Στο σημερινό «Α μπα»: και πώς να διαλέξω;

Στο σημερινό «Α μπα»: και πώς να διαλέξω; Facebook Twitter
45

__________________
1.


Αγαπητή Αμπά,
διαβάζω αυτή τη συνέντευξη και ενώ την έχω ρουφίξει και σημειώνω τις "παραπομπές" για να το ψάξω και μόνη μου, φτάνω στην τελευταία ερώτηση και η πάντηση μου έρχεται σαν κεραμίδα. Δηλαδή επειδή προέρχεται από επιστήμονα να το εκλάβω ως μη αμφισβητήσιμη δήλωση-αλήθεια, ότι οι άνδρες ονειρεύονται παρτούζες, είναι σεξομανείς και αδιαφορούν για τον ερώτα; Πολύ με απογοητεύει αυτό... Δηλαδή, δεν ξεκινάμε με αντίστοιχες φαντασιώσεις και προσγειωνόμαστε ρεαλιστικά πραγματικότητα, αλλά με τη φαντασίωση του έρωτα οι μεν, των παρτουζών οι δε. Αυτό καταλαβαίνω απ την απάντηση. Θα ήθελα την υποκειμενική σου άποψη, την οποία πολύ εκτιμώ παρεμπιπτόντως. (Γυναίκα απο τα συμφραζόμενα)

Δεν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβα τι είδους κεραμίδα σου ήρθε. Επειδή διάβασες κάτι που δεν είχες ξανακούσει; Επειδή διάβασες κάτι που είχες ξανακούσει, αλλά όχι από στόμα επιστήμονα; Επειδή διαφωνείς, αλλά πιστεύεις ότι πρέπει να συμφωνήσεις επειδή σου άρεσαν τα υπόλοιπα που είπε, ή επειδή πιστεύεις ότι πρέπει να δέχεσαι τα λόγια ενός επιστήμονα ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια;


Διάβασα τη συνέντευξη και αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση δεν ήταν η τελευταία δήλωση, αλλά οι ιδιαίτερα συχνές αναφορές στον Λακάν. Η απάντηση για μένα ερμηνεύεται ως εξής: ο ψυχαναλυτής σε αυτή την περίπτωση, κάνει μια παρατήρηση. Δεν λέει ότι θα έπρεπε να είναι έτσι, ή ότι είναι έτσι για όλους τους άντρες και για όλες τις γυναίκες, ανεξαιρέτως. Δεν λέει ότι αυτό είναι «η φύση» ή ότι έτσι είναι και αναλόγως πρέπει να πορευτούμε, ή ότι έτσι θα είναι για πάντα, για όλους μας. Ως ανάγνωση της πραγματικότητας όμως, δε νομίζω ότι είναι κάτι που δεν έχεις αναγνωρίσει. Είναι – σε πολύ γενικές γραμμές – κοινωνικά κατασκευασμένο για τους άντρες να αναζητούν πολλές ερωτικούς συντρόφους για να επιβεβαιωθούν, ενώ η προσδοκία για τις γυναίκες είναι να αντιστέκονται στο σεξ και να περιμένουν μέχρι να ερωτευτούν. Το «σεξομανείς» και το «ερωτομανείς» είναι ίσως υπερβολικές λέξεις, αλλά μάλλον ήθελε να περάσει το μήνυμα του πιο άμεσα.


Ναι, οι άντρες και οι γυναίκες ξεκινούν μάλλον με διαφορετικές φαντασιώσεις – γενικώς. Αλλά εσύ δεν θέλεις να τα φτιάξεις με όλους τους άντρες, ούτε είσαι «οι γυναίκες». Είσαι ο εαυτός σου, και ως μονάδα μπορείς να ψάξεις και να διεκδικήσεις αυτό που πιστεύεις ότι σου ταιριάζει περισσότερο. Δεν χρειάζονται κεραμίδες.

__________________
2.


Αν ειμαι καρδιοχειρουργος και χειρουργησω εναν ασθενη και αυτος γινει καλα,αλλα μετα απο 1 μηνα αυτοκτονησει απο καταθλιψη,εγω θεωρουμαι καλος γιατρος που εκπληρωσε την υποχρεωση του;- Καρμελα

Μάλλον θεωρείσαι καλός καρδιοχειρουργός, σίγουρα ικανοποιητικός. Αν ήσουν ψυχίατρος, θα είχες αμφιβολίες για το κατά πόσο θα ήσουν καλός ψυχίατρος, αλλά δε νομίζω ότι είναι σωστό να πούμε ότι ένας γιατρός που δεν μπορεί να προβλέψει μια αυτοκτονία είναι ένας κακός γιατρός. Υπάρχουν περιπτώσεις ακόμα και ψυχίατρων που δεν κατάλαβαν ότι οι ασθενείς τους, που τους παρακολουθούσαν στενά, είχαν αυτοκτονικές σκέψεις. Αυτό δεν δείχνει απαραίτητα ότι οι γιατροί τους ήταν αποτυχημένοι (μπορεί και να ήταν, λέω ότι δεν είναι απόδειξη), δείχνει όμως ότι ο άνθρωπος λειτουργεί αυτόνομα και έχει την ικανότητα να κρύψει τις σκέψεις του και να τις κάνει αόρατες ακόμα και από ανθρώπους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην αποκρυπτογράφηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς.


