Πώς ξαναβρήκα τον σκύλο μου μετά από πέντε ολόκληρους μήνες
Τhe Animals

Πώς ξαναβρήκα τον σκύλο μου μετά από πέντε ολόκληρους μήνες

Η Μαρία Κυριακίδου περιγράφει την αγωνία που πέρασε αλλά και τη στιγμή που ξαναπήρε αγκαλιά τον αγαπημένο της Μίσα

Τι συμβουλή θα έδινα σε όσους έχουν χάσει το ζωάκι τους; Να μην σταματήσουν

 

Μέναμε σε μια περιοχή του Πανοράματος Θεσσαλονίκης, όσοι ξέρουν το μέρος είναι σαν ένα χωριό, όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν ο ένας το άλλον. Και λέω μέναμε διότι από τη στιγμή που χάσαμε τον σκύλο μας τον Μίσα, ένα γκόλντεν ριτρίβερ δεκαπέντε μηνών τότε, η ζωή μας άλλαξε, δυστυχήσαμε και αποφασίσαμε να μετακομίσουμε σε άλλη γειτονιά.


Τα ίχνη του Μίσα χάθηκαν ένα μεσημέρι του περασμένου Δεκέμβρη. Είχε έρθει ο τεχνικός για τον λέβητα του καλοριφέρ και είχε αφήσει κατά λάθος την πόρτα του κήπου ανοιχτή. Όταν αντιληφθήκαμε πως ο Μίσα δεν ανταποκρινόταν στα καλέσματά μας, στην αρχή δεν ανησυχήσαμε ιδιαίτερα. Ήταν άλλωστε η μασκότ της γειτονιάς, όλοι τον ήξεραν και ο ίδιος συνήθιζε να κάνει μια σύντομη βόλτα στο τετράγωνο, μόνος του, και να επιστρέφει πίσω στο σπίτι μας. Φυσικά όταν πέρασε λίγη ώρα και δεν τον βλέπαμε να γυρνάει ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε. Περπατήσαμε σε κάθε δρόμο, πήγαμε σε κάθε πιθανή περιοχή τριγύρω με το αυτοκίνητο και φώναζα από το παράθυρο το όνομά του. Ρωτήσαμε κάθε γείτονα και όποιον άνθρωπο συναντούσαμε στον δρόμο. Αφήσαμε τη πόρτα του κήπου ανοιχτή, μη τυχόν επιστρέψει το βράδυ και δεν μπορεί να μπει μέσα.

 

Με το που πλησίασα στον χώρο ο σκύλος με μύρισε και άρχισε να κλαίει ενώ εγώ ακόμη δεν είχα οπτική επαφή μαζί του. Μόλις τον είδα και φώναξα το όνομα του, κυριολεκτικά τρελάθηκε. Έκλαιγε, γαύγιζε, χοροπηδούσε, έβαζα το πρόσωπό μου ανάμεσα στα κάγκελα και με έγλειφε σαν παλαβός. Η καρδιά μου νόμιζα πως θα σπάσει.

 

Μόλις ξημέρωσε τον αναζητήσαμε και πάλι. Αργότερα έκανα ανάρτηση στο facebook και ενημέρωσα κάθε φιλοζωϊκή και κάθε ιστοσελίδα που ασχολείται με ζώα που χάθηκαν ή βρέθηκαν. Ενημέρωσα τον Δήμο, την αστυνομία, κάθε κτηνίατρο που βρήκα πως υπάρχει στη περιοχή, πήρα τηλέφωνο στον Κτηνιατρικό Σύλλογο για να καταχωρήσω την απώλεια και να συνδεθεί αυτή στον αριθμό μικροτσίπ του. Έκανα αφισάκια με φωτογραφία, στοιχεία επικοινωνίας και άλλες πληροφορίες και τις τοιχοκόλλησα σε κολώνες και σε εισόδους καταστημάτων. Πήγα σε διάφορες τοποθεσίες και άφησα ρούχα που είχαν την οσμή μας και δίπλα τους ένα μπολ νερό. Κάπου είχα διαβάσει πως αυτά βοηθάνε όταν ψάχνεις το ζώο σου. Ήταν σαν να είχε ανοίξει η γη και τον είχε καταπιεί. Ο πόνος ήταν αβάσταχτος.

