριάν" αλλά το αντάτζιο από το μπαλέτο Γκαγιανέ του Αράμ Χατσατουριάν.


[Ο ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΡΘΩΣΗ :)]
avatar
Scifimom 22.10.2014 | 12:41
"Φοβαμαι"
Είμαι 14 ετών και βλέπω για πρώτη φορά την ταινία στη τηλεοραση (Ξέρω ιεροσυλία). Έχω περασει απο την πρωτη μου επαφή με την ΕΦ με τα κλασικα Star Trek/Galactika κλπ στην TV και το σινεμά και εχω διαβασει και μια σειρά βιβλίων Απο κλασικούς ΕΦ (και λιγότερο κλασικούς).

Και ο HAL λέει "Φοβαμαι" πριν τον απενεργοποιήσουν. Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή είναι η σκηνη που με άγγιξε περισσότερο από όλη την ταινία, ίσως γιατί στα 14 ο φόβος του θανατου είναι κάτι που δεν το σκέφτεσαι ούτε ως ανθρώπος, όχι να το δεις και σε μηχανη, που θεωρητικά δεν έχει αισθήματα.
βλαχάκι (το) 22.10.2014 | 18:48
Δεν έχει τύχει να την δω σε silver screen γαμώτο!

Πέραν των οπτικών και σημειoλογικών να υπογραμίσουμε και την εξαιρετική συμβολή στην ατμόσφαιρα , του soundtrack (γενικώς των ηχητικών ... ή η απουσία τους).

Το καημένο το "2010" (Odyssey Two), το έφαγαν τα τάρταρα (παρότι αξιοπρεπές).
avatar
Ανώνυμος/η 26.10.2014 | 17:48
Η Θεωρία της Εξέλιξης του Κιούμπρικ.
Heuristically programmed ALgorithmic computer 22.11.2014 | 12:19
Και του Erich von Däniken!
Heuristically programmed ALgorithmic computer 22.11.2014 | 15:28
Γι αυτόν που ψήφισε αρνητικά, ας διαβάσει ή μάθει σχετικά με το έργο του von Däniken και τις θεωρίες του περί των εξωγήινων και πως μεγάλα άλματα της ανθρωπότητας (4 εκ. χρόνια πριν και μετά) είχαν προκληθεί με παρέμβαση αυτών. Κάτι ανάλογο παρουσιάζει και ο Clarke στο βιβλίο του, ο προϊστορικός άνθρωπος άγγιξε τον εξωγήινο μονόλιθο και απέκτησε ευφυΐα, οδηγώντας τον να κάνει την πρώτη χρήση εργαλείου που ήταν ένα οστό.
Jonathan R. Mayers 23.11.2014 | 16:35
Όφειλα να συνδράμω κι εγώ στο post γιατί χρόνια διατυμπανίζω την αρτιότητα και υψηλότατη πιστότητα απόδοσης εικόνας, ήχου και μεταφοράς σεναρίου, αλλά πρωτίστως της απαράμιlλης σκηνοθετικής δεξιότητας του Stanley Kubrick. (ενίοτε γίνομαι και κουραστικός) στη συγκεκριμένη ταινία (*****)

Για το Soundtrack:
http://musikorama.blogspot.gr/2009/07/one-small-step.html

Πολλοί με ρωτούν γιατί μου αρέσει τόσο η ταινία αυτή, η απάντηση εύκολη κι αβίαστη, γιατί περιέχει τα πάντα μέσα, χωράει τη ζωή μας μέσα της.

Και για κλείσω ένα top3 sci-fi θα έβαζα τα:
2. Blade Runner
3. Close Encounters of the Third Kind

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