Αν ένας ψυχίατρος θεράπευε έναν καταθλιπτικό ασθενή, και ο θεραπευμένος πια ασθενής πέθαινε μετά από ένα μήνα από έμφραγμα, θα θεωρούσες ότι ο ψυχίατρος εκπλήρωσε την υποχρέωση του;

__________________
3.


Αγαπητή Άμπα
Είμαι 25 και Έχω μια σχέση από το διαδίκτυο εδώ και 6 μήνες με έναν Ολλανδό/Κινέζο αυτος ειναι 30 , είμαι ερωτευμένη και τον αγαπώ πολύ ! Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος σαν αυτόν, με επισκέπτεται σχεδόν κάθε μήνα εδώ στην Ελλάδα, και μου δείχνει ότι αξίζει πολλά σαν άνθρωπος. Το πρόβλημα μου είναι ότι ο πατέρας μου δεν το ξέρει, είναι μεγάλος ρατσιστής και αν το μάθει πιστεύω ότι θα έχει πολύ άσχημη αντίδραση. Η μητέρα μου με καλύπτει συνέχεια όταν είναι εδώ και αισθάνεται πολύ άσχημα. Όπως και γω . Μου λέει ότι αυτή η σχέση δεν καταλήγει πουθενά και ότι θα έπρεπε να τη σταματήσω αλλά εγώ είμαι ερωτευμένη πως θα το κάνω αυτό ? Είμαι σε πολύ δύσκολη θέση δεν ξέρω τι να κάνω ! Βοήθεια!
Ευχαριστώ πολύ !- προβληματισμενη

Η πολύ δύσκολη θέση ποια είναι; Ότι ο μπαμπάς σου δεν εγκρίνει τις επιλογές σου;


Είσαι εικοσιπέντε χρονών. Είσαι ενήλικας εδώ και εφτά χρόνια. Δεν χρειάζεσαι ούτε έγκριση, ούτε κρυφό σύμμαχο. Το πρόβλημα σου δεν είναι ο πατέρας σου που είναι ρατσιστής. Το πρόβλημα σου είναι ότι έχεις μεγαλώσει υπερβολικά για να ζεις με καθεστώς ανήλικου παιδιού, και όσο και να προσπαθείς να διατηρήσεις την παιδική σου υπόσταση, η ζωή σε προλαβαίνει και σε βάζει με το ζόρι σε πορεία αυτονομίας.


Πάλι καλά που ερωτεύτηκες, γιατί αλλιώς δεν θα αναγκαζόσουν να πάρεις αποφάσεις για τον εαυτό σου. Να κάνεις ό,τι νομίζεις, ξέροντας ότι ό,τι και να κάνεις, θα έχεις συνέπειες. Σκέψου ποιες συνέπειες προτιμάς, ή ποιες συνέπειες μπορείς να αντέξεις, και καλώς ήρθες στον κόσμο των ενηλίκων.


Μόνο κάνε λίγο γρήγορα, γιατί κρατάς τη μητέρα σου όμηρο. Δεν αρκεί να αισθάνεσαι άσχημα, πρέπει να το λύσεις.