 

Μια από τις αναρτήσεις της Μαρίας στο Facebook, όταν έψαχνε απεγνωσμένα τον Μίσα

 

Ο Μίσα

 

Όταν πριν λίγες μέρες με πήρε τηλέφωνο μια φίλη και με ενημέρωνε πως ακριβώς εκείνη τη στιγμή περνούσε από ένα σπίτι, στο οποίο υπήρχε ένα σκυλί, ίδιος ο Μίσα, ήμουν αρχικά σχετικά ψύχραιμη. Όλο αυτόν τον καιρό, δέχτηκα δεκάδες κλήσεις από ανθρώπους που ήθελαν να βοηθήσουν και μου έδιναν πληροφορίες για σκυλάκια που έμοιαζαν στον Μίσα. Τους είμαι πραγματικά υπόχρεη για το ενδιαφέρον και τη πρόθεση βοήθειας. Μόνο που όλες τις φορές που είχα πάει με την ελπίδα πως θα ξαναδώ τον σκύλο μου τελικά συνειδητοποιούσα πως δεν ήταν Μίσα, οπότε δεν μου επέτρεψα να απογοητευτώ για άλλη μια φορά. Η φίλη μου όμως μου έστειλε κατευθείαν φωτογραφίες του σκύλου και με το που τις που είδα κάτι σκίρτησε μέσα μου, πήρα το αμάξι και έτρεξα για το σπίτι που μου είχε υποδείξει, το οποίο όλως περιέργως βρισκόταν στην παλιά μας γειτονιά. Με το που πλησίασα στον χώρο ο σκύλος με μύρισε και άρχισε να κλαίει ενώ εγώ ακόμη δεν είχα οπτική επαφή μαζί του. Μόλις τον είδα και φώναξα το όνομα του, κυριολεκτικά τρελάθηκε. Έκλαιγε, γαύγιζε, χοροπηδούσε, έβαζα το πρόσωπό μου ανάμεσα στα κάγκελα και με έγλειφε σαν παλαβός. Η καρδιά μου νόμιζα πως θα σπάσει. Πήρα τηλέφωνο τον πατέρα μου και έκλαιγα από χαρά. Έλεγξα για να δω αν είχε κι αυτός το σημάδι που είχε ο Μίσα μου και ναι, ήταν εκεί, κάτω από το χείλος του, εκεί που είχε χτυπήσει όταν ήταν ακόμα μωρό. Θα τον αναγνώριζα ακόμη και ανάμεσα σε χίλια γκόλντερ ριτρίβερ. Τηλεφώνησα στη φίλη που με ενημέρωσε για τη παρουσία του Μίσα, και της είπα πως μου έκανε το καλύτερο δώρο του κόσμου. Πως θα το θυμάμαι για πάντα. Ωστόσο, άφησα μια πιθανότητα να κάνω οικτρό λάθος και επιδίωξα να επικοινωνήσω με τους ιδιοκτήτες του σπιτιού στο οποίο βρέθηκε ο Μίσα ώστε να συζητήσουμε σχετικά και να με βοηθήσουν να μάθω και τυπικά αν ο σκύλος είναι ο δικός μου δείχνοντας μου το βιβλιάριο του δικού τους σκύλου ή φωνάζοντας έναν κτηνίατρο για να επιβεβαιώσει τον αριθμό μικροτσίπ του. Δυστυχώς δεν βρήκα καμία ανταπόκριση όσες φορές κι αν χτύπησα τα κουδούνια, όσα σημειώματα κι αν άφησα στη πόρτα. Αναγκαστικά πήγα αμέσως και ενημέρωσα την αστυνομία. Και την επόμενη μέρα δέχτηκαν να δώσουμε ραντεβού στο κτηνιατρείο για να επιβεβαιώσουμε την ταυτότητα του ζώου.

 

Ηappy together
Ο Μίσα κι η Μαρία

 

Τι δεν θα ξεχάσω από όλη αυτή την περιπέτεια; Τη στιγμή που ο κτηνίατρος, αφού σκάναρε τον Μίσα και τον ρώτησα «πείτε μου πως ο αριθμός του μικροτσίπ ξεκινά από 9000, πριν λιποθυμήσω» μου έγνεψε θετικά. Νόμιζα πως εκείνη τη στιγμή, αν δεν συγκρατιόμουνα, θα κατέρρεα καθώς ένιωθα ότι θα ξεχυθεί από μέσα μου όλη η στεναχώρια των προηγούμενων μηνών, η αγωνία και ταυτόχρονα η υπέρμετρη χαρά.

