Μόλις είχα βγει απ' το μουσείο και έπεσα πάνω στη συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής

Μόλις είχα βγει απ' το μουσείο και έπεσα πάνω στη συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής Facebook Twitter
11

"Ήταν Σάββατο απόγευμα και περπατούσα στο κέντρο. Μόλις είχα βγει από ένα μουσείο- τι ειρωνεία*. Είδα το δρόμο κλειστό για την κυκλοφορία και προβληματίστηκα. Κόσμος περπατούσε προς την ίδια κατεύθυνση. Αρχικά λίγα άτομα σκόρπια, κάτι ζευγαράκια και άλλοι. Είπα να πάω και εγώ προς το σπίτι περπατώντας. Τύχαινε να είναι προς την ίδια κατεύθυνση. Καθώς ο κόσμος πλήθαινε κατάλαβα. Σημαία στα χέρια, σημαία για μπέρτα, σημαία που θα μπορούσε να σημαίνει πολλά αλλά εκεί ήταν αυτοσκοπός, κράχτης ενός δίκιου που δε χωρά σε λογική και μόνο άδικο σκορπάει. Από ένα σημείο και μετά είχε κάτι μπράβους για περιφρούρηση και έμεινα να χαζεύω τριγύρω σαν χαμένος, αυτούς, τον κόσμο που περνούσε δίπλα μου, την εικόνα στο βάθος.

Δε ήθελα να πολυξέρω, ένοιωσα ότι θα μολυνθώ, ήταν ώρα να κλείσω τα μάτια. Ανέβηκα από την πλατεία (στο Κολωνάκι) και περπατούσα παράλληλα αλλά μακριά από την λεωφόρο. Μια βουή ακουγόταν πια, η ομιλία είχε αρχίσει. Οι φωνές δυνάμωναν αλλά απείχαν. Τότε έφτασα σε μια από αυτές τις κατηφορικές οδούς που προσφέρουν πανοραμική θέα μέχρι χαμηλά. Ο ήχος πλέον ήταν πολύ δυνατός. Ήμουν πάνω από το κέντρου του κακού. Συνθήματα στρατιωτικής λογικής ακολουθούσαν συντονισμένα την ομιλία- τις φωνές του ομιλητή δηλαδή- με φανατισμό. Αναρίθμητες σημαίες κουνιόντουσαν ρυθμικά, νευρόσπαστα. Ανατριχίλα. Ένα μπάσο βουητό, μια μάζα πλήθους και ένα χρώμα να την σκεπάζει. Όχι δεν ήταν το γαλανόλευκο, αυτό που ήταν για τα προσχήματα. Κόκκινο ήταν παντού. Δεν φαινόντουσαν καθαρά οι μαίανδροι αλλά δε μπορούσαν παρά να ταυτίζονται με σβάστικες. Ένιωσα ότι έβλεπα κάποια σκηνή από ντοκιμαντέρ. Ανατρίχιασα. Άρχισα να φοβάμαι- ενστικτωδώς και μετά συνειδητά. Ένιωσα ότι έβλεπα μέρος της ιστορίας και δεν ξέρω αν ήταν από το παρελθόν ή από το μέλλον. Ανησυχώ.« Θα μοιάζουν πράγματα του μύθου...». Ανησυχώ.

*Ναι, ειρωνεία. Γιατί η έκθεση ήταν για ένα μεγάλο Έλληνα ζωγράφο. Γιατί είχε γίνει διάσημος στη Γερμανία. Γιατί προσπάθησε να γυρίσει στην Ελλάδα αλλά δεν τον ήθελαν οι ντόπιοι- οι ξένοι τον έκαναν καθηγητή τους. Ειρωνεία για το τι σημαίνει τέχνη, μουσείο. Γιατί κατά πάσα πιθανότητα αν είχαν την κρίση (και τύχη;) να βρεθούν εκεί, μέσα στο μουσείο, σε κάποιο μουσείο, κάποια στιγμή, δε θα επέλεγαν να παρευρεθούν σε τέτοιες εκδηλώσεις. Ας αναρωτηθούμε τι είναι πιο δύσκολο, πιο αποτελεσματικό: Να τους μισούμε ή να τους δώσουμε Παιδεία; "

 

 