__________________
4.


Αγαπητή Α,μπα;
Καταρχάς θέλω να σε ευχαριστήσω ειλικρινά για τη στήλη σου. Από τότε που την ανακάλυψα, έχω μάθει να αντιμετωπίζω διαφορετικά πολλά πράγματα και έχω αλλάξει αρκετά τον τρόπο σκέψης μου. Στο προκείμενο, νιώθω πολύ μπερδεμένη Α,μπα. Και το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς τι μου φταίει ώστε να το διορθώσω. Πέρασα με πολύ κόπο φέτος στην Ιατρική, χωρίς ξεκάθαρη εικόνα για τη μετέπειτα πορεία βέβαια. Είναι όμως κάτι που μου αρέσει πολύ. Από την άλλη, παθιάζομαι πολύ με ό,τι έχει σχέση με την τέχνη (μουσική, θέατρο, κινηματογράφο κλπ) και έχοντας ασχοληθεί με τέτοιες είδους δραστηριότητες μέχρι τώρα, συχνά σκέφτομαι πόσο πολύ θα ήθελα να γράφω πχ. ή να σκηνοθετώ. Ξέρω ότι τελικά δε μπορώ να συνδυάσω και τις δύο πορείες, αλλά αυτό με σκοτώνει. Κάθε φορά που κάποιο ''ερέθισμα'' με ωθεί περισσότερο προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, νιώθω να τρελαίνομαι. Δε μπορώ να παρακολουθήσω μια παράσταση πλέον γιατί ξέρω πως αν μου αρέσει θα ακολουθήσουν μέρες με κλάματα και συνεχείς αμφισβητήσεις και θλίψη. Όλο αυτό μου προκαλεί αβάσταχτο άγχος. Που σε συνδυασμό με διάφορες δύσκολες καταστάσεις των τελευταίων χρόνων, κυρίως σε ό,τι αφορά τις φιλικές σχέσεις, μου προκαλεί πολλά προβλήματα. Πάντα είχα, ας πούμε, μερικές ''τελετουργίες'', όπως να κάνω πράγματα με συγκεκριμένη σειρά το πρωί ή να ακούω κάποια τραγούδια το βράδυ πριν πέσω για ύπνο (έγινες κι εσύ κομμάτι τους τελικά) αλλά τελευταία μαζεύτηκαν πολλά. Προτιμώ δηλαδή να ξοδεύω μία και πλέον ώρα το βράδυ, ακόμη και μετά από πολύωρο διάβασμα που μπορεί να τελειώνει στις 2-3, παρά να κοιμηθώ χωρίς να ολοκληρώσω κάποια βήματα, γιατί ξέρω πως διαφορετικά δεν θα μπορώ να κοιμηθώ και θα έχω ένα παράλογο άγχος ότι η επόμενη μέρα θα ''γρουσουζευτεί'' με κάποιο τρόπο. Αλλά και πέραν αυτού, αντιμετωπίζω γενικά πρόβλημα με τον ύπνο τους τελευταίους μήνες, στριφογυρνάω συνέχεια, δυσκολεύομαι να κοιμηθώ και ειδικότερα σε εκείνο το στάδιο που είσαι στο τσακ να αποκοιμηθείς εντελώς, πολύ συχνά πετάγομαι χωρίς να μπορώ να συνειδητοποιήσω αν τόση ώρα κοιμόμουν ή όχι. Τρομάζω Α,μπα. Τρομάζω με μένα. Ναι, ποτέ δεν ήμουν ''εύκολος'' άνθρωπος, ήμουν κλειστή και συνεσταλμένη πάντα στις αρχές, αλλά τώρα έχει καταντήσει τραγικό. Φοβάμαι να μιλήσω σε άτομα που δε γνωρίζω κι αυτό με δυσκολεύει πολύ σε καθημερινές συναναστροφές. Αυτό τις περισσότερες φορές σωματοποιείται, με ταχυκαρδίες, τρέμουλο, εφίδρωση, μούδιασμα, ανάλογα με τις περιστάσεις. Υπεραναλύω την κάθε κίνηση, την κάθε λέξη σε βαθμό που με φθείρει. Νιώθω πως το μυαλό μου μπλοκάρει. Δεν αισθάνομαι άνετα ούτε με τον εαυτό μου πια, έχω σκέψεις που πολλές φορές με πνίγουν, σα να μη μπορώ να τις βγάλω από το μυαλό μου και το πιο τρελό είναι ότι δε μπορώ να προσδιορίσω τι σκέψεις είναι αυτές! Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να είμαι τον τελευταίο χρόνο τουλάχιστον, σε μια περίεργη κατάσταση, συνεχώς ανικανοποίητη, αγχωμένη και θλιμμένη, όχι πως δεν υπάρχουν στιγμές που θα χαρώ ή θα γελάσω. Απλά αυτές οι διακυμάνσεις είναι πιο έντονες τελευταία. Μπορεί μέσα σε δευτερόλεπτα από εκεί που είμαι σχετικά καλά, χωρίς καμία αφορμή (τουλάχιστον που να μπορώ να προσδιορίσω) να νιώσω απίστευτη δυστυχία και κατατονία. Βάζω τα κλάματα στα καλά καθούμενα. Όλα μοιάζουν ανούσια και χάνω κάθε όρεξη για οτιδήποτε. Είναι φορές που λέω, καλύτερα να σταματούσα να αναπνέω παρά να βασανίζομαι έτσι. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο το πιστεύω. Θα μου πεις τι κάθεσαι και δεν ζητάς βοήθεια, και το σκέφτομαι συνέχεια. Όμως οικονομικά ακόμη συντηρούμαι από τους γονείς μου και είναι ένα σημαντικό έξοδο που βέβαια αν καταλάβαιναν ότι υπάρχει ανάγκη, δεν θα είχαν καμία αντίρρηση. Το θέμα είναι ότι επειδή δεν αντιλαμβάνονται την κατάσταση, ό,τι παρατηρούν το αποδίδουν σε άγχος για τη σχολή. Ειδικότερα η μητέρα μου, πίστευε ότι όλα αυτά θα λυθούν μόλις περάσω στο Πανεπιστήμιο και κάποιες φορές που μισο-αστεία, μισο-σοβαρά πήγα στο θέμα του ψυχολόγου στην αρχή ήταν τύπου ''ναι, ναι σίγουρα'' και μετά μου έλεγε ότι υπερβάλλω και ότι πρέπει απλώς να χαλαρώσω. Μετά από όλα αυτά εγώ τι να ρωτήσω;


Πρέπει να πας σε ψυχολόγο. Το ξέρεις πολύ καλά μέσα σου, και αυτό αρκεί. Δεν χρειάζεσαι επιβεβαίωση από άλλους. Μην περιμένεις από τη μητέρα σου να συμφωνήσει μαζί σου για να πας. Προσπαθεί να υποβαθμίσει την αναγκαιότητα για να σπρώξει τα προβλήματα κάτω από το χαλί, ελπίζει να εξαφανιστούν τα προβλήματα από μόνα τους. Μόνο που για σένα δεν είναι απλώς προβλήματα, είναι Η ΖΩΗ ΣΟΥ.


Ο φόβος για αυτά που νιώθεις οφείλεται αυτή τη στιγμή κυρίως στο γεγονός ότι δεν τα καταλαβαίνεις, δεν μπορείς να καταλάβεις πώς σχετίζονται μεταξύ τους. Όταν ξεκινήσεις την θεραπεία, θα καταλάβεις ότι όλα αυτά εξηγούνται και συνδέονται με πολύ λογικό τρόπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα εξαφανιστούν αυτόματα, αλλά αφού σε γοητεύει η ιατρική νομίζω ότι τουλάχιστον θα σταματήσεις να φοβάσαι. Δεν σου συμβαίνει κάτι ανεξήγητο, ή σπάνιο, ή μυστηριώδες. Πήγαινε σε έναν ψυχολόγο, και θα δεις πόσο θα βελτιωθεί η ζωή σου.

