Κανείς δεν πέθανε επειδή δεν παντρεύτηκε

Κανείς δεν πέθανε επειδή δεν παντρεύτηκε Facebook Twitter
13

 

Κανείς δεν πέθανε επειδή δεν παντρεύτηκε Facebook Twitter

Οι μεγαλύτερες μάχες στην ιστορία της ανθρωπότητας έχουν δοθεί για την ελευθερία, εντάξει όχι όλες, κάποιες έγιναν για το πετρέλαιο, για την προσωπική φιλοδοξία των ηγετών μέχρι και για την καρδιά της ωραίας και άπιστης Ελένης. Έχουν γίνει διάφορα δηλαδή, αλλά στην προκειμένη περίπτωση μας ενδιαφέρει η ελευθερία του ανθρώπου.


Από παιδάκι θυμάμαι να ακούω σε φιλοσοφικές συζητήσεις πως το ύψιστο αγαθό είναι να μπορείς να πράττεις, χωρίς να εξαρτάσαι. Μεγαλώνοντας όμως συνειδητοποίησα πως μόνο έτσι δεν είναι τα πράγματα, η εξάρτηση είναι στην καθημερινότητα μας με κάθε τρόπο. Από τον καθημερνό καφέ, το κινητό, το αυτοκίνητο, τα χρήματα, τα πολλά χρήματα, αλλά κυρίως απ' το συναίσθημα, την συντροφικότητα, τον έρωτα. Ο άνθρωπος δείχνει πως παρ' όλη την διάθεση ανεξαρτησίας του ανά τους αιώνες έφτασε η ώρα να γίνει δέσμιος των προκαταλήψεων και των απαιτήσεων της σημερινής κοινωνίας που επιτάσσει την εξάρτηση και μάλιστα ηθελημένα. Κάποιες φορές ίσως να κάνει την επανάστασή του αλλά μετά θα λουφάξει στην φωλιά του βλέποντας το πόσο μόνος είναι σε αυτή την προσπάθεια.

Κάποιος θα λέει από μέσα του τώρα πως ο άνθρωπος είναι απόλυτα ελεύθερος ουσιαστικά, άρα και απόλυτα υπεύθυνος για τις πράξεις του. Ναι μεν τα στερεότυπα υπάρχουν, αλλά αν θες πραγματικά, τα γράφεις στα παλαιότερα των υποδημάτων σου και προχωράς την ζωή σου όπως την επιθυμείς.


Το μεγαλύτερο δεσμευτικό κύμα ανθρώπων το παρατηρώ στις ερωτικές σχέσεις. Ο τρόπος που έχουμε μεγαλώσει από την οικογένεια μας και οι παραστάσεις που έχουμε μας περνάνε στον εγκέφαλο και ένα σωρό προκαταλήψεις που τις είχαν οι γονείς μας, σε μια άλλη εποχή με τελείως διαφορετικές συνθήκες. Η δέσμευση λοιπόν γίνεται αναγκαίο κακό. Δεν μιλώ για την συντροφικότητα φυσικά που είναι ένα πολύ όμορφo πράγμα. Είναι ιδιαίτερα ξεχωριστό να έχεις βρει έναν άνθρωπο που να τα βρίσκετε στο σεξ, στις εξόδους, στις δραστηριότητες, να υπάρχει σεβασμός, εκτίμηση και όλα τα καλά του σύμπαντος, αλλά μέχρι εκεί. Αν αυτό γίνει εξάρτηση και μάλιστα με την χείριστη μορφή της που λέγεται συγκατοίκηση και κατ' επέκταση γάμος, τα πράγματα αλλάζουν δραματικά.


Είναι όμως τόσα πολλά τα στερεότυπα στην Ελλάδα του 2016 που ακόμα λέμε ατάκες του στυλ: "Καλά είσαι 35 χρονών και δεν έχεις παντρευτεί ή δεν έχεις κάνει παιδί;" Για την πλειοψηφία των Ελλήνων ο γάμος και το παιδί είναι στον στάνταρ εξοπλισμό του ανθρώπου, έτσι έχει γεννηθεί. Όλοι είναι ικανοί για να μεγαλώσουν παιδιά να παντρευτούν, να κάνουν οικογένεια και να είναι έντιμοι και πιστοί σύζυγοι. Έλα όμως που δεν κάνουν όλοι για οικογένεια και αυτό το αναθεματισμένο πρέπει ¨αναγκάζει¨ τον κόσμο να προβαίνει σε ενέργειες, που αν είχε την φτερούγα της κοινωνία προστάτη του του δεν θα έπραττε ποτέ.