Ελλάδα
11

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

8 σχόλια
Το θέμα είναι ότι το κράτος πρέπει και οφείλει να τους παράσχει παιδεία, αλλά δε νομίζω ότι το θέλει. Άτομα χωρίς κρίση και παιδεία είναι εύκολο να χειραγωγηθούν και να υπακούσουν στις επιταγές του οποιουδήποτε. Το ελληνικό κράτος υποθάλπει αυτό που είδατε γιατί έτσι το εξυπηρετεί την παρούσα στιγμή. Δεν είναι, όμως, σίγουρο κατά πόσο θα μπορούν να το ελέγξουν σύντομα. Η μείωση του βιοτικού επιπέδου και των ελευθεριών του ατόμου θα δίνει δύναμη σε οργανώσεις τύπου "χρυσής αυγής".
"Δε ήθελα να πολυξέρω, ένοιωσα ότι θα μολυνθώ, ήταν ώρα να κλείσω τα μάτια."Κατανοω το συναισθημα σας, τωρα ομως περισσοτερο απο ποτε, τα ματια πρεπει να ειναι ανοιχτα!!!
Η κατάσταση φαίνεται να είναι δραματική, όπως φαίνεται και από το παρακάτω άρθρο, και εμείς ίσως στεκόμαστε μαρμαρωμένοι από τώρα. http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=342091Η Παιδεία, ως θεματοφύλακας της ιστορίας, του πολιτισμού και της ίδιας της λογικής δέχεται ήδη οργανωμένη επίθεση. Υπάρχουν πολλοί σε νεαρή ηλικία που έχουν ακόμα είτε απαίδευτα είτε ταλαιπωρημένα είτε ευαίσθητα είτε εύπιστα και επιρρεπή μυαλά. Ας γίνουμε εξωστρεφείς, ιδίως όσοι έχουμε κάποιο σχετικό ρόλο. Ο διάλογος, ένα ιστορικό παράδειγμα, μια διάσημη φράση, μια λογική συνεπαγωγή ίσως συνεφέρει κάποιους... Αλλιώς, αν τους αφήσουμε να πάρουνε εκείνο το δρόμο- πόσο μάλλον αν τους σπρώξουμε παραπάνω με το μίσος μας εκεί που τους πάει η κατάσταση και οι επιτήδειοι- τότε βλέπω μια κατάσταση που δε θέλω ακόμα ούτε να ξεστομίσω...
Εγώ ανησυχώ για την έλλειψη παιδείας και κριτικής σκέψης, οι οποίες γεννούν σωρό από δυσάρεστες καταστάσεις, αυτή που περιγράφει ο συντάκτης είναι μόνο μια -ίσως η πιο κραυγαλέα των εποχών-.
"...μαρμαρωνένοι θα σταθούν" Έχω την άποψη ότι αυτές οι περιπτώσεις σταματάνε μόνο αν/όταν αντιδράσει μαζικά ο κόσμος και τους κόψει τον αέρα. Και δυστυχώς εδώ έχουμε αργήσει πολύ...
''Ας αναρωτηθούμε τι είναι πιο δύσκολο, πιο αποτελεσματικό: Να τους μισούμε ή να τους δώσουμε Παιδεία;''Πολλές φορές το έχω πει αυτό, όχι μόνο για τους συγκεκριμένους αλλά και για άλλες κατηγορίες πολιτών...η απάντηση που λαμβάνω συνήθως από τον συνομιλητή είναι: ''δεν παίρνουν αυτοί από λόγια''..η αντιπρόταση: ''ξύλο μόνο''...και έτσι συνεχίζεται ο κύκλος της βίας και της απαιδευσιάς, διότι και σε πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα η μόρφωση είναι στείρα, χωρίς παιδεία...οπότε και από τη μία πλευρά και από την άλλη καταλήγουμε σε φανατισμούς...και έτσι συνεχίζεται η ελληνική ιστορίαααα....
Οσο οι Λεβέντες θα μπαίνουν φυλακή και θα ξυλοκοπούνται τόσο τα θηρία και τα τέρατα που προτιμά το κράτος η αστυνομια κι οι φιλησυχοι πολιτες θα αυξάνονται και θα θεριεύουν!
"Λεβέντες"??ποτε έγινε αυτο?δεν εννοεις τα παιδακια με τα καλασνικοφ φυσικα.υ.γ οχι δεν ειμαι χρυσαυγουλο ελεος δεν υπαρχουν μονο τα δυο ακρα, υπαρχουν και οι λογικοι στο ενδιαμεσο.
@asatan Kαι δλδ οι απλοι αναρχικοι ειναι λεβεντες?τι λεβεντικο κανουν διαφωτιστε με παρακαλω. κ μη μου πειτε για αγαθοεργιες σε αυτη τη πολυ ζω πανω απο 30 χρονια...μη κοροιδευομαστε και μεταξυ μας