__________________
5.


Γειά σου Α, μπα! Ξεκινάω... Είμαι σε μια πανέμορφη σχέση εδώ και 4 χρόνια, πανέμορφη από όλες τις πλευρές... Πριν λίγο καιρό γνώρισα έναν άντρα και καταλάβαμε ότι έχουμε πολλά κοινά, ξεκινήσαμε να κάνουμε παρέα κλπ. Εγώ άρχισα να κάνω πολύ ερωτικές σκέψεις, να τον σκέφτομαι συνέχεια, να τον βλέπω στον ύπνο μου... τον καψουρεύτηκα (No shit Sherlock!) Είναι απίστευτο άτομο, τρελό γέλιο, μηδέν κόμπλεξ και κάνουμε ακόμα παρέα. Αυτό που άρχισα να σκέφτομαι είναι γιατί να νιώθω την ανάγκη να κάνω αχαλίνωτο σεξ (γιατί μόνο το σεξ σκέφτομαι με τον συγκεκριμένο) ενώ δεν μου λείπει τίποτα από την σχέση μου. Και εκεί κατάλαβα και ένιωσα την απληστία που με διακατέχει! Θα μου πεις "Ασε μας κούκλα μου κι εσύ, τα χεις με έναν, σου γυάλισε ένας άλλος, αυτή είναι η ιστορία της Ανθρωπότητας". Δεν θα ρωτήσω "Τι να κάνω; να χωρίσω ή να κερατώσω; Ποιο είναι πιο πιθανό να εκλογικεύσω μέσα μου και να πάρω συγχωροχάρτι;"...γιατί κατά βάθος αυτό θέλω! Θέλω να κάνω ότι γουστάρω αλλά να μην υποστώ τις συνέπειες, αυτό δεν θέλουμε όλοι; Καλή η πανέμορφη σχέση και η αγάπη αλλά ένα σεξάκι-περιπετειούλα την θέλουμε όλοι. Θέλω να δω αν κι άλλοι άνθρωποι ενώ δεν τους λείπει τίποτα από την σχέση τους, θέλουν σαν τρελοί να κάνουν σεξ με κάποιον άλλον και πως το ερμηνεύουν, τι στάση κρατάς απέναντι σε τέτοιες σκέψεις; Γιατί εγώ η μόνη στάση που κρατάω απέναντι σε αυτές τις σκέψεις υπάρχει μόνο στο κάμα σούτρα (meh. bad jokes make the world go round. Don't judge me.) Εντάξει, τώρα είμαι έτοιμη να δεχτώ την οργισμένη σου απάντηση που το πιο πιθανό είναι να μου δώσει ένα χαστούκι και να με βάλει στη θέση μου! Ρίχτο Α,μπα!!!- Reality Bites

Δεν υπάρχει ανθρώπινη οργή που θα σε κάνει να μην λιγουρεύεσαι κάποιον, αλλά έτσι κι αλλιώς, η ιστορία σου δεν προκαλεί οργή. Ναι, όλοι αυτό θέλουμε. Να πραγματοποιούμε τις επιθυμίες μας χωρίς να έχουμε συνέπειες. Όμως, όχι, δεν θέλουμε όλοι σεξάκι-περιπετειούλα. Όχι, δεν θέλουν όλοι να κάνουν σεξ σαν τρελοί με κάποιον άλλον ενώ δεν τους λείπει τίποτα. Μερικοί δεν θέλουν να κάνουν σεξ με κανέναν, γενικότερα.


Άσε τους «άλλους» καλύτερα, και επικεντρώσου σε σένα. Η μονογαμία έχει ευθύνες, αλλά αν σου προκαλεί τέτοιο βάρος, μπορεί να μην είσαι ακόμα σε φάση της ζωής σου για να την υποστηρίξεις. Η μονογαμία δεν είναι αυτονόητη, δεν βγαίνει φυσικά και αυτόματα, ούτε είναι μονόδρομος για όλους από την αρχή της ζωής τους. Είναι όπως το πιάνο: δεν γεννιέσαι γνωρίζοντας να παίζεις πιάνο, αλλά αν θέλεις, και αν προσπαθήσεις, θα το μάθεις. Δεν είσαι καλύτερος από τους άλλους επειδή έμαθες πιάνο, ούτε είναι υποχρεωτικό για όλους. Μερικοί προτιμούν τρομπόνι, άλλοι δεν θέλουν να μάθουν μουσική και προτιμούν την ορειβασία.


Αν ήσουν σε πλήρη μονογαμική περίοδο δεν θα ήσουν τόσο σίγουρη ότι μια σεξουαλική περιπετειούλα παραμένει περιπετειούλα απλώς επειδή έτσι ήθελες στην αρχή. Όταν φτάνεις σε σημείο να νιώθεις ότι θα μείνεις με έναν άνθρωπο, δεν το κάνεις επειδή πιστεύεις ότι δεν πρόκειται να βρεθεί άλλος που θα σου αρέσει, αλλά επειδή δεν σε ενδιαφέρει καθόλου να μπλεχτείς άλλο για να το ανακαλύψεις. Κάποτε αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχουν «περιπετειούλες» χωρίς συνέπειες, και έχεις βαρεθεί τις συνέπειες. Εσύ φαίνεται ότι πιστεύεις ακόμα στην άκακη διασκέδαση χωρίς άλλα μπλεξίματα. Αν πιστεύεις σε αυτή, τότε ίσως και να υπάρχει για σένα.