Καταστρέφονται προσωπικότητες, ψυχές και ζωές γιατί έτσι πρέπει. Είναι κάποιος ομοφυλόφιλος κι επειδή η συντηρητική ελληνική κοινωνία (πατέρας, μάνα, το απέναντι διαμέρισμα, ο θυρωρός, ο ψιλικατζής στο παρακάτω στενό) δεν μπορεί να δεχτεί ότι αυτός ο άνθρωπος επιθυμεί έναν άνθρωπο του ίδιου φύλου, θα τον αναγκάσει (διότι δεν έχει την δύναμη να ορθώσει ανάστημα στους παραπάνω) να κάνει έναν γάμο με έναν άνθρωπο του αντίθετου φύλου για να ικανοποιήσει την κοινωνία, αλλά να ρίξει σε κατάθλιψη τον εαυτό του και πιθανότητα και την οικογένεια που έχει επιβάλλει η κοινωνία σε αυτόν.


Αλλά και σε άλλες περιπτώσεις ισχύει το ίδιο. Παρόλο που ξέρεις βαθιά μέσα σου πως δεν θες την δέσμευση , γιατί θες τον χώρο σου, την ζωή σου, είσαι πολυγαμικός , σου αρέσει το έντονο φλερτ, η απόλυτη ελευθερία γενικώς βρε παιδί μου, να μην θες να δίνεις λογαριασμό σε κανέναν για τον τρόπο ζωή σου και πάλι θα παντρευτείς. Δεν είναι τυχαίο πως κάθε χρόνο αυξάνονται τα διαζύγια:12,994 το 2007-18,351 το 2014(Εθνικό κέντρο κοινωνικών ερευνών Βόλου). Μιλάμε για ραγδαία αύξηση, αλλά αυτό έρχεται ως αποτέλεσμα των πολλών γάμων που τελούνται στην χώρα μας αν αναλογιστεί κανείς, πως στα 1000 άτομα το ποσοστό που παντρεύεται στην Ελλάδα είναι 4,7 και είναι υψηλότερο από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κυμαίνεται στο 4,2. Υπάρχει κοινώς στην χώρα ένας παροξυσμός γάμου χωρίς βάσεις.


Η κοινωνία μας έχει αλλάξει, πριν 30-40 χρόνια που παντρεύονταν οι γονείς μας, οι ηθικές αξίες και τα πιστεύω ήταν πολύ πιο θεμελιωμένα από την ανήθικη και ξεπεσμένη κοινωνία του σήμερα. Δεν λέω πως παλιότερα δεν υπήρχαν απιστίες, καυγάδες και προβλήματα αλλά υπήρχαν βάσεις τις οποίες μεταλαμπαδεύσανε οι γονείς μας σε εμάς, αλλά έμειναν στην θεωρία γιατί η εποχή απαιτεί ¨αίμα¨.


Εδώ είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα. Πως η θεωρία έχει μείνει ίδια σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει δραματικά προς το χειρότερο. Είναι σαν να έχεις εγχειρίδιο οδηγιών για μια τηλεόραση του 1970 και να χρησιμοποιείς τις παραμέτρους που σου δίνει σε μια εξελιγμένη τηλεόραση του 2017. Αδύνατο. Όσο προχωρούν οι καιροί θα πρέπει να αλλάζουν και οι οδηγίες χρήσεις. Οι κανόνες επιβίωσης έχουν αλλάξει και πρέπει να προσαρμοστούμε άμεσα χωρίς να τινάξουμε την ζωή μας στον αέρα σε μια νύχτα για να μάθουμε.