 
Φύγαμε από το κτηνιατρείο με τον Μίσα και μια φίλη μου που είχε έρθει να με συνοδέψει. Στην αρχή έμοιαζε να είναι αποσυντονισμένος κι έτσι πήγαμε μια βόλτα από το παλιό μας σπίτι ώστε να βρεθεί σε ένα γνώριμο περιβάλλον, πριν τον βάλω στο αυτοκίνητο για να πάμε στο νέο μας σπίτι. Εκεί, τον περίμενε μια έκπληξη, ο Τιμόν ένας μικρός αδεσποτούλης που υιοθετήσαμε όταν ο πόνος από την εξαφάνιση του Μίσα πήγαινε να εξαφανίσει κι εμάς τους ίδιους. Ο Τιμόν αποδείχθηκε πως τελικά βοήθησε όλους μας να ξεπεράσουμε τις αγωνίες μας ακόμα και τον Μίσα, που ενώ βρέθηκε εκ νέου σε καινούριο σπίτι και περιβάλλον ένιωσε σύντομα οικεία με τις χαρές και τα παιχνίδια που του έκανε ο Τιμόν.

 

Τα πράγματα στο σπίτι τώρα είναι όμορφα και επιτέλους ξένοιαστα. Επανήλθαν πάλι οι τρίχες παντού, η ηλεκτρική σκούπα κάνει υπερωρίες και είμαι ευτυχισμένη.

 

Τι συμβουλή θα έδινα σε όσους έχουν χάσει το ζωάκι τους; Να μην σταματήσουν να το ψάχνουν. 

 

Ο Μίσα και ο Τιμόν

 

H ανάρτηση της Μαρίας τη μέρα που πήρε πίσω τον Μίσα της.

6 Σχόλια
avatar
Ανώνυμος/η 27.5.2016 | 13:34
Μόνο κάποιος τυχερός, που έχει σκυλάκι ή γατάκι, μπορεί να νιώσει το πόσο φρικιαστικά οδυνηρή είναι και μόνο η σκέψη του να χάσεις το μονάκριβο τετράποδο μέλος της οικογένειας! Εύχομαι από εδώ και πέρα, να απολαύσεις τις πιο ξέγνοιαστες στιγμές αγάπης με τα πανέμορφα σκυλάκια σου! :)
avatar
Ανώνυμος/η 27.5.2016 | 14:56
Όχι να το χάσεις, να στο κλέψουν. Γιατί αυτό έκαναν.
avatar
Ανώνυμος/η 27.5.2016 | 15:27
Με το «χάσεις», εννοώ την οποιαδήποτε απώλεια. Το να μην είστε μαζί πια, για οποιαδήποτε απαίσια αιτία. Αυτό.
avatar
mari 27.5.2016 | 23:29
Αν είναι δυνατών..Να κλέψουν το σκύλο?
Τι είναι αυτές οι ευγενειες και τα σημειώματα:Ρ...θα αναγνωριζα το σκύλο μου παντού και θα έμπαινα μέσα να τον πάρω πίσω...δεν είναι μονο ο άνθρωπος που αναγνώρισε το σκύλο...αλλά και ο ίδιος ο σκύλος που αναγνώρισε τον ανθρωπο του και αντέδρασε..
avatar
σιγανό•ποταμάκι 28.5.2016 | 07:57
Ευτυχώς είχε θετική κατάληξη η ιστορία και το σκυλάκι βρέθηκε, αλλά το σημαντικοτερο είναι η πρόληψη. Η ιδιοκτήτρια αναφέρει ότι ο σκύλος πήγαινε σύντομες βόλτες μόνος του. Αυτή η πρακτική εγκυμονεί κινδύνους από το να της τον κλέψουν μέχρι να τον χτυπήσει διερχόμενο όχημα, να φάει φόλα κλπ.
avatar
pirlipippo 28.5.2016 | 11:55
Πες μας λίγο και για αυτούς που τον είχαν στην κατοχή τους. Ήταν κλοπή ή τον είχαν περιμαζέψει με καλή προαίρεση; Πως αντέδρασαν;