Με άλλα λόγια, αν καταπιέζεσαι για να ζεις μονογαμικά, μην το κάνεις.

__________________
6.


Αγαπητή Α, μπα, θα σου διηγηθώ πρόσφατη ιστορία που με έφερε προσωπικά σε δύσκολη θέση, αν και δεν έχει να κάνει με εμένα. Φίλη έχει γενέθλια και λέει σε 5-6 φίλες (μαζί και σε εμένα) "Να βγούμε έξω για τα γενέθλιά μου" (δώσε προσοχή στην φράση, παρακαλώ) στην πόλη όπου και σπουδάζουμε. Είχαμε κακή επικοινωνία με τις υπόλοιπες κοπέλες, δεν πήραμε δώρο ή τούρτα τέλος πάντων "όπως είθισται". Πάμε λοιπόν στο μαγαζί, καθόμαστε, παραγγέλνουμε, τα λέμε, γελάμε κλπ... και έρχεται η ώρα να πληρώσουμε. Βγάζει λοιπόν η εορτάζουσα το πορτοφόλι και λέει στο σερβιτόρο "από εδώ κρατάς ένα το τζιν τόνικ". Μένουμε κι εμείς οι υπόλοιπες σύξυλες, δεν λέμε μιλιά για αυτό που έγινε και πληρώνουμε, η καθεμια το δικό της.
Και ερωτώμαι εγώ, δεν έπρεπε να είχε διευκρινιστεί εξ αρχής ότι "θα βγουμε γιατι έχω σήμερα γενέθλια αλλά δεν θα κεράσω"; Από τη μεριά μου δεν έπαιζε θέμα οικονομικό, ευτυχώς, αλλά λυπήθηκα πολύ για μια συγκεκριμένη κοπέλα της παρέας η οποία μου εκμυστηρεύτηκε, πριν έρθει ο λογαριασμός, πως έπρεπε να περάσει την εβδομάδα με 15 ευρώ, και έδωσε τα μισά για το κοκτέιλ της. Ντράπηκα πάρα πολύ για τη φίλη μου , προθυμοποιήθηκα ευγενικά να της το πληρώσω εγώ, αλλά εκείνη αρνήθηκε. Λογικα ντράπηκε, μάλλον, κι αυτή.
Με τα πολλά, το μαγαζί κέρασε και δεύτερη γύρα, λόγω γνωστού που είχαμε, και έτσι η παρέα κάθισε παραπάνω αλλά η ατμόσφαιρα είχε πια χαλάσει. Η εορτάζουσα ψυλλιάστηκε την αλλαγή κλίματος και αργότερα τη σχολίασε μόνο σε εμένα λέγοντας "Μα είναι δυνατόν να νομίζουν πως θα τα πλήρωνα εγώ όλα; Φοιτήτρια είμαι!". Πέραν της παραπάνω ερώτησης, ήθελα να ρωτήσω και κάτι σχετικό-άσχετο: πώς και από πότε στην ιστορία υπάρχει αυτός ο άγραφος νόμος του "εχω γιορτη/γενεθλια/χαρα άρα κερνάω"; Τα φιλιά μου :)- Μία φοιτήτρια

Το πρόβλημα με το δίκιο είναι ότι τις περισσότερες περιπτώσεις, όλοι έχουν από λίγο. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με το άδικο.


Ο άγραφος νόμος πράγματι κατά κάποιο τρόπο υπάρχει, αλλά έχει αραιώσει και αλλοιωθεί με τα χρόνια, και δεν είναι όσο αυτονόητος ήταν παλιότερα. Πιστεύω πια ότι το ασφαλές είναι να μην υποθέτεις ότι ο άλλος θα κεράσει για τα γενέθλια του αν δεν το δηλώσει. Σας είπε «να βγούμε έξω για τα γενέθλια μου» και όχι «να βγούμε έξω για να σας κεράσω για τα γενέθλια μου». Είναι εποχές που τα εφτά ευρώ είναι μια περιουσία, αλλά αυτό ισχύει στο πολλαπλάσιο αν κάποιος υποχρεούται από έναν άγραφο νόμο να κεράσει πέντε άτομα. Καταλαβαίνω ότι θα προτιμούσατε σαφή προειδοποίηση, αλλά είναι άκομψο να λες «να βγούμε, αλλά να ξέρετε ότι δεν θα κεράσω», γιατί κάποιος μπορεί να παρεξηγηθεί από την ανάποδη: θα έβγαινα μαζί σου, είτε κερνάς είτε όχι.


Έψαξα να βρω σχετικά με την ιστορική εξήγηση και εξέλιξη του κεράσματος γιατί όντως έχει ενδιαφέρον, αλλά δεν βρήκα κάτι που αξίζει να παρατεθεί. Αν κάποιος ξέρει, ας μας πει στα σχόλια.