Κάποιος θα λέει από μέσα του τώρα πως ο άνθρωπος είναι απόλυτα ελεύθερος ουσιαστικά, άρα και απόλυτα υπεύθυνος για τις πράξεις του. Ναι μεν τα στερεότυπα υπάρχουν, αλλά αν θες πραγματικά, τα γράφεις στα παλαιότερα των υποδημάτων σου και προχωράς την ζωή σου όπως την επιθυμείς. Στα λόγια όλα ωραία είναι, όμως στην πράξη πόσοι από μας έχουμε φύγει από την πεπατημένη; Η οικογενειακή εκπαίδευση όπως προ είπα σε βάζει σε άλλα μονοπάτια, απολογητικά. Πάντα κάποιον έχεις να σκεφτείς πριν πράξεις το οτιδήποτε και αυτό σε κάνει μαριονέτα του εκάστοτε χεριού. Ίσως το νόημα της ζωής να βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το σημείο. Στο να μπορώ να κάνω αυτό που θέλω χωρίς να καταστρέφομαι για την ικανοποίηση κάποιον άλλων ή έστω να μην κάνω αυτά που δεν θέλω.

13

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

5 σχόλια
Συμφωνώ γενικα, διαφωνώ με το πως ορίζει τη συντροφικότητα: "σεξ, έξοδοι, σεβασμός". Δεν μιλάει πουθενά για έρωτα ή για αγάπη..αυτά ειναι μάλλον απαγορευμένα συστατικά που φέρνουν τους ανθρώπους υπερβολικά κοντά (όπως και η συγκατοίκηση που τη θεωρεί "χειριστη μορφή εξάρτησης"). Εκτός από αυτές τις θέσεις που τις θεωρώ ακραίες και στεγνές από άποψη συναισθήματος ή εγγύτητας, γενικά συμφωνώ για τις κοινωνικές πιέσεις που δεχόμαστε, χωρίς πολλές φορές καν να το καταλαβαίνουμε..
Αγαπητέ Atheovobus,ο μόνος λόγος που δε παρατηρείς συντηρητισμο στην Ελλάδα είναι ακριβώς γιατί δε ζεις εδώ και γιατί ίσως όταν λέμε "σχέσεις" και σεξ δε σκέφτεσαι τους γκέη,για παράδειγμα.Οι Έλληνες συνεχίζουν να έχουν ταμπού σε μεγάλο βαθμό.Όταν ζεις σε μια κοινωνία που ακόμα αποτελεί θέμα η συμβίωση δύο ομοφυλόφιλων,η υιοθεσια παιδιού απ αυτούς και η τεκνοποίηση για τη γυναίκα,δυστυχώς υπάρχουν ταμπού και ακριβώς γιατί θεωρείς ότι το άρθρο εξυμνεί τα αυτονόητα...Αυτονόητα για ποιόν,στην Ελλάδα;;Θα πρεπε να ναι αλλά δεν ειναι γιαυτο υπαρχει και το άρθρο αυτό.Είμαι γυναίκα 35 ετών και οι γνωστοί μου και όσοι γνωρίζω για πρώτη φορά με έχουν ρωτήσει περισσότερες φορές αν έχω παιδιά κ ποσα παρά το αν είμαι καλά ή ευτυχισμένη.Είναι σα προσόν στο βιογραφικό μου.Να μη σχολιάσω τα βλέμματα όταν απαντάω πως δεν έχω τα οποία είναι το λιγότερο γεμάτα απορία και μιλάμε για την πλειοψηφία πίστεψε με.Συμφωνώ ότι κάποιοι σκέφτονται επιτέλους αλλιώς αλλά δυστυχώς αποτελούν τη μειοψηφια.Επίσης να κλείσω λέγοντας πως δε ζω σε μεγάλη πόλη ούτε όμως στην κλειστή ελληνική επαρχία.Όσους φίλους συνομήλικους ομοφυλιφιλους εχω για να μπορούν να ζουν ελεύθερα απλά δε ζουν εδώ.Κανείς.