__________________
7.

 

Αγαπητή Αμπα,
Θέλω να πάω σε ψυχολόγο αλλά δεν θέλω να το μάθει κανείς. Πώς μπορώ να βρω κάποιον καλό στην δουλεία του αφού ντρέπομαι να ζητήσω συστάσεις? Έψαξα στο google για ψυχολόγους στην ευρύτερη περιοχή μου (μένω σε προάστιο της Αθήνας) αλλά το να επιλέξω τυχαία ένα όνομα στο κατάλογο χωρίς να ξέρω τίποτα για το άτομο μου φαίνεται παράτολμο. Ποια χαρακτηριστικά πρέπει να χει ένας σωστός ψυχολόγος?
Σε ευχαριστώ πολύ!

Ψάχνεις έναν σωστό ψυχολόγο όπως ψάχνεις έναν σωστό υδραυλικό ή έναν σωστό δάσκαλο για ιδιαίτερα μαθήματα. Αν δεν έχεις συστάσεις, κοιτάς να σου ταιριάζει σαν άνθρωπος, κοιτάς να σου εμπνέει εμπιστοσύνη, ζητάς αποδεικτικά για την δουλειά του, και αποφασίζεις σύμφωνα με την συνολική εντύπωση. Είναι πιθανό να κάνεις λάθος την πρώτη φορά, γιατί δεν ξέρεις να αναγνωρίζεις τα σημάδια ενός σωστού επαγγελματία, αλλά δεν απογοητεύεσαι, γιατί το έχεις υπόψη σου. Κρατάς αυτά που έμαθες από την αποτυχημένη προσπάθεια, και τα εφαρμόζεις στην επόμενη.


Επίσης, υπάρχει και το google. Δες εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ.

45

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

20 σχόλια
#6 Και το ηθικό δίδαγμα είναι ότι όποτε βγαίνεις έξω παίρνεις μαζί σου λεφτά υπολογισμένα έτσι ώστε ό,τι πάρεις να μπορείς να το πληρώσεις συν λίγα επιπλέον για οτιδήποτε απρόοπτο. Αν δεν έχεις τόσα χρήματα ρωτάς τον εορταζόμενο αν θα κεράσει. Αν δεν έχεις καταφέρει να πάρεις δώρο, λες πως θα το φέρεις την επόμενη φορά και φυσικά δεν το ξεχνάς. Αν κερνάει ο άλλος, παίρνεις ένα απλό ποτάκι ή κρασί αναλόγως τι παίρνει ο εορτάζων χωρίς να πάρεις δεύτερο. Αν θέλεις δεύτερο ποτό το πληρώνεις και αν θέλεις παίρνεις τότε το κοκτέιλ. Αν δεν κερνάει ο εορτάζων (χωρίς να το πει από την αρχή), δεν σε ενοχλεί γιατί δεν βγαίνεις για να σε κεράσει, αλλά για να γιορτάσετε μαζί το γεγονός.Το κέρασμα είναι μια συνήθεια, μια νόρμα κοινονικοποίησης κατά τη γνώμη μου. Από τη χαρά σου θες να καλέσεις όλους τους δικούς σου και για να τους ευχαριστήσεις που ήρθαν να το γιορτάσουν μαζί σου τους κερνάς. Μια πιο καχύποπτη πιθανότητα είναι ένας τρόπος επίδειξης των χρημάτων που διαθέτεις.
#6.Οταν καλείς , κερνάς. Ασχέτως γενεθλίων, γιορτής ή οτιδήποτε, όταν ΕΣΥ κανεις την πρόσκληση, τότε ΕΣΥ κερνάς.Εαν κανονίζατε όλες μαζί "ε δεν βγαίνουμε το σάββατο, μιας και έχει η [ταδε] τα γενέθλια της", τότε , σαφώς η κάθε μία το δικό της....Απο την άλλη πάλι , ναι εν μέρη είναι γαιδουριά που δεν πήγανε κανένα δώρο, αλλα εαν είναι τόσο φιλες πια, δίνεις και το benefit of the doubt οτι μπορεί να της δώσουν κάποιο δώρο την άλλη μέρα, ή όταν έχουν/τους στείλουν οι γονείς χρήματα.Οπως και να έχει, πάντα μα πάντα είσαι προετοιμασμένος και έχεις χρήματα μαζί σου - για παν ενδεχόμενο και πάντα μα πάντα, ακριβώς επειδή "νομίζεις" οτι κερνάει ο άλλος, παραγγέλνεις κάτι average (πχ ένα απλό ποτό και όχι κοκτέϊλ) ή οικονομικό (κρασί).Είναι γαϊδουριά να παραγγέλνεις το ακριβότερο, μονο και μόνο επειδή είναι τζάμπα.Προσωπικά, όταν δεν είχα χρήματα, καλούσα τις φίλες σπίτι μου με καμια βοτκίτσα + πατατάκι, και όλα καλά:)
#6.Προσωπικά μόνο στο εξωτερικό μου χει τύχει το να μας πει καποιος να βγουμε για τ γενέθλια του και να μην κεράσει τίποτα και μάλιστα και σε ψιλοακριβούτσικα εστιατόρια.ωστόσο την είχα ψυλλιαστεί τη δουλειά γιατί ουδέποτε είπαν "κερνάω" οπότε φρόντιζα να είμαι πάντα προετοιμασμένη.τώρα για την κοπελιά,συμφωνώ ότι για Ελλάδα είναι κάπως ασυνήθιστο αλλά και πάλι δεν άφησε να εννοηθεί το κέρασμα.εσείς το θεωρήσατε δεδομένο.την επική γαιδουριά όμως, θεωρώ ότι την έκανε η κοπελιά με το κοκτέιλ.και άρχισε και την κλάψα μετά.ασε μας κουκλίτσα μου.όταν έχεις 15 ευρώ για τη βδομάδα καταλαβαίνεις προφανώς ότι και ο άλλος μπορει να εχει παρόμοιες δυσκολίες και ότι δεν βρίσκει λεφτά στο χωράφι
# αυτη ερωτηση τι φαση? Υπαρχει περιπτωση καποιος να πει οτι φταιει ο γιατρος; μηπως κρυβεται καποια αλληγορια απο πισω;;μιλα βιρνα δρακου!τι εννοεις με αυτη σου την ερωτηση;
#6 Όταν με καλούν για ποτό, είτε για γενέθλια, είτε για γιορτή, είτε για ραντεβού, έχω πάντα ως δεδομένο ότι θα πληρώσω εγώ ό,τι πάρω. Αν δεν έχω χρήματα να βγω,δεν βγαίνω και βρίσκω και άλλη δικαιολογία για να μη φέρω σε δύσκολη θέση αυτόν που με καλεί και γιατί δε θέλω να επιμένει λέγοντας ότι θα κεράσει.Είναι το λιγότερο,ντροπιαστικό για μένα. Με ποια λογική η κοπέλα που είχε πάνω της μόνο 15ε για να περάσει την εβδομάδα, βγήκε και μάλιστα παρήγγειλε και ακριβό κοκτέιλ;Ήταν τόσο σίγουρη ότι θα κεράσει η εορτάζουσα;Και αν ήταν τόσο σίγουρη γιατί δεν φρόντισε να της πάρει ένα δώρο; Αν θες να ακολουθούν οι άλλοι τα πρωτόκολλα, να τα ακολουθείς και εσύ. Και στην τελική,ας ξεφύγουμε ποια από τους άγραφους κανόνες του τύπου "πληρώνει ο εορτάζων","πληρώνει ο άνδρας στο πρώτο ραντεβού", "πληρώνει αυτός που έχει υποχρέωση" κ.α. Έχουμε κρίση και πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι ο καθένας θα πληρώνει τα δικά του σε όλες τις περιστάσεις.
Δεν θεωρώ λάθος να διευκρινισθεί αν ο εορτάζον κερνάει. Ειδικά σε μια εποχή που πολλοί είμαστε άνεργοι ή δύσκολα οικονομικά γενικότερα. Μια δική μου περίπτωση που προσωπικά με χάλασε πολύ ήταν με μια φίλη η οποία έκλεισε τραπέζι σε μπουζούκια για τα γενέθλια της και ήθελε να τα πληρώσουμε όλες. Εγώ όταν μου είπε για μπουζούκια της είπα δεν μπορώ να πάω λόγω οικονομικών και γύρισε και μου λέει "Καλά δεν μπορείς να βρεις ουτε 30 ευρω για τα γενέθλιά μου;" Εκεί τρελάθηκα... Οκ δέχομαι να μην κεράσεις αλλά όχι να κανονίσεις και μπουζούκια και να τσατιστείς που δεν μπορώ να ανταποκριθώ. Όταν δεν θες να κεράσεις λες στην παρέα να αποφασλισετε