Δίνεις μεγαλύτερη σημασία σε αυτές τις αντιδράσεις που σε ενοχλούν, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πλειοψηφία. Αυτό ήθελα να πω. Μήπως η "πλειοψηφία" είναι λίγο στο κεφάλι μας; επαναλαμβάνω ότι πράγματι δεν είμαι ο καλύτερος κριτής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορώ έστω και σε κάποιο βαθμό να κρίνω. Μπορώ μάλιστα και να συγκρίνω. Σε κάποιες στάσεις απέναντι στο σεξ και στις σχέσεις παρουσιάζουν οι Έλληνες προοδευτισμό, που δεν παρουσιάζεται ούτε σε κάποιες από τις βορειο-ευρωπαϊκές κοινωνίες τις οποίες θεωρούμε "πρότυπα" (και σε μια από τις οποίες τυχαίνει να ζω...). Ναι, οκ, στην Νορβηγία παντρεύονται οι γκέι. Ε δεν είναι ο κανόνας αυτός... μια εξαίρεση είναι... Αν πάμε λοιπόν στο θεσμικό-νομικό πλαίσιο, μην νομίζεις ότι κι αλλού είναι καλύτερα, όταν π.χ. αναφερόμαστε σε γάμους ομοφυλοφίλων. Με δεδομένο λοιπόν αυτόν τον συντηρητισμό που υπάρχει νομίζω ότι στην Ελλάδα καλά την παλεύετε. Για τον εκχυδαϊσμό συμφωνώ απολύτως και δεν είχα αυτό το φαινόμενο στον νου μου όταν διατύπωσα την γνώμη μου. Αυτός ο εκχυδαϊσμός και το... ξεφτιλίκι των σχέσεων υπάρχει και θα συνεχίσει, απ' ότι φαίνεται, να υπάρχει. Δεν κρίνω από αυτό. Όσο για το "αυτονόητο", αν δεν μπορείς να γράψεις αυτούς με τους οποίους διαφωνείς στα λελέ σου, σόρρυ αλλά εσύ φταις (ελπίζω να καταλαβαίνεις ότι δεν μιλάω προσωπικά, ε;). Μόνο που αυτή η διδικασία δεν μπορεί να αναχθεί σε κοινωνικό πρόβλημα... είναι καθαρά προσωπικό θέμα του καθενός.Α, και για το βιογραφικό: και που να δεις αλλού που η οικογένεια και τα παιδιά είναι ουσιαστικότατο προσόν στο βιογραφικό... ;-)
Συμφωνώ, γιαυτό πάτησα και ναι...Αλλά γιατί θεωρείς ότι το σεξ είναι ενοχοποιημένο; προσωπικά δεν νομίζω.(δεν ζω στην Ελλάδα, αλλά την επισκέπτομαι σχετικά συχνά). Δεν βλέπω να είναι και πολύ ενοχοποιημένο ή ταμπού...Ούτε ιδιαίτερο συντηρητισμό παρατηρώ. Και δεν το κατακρίνω αυτό. Και νομίζω ότι η πλειοψηφία στην Ελλάδα δεν έχει θέματα όσον αφορά τις σχέσεις το, σεξ, το γάμο και τα συμπαρομαρτούντα. Το θέμα είναι, όπως λέει και το κείμενο, να "γράψεις τα στερεότυπα στα παλιότερα των υποδημάτων σου". Την μειοψηφία, δηλαδή. Μόνο που αυτό είναι αυτονόητο... αυτό είναι το πρόβλημα του κειμένου. Εξυμνεί λίγο το αυτονόητο...Νομίζω πως στο θέμα δίνεται μεγάλη βαρύτητα χωρίς να υπάρχει λόγος - και δεν εννοώ μόνο από αυτό το κείμενο.Κατά τα άλλα πολύ καλογραμμένο το βρίσκω!
Η Ελλάδα είναι βαθύτατα συντηρητική κοινωνία, απλά κάποιο μέρος της έχει εκχυδαϊστεί χωρίς να σημαίνει ότι προόδευσε στις αντιλήψεις της. Να σου πω μερικές αγκυλώσεις μιας και δε μένεις μόνιμα εδώ: λ.χ. σχέση κάνουμε κατά κανόνα μεταξύ γνωστών και φίλων και σεξ σημαίνει κατά κανόνα έχω σχέση με κάποιον. Οι τυχόν εξαιρέσεις στα προηγούμενα είναι απλά επιβεβαίωση του κανόνα. Και τέλος, η γνώμη της ''οικογένειας'' ή της ''παρέας'' είναι καταλυτική σε θέματα σχέσεων γενικότερα, δεν υπάρχει απεξάρτηση και αυτονομία του ατόμου στο βαθμό που θα έπρεπε. Τέλος, θα έλεγα ότι τα στερεότυπα δεν αφορούν τη μειοψηφία στην Ελλάδα αλλά την πλειοψηφία, ακόμη τουλάχιστον.
Εν πολλοίς το νόημα του κειμένου μας λέει κάτι το αυτονόητο: ο γάμος δεν είναι κάτι ''υποχρεωτικό'' για κανέναν, δε νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να ισχυρισθεί το αντίθετο με σοβαρά επιχειρήματα.Από εκεί και πέρα, το να ''αλλάξουμε'' το στερεότυπο περί γάμου, νομίζω ότι είναι η κορυφή του παγόβουνου: θα πρέπει πριν απ' όλα να αναθεωρηθούν μία σειρά στερεοτύπων για τις ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων και το ρόλο των δύο φύλων σε αυτές. Σε μία κοινωνία όπου το σεξ είναι ακόμη από πολλούς δαιμονοποιημένο, νομίζω ότι είναι αυτονόητο το πόσα πρέπει να μεταβληθούν. Πάντως, η αύξηση των διαζυγίων έχει διττή ανάγνωση, μία αρνητική αλλά και μία θετική: ναι μεν μπορεί υποδηλώνεται ένας αυξημένος αριθμός ''αναγκαστικών'' γάμων χωρίς σοβαρή βούληση προς τούτο, από την άλλη όμως δείχνει και κάτι υγιές, το οποίο είναι πως αρχίζει να ξεθωριάζει το ''στίγμα'' του διαζευγμένου (και πολύ περισσότερο της διαζευγμένης) που επικρατούσε τις προηγούμενες δεκαετίες και αποτελούσε την βασικότερη συγκολλητική ουσία μεταξύ των συζύγων ό,τι και να συνέβαινε μεταξύ τους.
Δαιμονοποιημένο το σεξ; Σε ποιά χώρα; Ούτε στίγματα διαζυγίου ούτε τίποτα δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι να μη σου τύχει γκόμενος με σκύλα πρώην σύζυγο και παιδιά να μένουν μαζί της. Εκει, θέλει γερά νεύρα -και για πάντα θα την τρως στη μάπα.
Στην Ελλάδα, όταν υπάρχουν άντρες που ακόμη μετράνε με πόσους πήγαν οι πρώην τους, όταν υπάρχουν άντρες που θεωρούν εύκολη αυτή που κάνει σεξ από το πρώτο ραντεβού, όταν υπάρχουν γυναίκες που θεωρούν ότι για να κάνουν σεξ πρέπει να έχουν ''σχέση'' (να μη σου πω ότι και για να φιληθούν ακόμη). Και μη μιλήσω για το ''στίγμα'' του διαζυγίου: για πήγαινε ως χωρισμένη γυναίκα με παιδιά να κάνεις σοβαρή σχέση και τα λέμε... Μην παίρνεις όσα γράφω προσωπικά, εσένα μπορεί να μη σε αφορούν, αφορούν όμως την πλειοψηφία γύρω μας...
Ολίγον προβοκατόρικο κουιζ: Με πόσους θα προτιμούσατε να έχει παει η σύντροφός σας πριν απο σας;α. 2β. 20γ. 100Ποια απάντηση είναι η πιο συχνή; Περί δαιμομοποίησης...Και στη Νορβηγία και στη Δανία που είναι ό,τι πιο κοντά σε προοδευτικές κοινωνίες διαθέτουμε στον κόσμο τούτο, η απάντηση δε θα διέφερε θέλω να πιστεύω από την εδώ.
Πιθανότατα δε θα διέφερε, απλά στη Νορβηγία και στη Δανία πιθανότατα δε θα έμπαιναν στη διαδικασία ενός τέτοιου κουΐζ... Και το κουΐζ θα ήταν πιο αντιπροσωπευτικό εάν είχε και μία τέταρτη επιλογή: ''Δε με αφορά''. Στην Ελλάδα αντιθέτως πάρα πολλοί θα ήθελαν να είχε ο άλλος (κυρίως η άλλη) ένα κοντέρ καταγραφής ερωτικών συντρόφων...