Εννοεί μια τούρτα αντί για δώρο, με την προϋπόθεση ότι η εορτάζουσα θα κεράσει τα ποτά. Ούτε κι εγώ συμφωνώ για τούρτα ως δώρο γενεθλίων, αλλά οι φίλες δεν της πήραν κανένα δώρο, οπότε γιατί να τις κεράσει;Αυτή η έξοδος είναι σαν ένα μίνι πάρτυ γενεθλίων όπου κερνάει μεν η εορτάζουσα, αλλά με την ανάλογη ανταπόκριση εκ μέρους των φιλενάδων. Δεν μπορεί, παρέα είναι, γνωρίζουν λίγο πολύ την οικονομική κατάσταση η μία της άλλης και βάζουν τα όρια. Αν, π.χ., έβαζαν από 5-6 ευρώ η καθεμιά για να της πάρουν ένα δωράκι, ίσως κι εκείνη κερνούσε τα ποτά.
#5 μου θυμησες ατελειωτες ομαδικες συζητησεις με φιλη μας που ολες συμφωνουσαμε οτι μας ειναι πολυ δυσκολη η μονογαμια αλλα την κραζαμε ταυτοχρονα γιατι προσπαθουσε να δικαιολογησει με ψυχολογικοκοινωνικες αναλυσεις περι μονογαμιας το οτι ειχε ερωτευτει φιλη της αλλα ηταν τρελα ερωτευμενη με το αγορι της. Και οχι, δεν μπορουσε να αραιωσει επαφη με την φιλη της, γιατι εκαναν πολυ καλη "παρεα". Δεν γινεται απλα να τα εχουμε ολα. Η κανεις συζητηση περι ανοιχτης σχεσης η χωριζεις η κοβεις τις πολλες συναναστροφες. Οι δικαιολογιες που λες στον ευατο σου για να μην κοψεις επαφες με αυτο το ατομο ειναι απλα δικαιολογιες. Το αναγνωριζεις τουλαχιστον αλλα ακομα ελπιζεις οτι υπαρχει η διεξοδος για να την σκαπουλαρεις ανεπαφη
Seira, Η καρδιά δε φυλακίζεται..Λέμε ΝΑΙ στην αμφιφυλοφιλία, ΝΑΙ στο polyamory, ΝΑΙ στις παράλληλες, κλειστές σχέσεις με 2 άτομα διαφορετικού μεταξύ τους φύλου..ΟΧΙ άλλο πατριαρχικά ταμπού και προκαταλήψεις!
'Εχοντας παρατηρησει τα σχολια σου στην σελιδα,νομιζω οτι ο τονος σου ειναι ειρωνικος προς "ολα αυτα τα προοδευτικα". Εν πασει περιπτωσει, προφανως το θεμα μας δεν ηταν οτι η φιλη μας ειναι bi, ουτε οτι δεν ενιωθε οτι η μονογαμια της ταιριαζει,αλλα οτι εφθειρε τον εαυτο της ,όντας σε μια σχέση και παράλληλα νιώθοντας ερωτευμένη με φίλη της,χωρις ούτε να χωρίζει ούτε να κόβει την επικοινωνία με την κοπέλα. Στη διαδικασία που μπήκε ωστε να αποδεχτεί ότι της αρέσουν ΚΑΙ οι κοπέλες,και ότι ΔΕΝ είναι σε μονογαμική περίοδο, ώστε όταν χώρισε να μην ξανακάνει σχέση πάντως, χρείαστηκε πολλή δουλεία ώστε να απαλλαγεί απο "τα πατριαρχικά ταμπού και προκαταλήψεις".
Seira, Όχι, κυριολεκτούσα. Η πατριαρχία, άλλωστε, όπως την ξέραμε, προ πολλού άρχισε να ξεθωριάζει και, νομίζω, θα χαθεί, και καλά θα κάνει, για ν' αναδυθεί κάτι νέο, hopefully καλύτερο. Για του λόγου το αληθές, πρόσφατα είχα απευθύνει με σχόλιο μου υπό μορφή ερωτήματος - γκάλοπ το συγκεκριμένο θέμα που μ' απασχολούσε, κι έφθασα στο ανωτέρω συμπέρασμα που εξέφρασα μ' αφορμή το σχόλιό σου, κι όχι για να ειρωνευθώ τη φίλη σας. Σκέψου, πόσο μη προοδευτικός να' ναι κάποιος που διαβάζει και σχολιάζει καθημερινά σχεδόν Α μπα;; Από' κει και πέρα οι "μαθητές" της Α μπα; είναι όλοι "μαθητές" αλλά δεν είναι όλοι ίδιοι ούτε έχουν όλοι τα ίδια "θέματα" να τους απασχολούν το ίδιο, τις ίδιες αξίες(σωστές ή λάθος), τρόπους έκφρασης κλπ, τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ. Στη φίλη σας, συγκεκριμένα, θα' χα να πω ότι δε χρειάζεται να διαλέξει, εάν χρειάζεται και τους δύο αυτούς ανθρώπους στη ζωή της, για να την καλύπτουν, αυτή είναι και μακάρι να βρει ισορροπίες και με τους δύο(κι οι δύο μεταξύ τους). Να το διευκρινίσω απλά, σ' ό,τι αφορά σ' εμένα, εάν είχα μία ερωμένη κι έναν εραστή συγχρόνως, δε θα θεωρούσα, τελικά, ότι δεν είμαι μονογαμικός. Άλλη η μία ερωτική εμπειρία κι άλλη η άλλη(αυτό σχετίζεται και με το #1). Ίσως να' θελα ένα ερωτικό τρίο, όπως πρότεινα και στην #5(γι' αυτήν είναι πιο απλό, διότι δεν τίθεται θέμα ίδιου φύλου ή αισθήματος και με τους δύο) εν είδει χιούμορ αλλά στα σοβαρά, δεν το' χω δοκιμάσει ακόμη, είναι καθαρά θέμα επισφαλέστατων, βέβαια, συναισθηματικών ισορροπιών, νομίζω.
#6 το προβληματικο νομιζω ειναι η ελλειψη επικοινωνιας στην παρεα σας. 5-6 κοπελες ειστε θα επρεπε να εχετε αρκετη οικειοτητα μεταξυ σας ωστε το "να ξερετε δεν μπορω να σας κερασω/ θα μας κερασεις οταν βγουμε ?" να μην ειναι δυσκολο να ειπωθει. Μου φαινεται αδιανοητο να βγαινετε να γιορτασετε τα γενεθλια της φιλης σας και εσεις να στραβωνετε που δεν σας κερασε, αυτη που εσεις το θεωρησατε αυτονοητο και εν τελει να περνατε χαλια λογω μιας κοινωνικης συμβασης.στην παρεα μας ειμαστε ξεκαθαρες :"να ξερετε μπορω να κερασω μονο σφηνακια/ενα ποτο/ κρασια". Ακομα και τα δωρα ειναι παραγγελια κατι πολυ βολικο. Επισης μπορει η κοπελα να ειχε καποια παραπανω χρηματα αλλα αφου δεν μπηκε καμια στον κοπο ν παρει ενα δωρο να θελησε να τα κρατησει για να κσνει δωρο στον ευατο της. Γαιδουρια στην γαιδουρια.
Τουλαχιστον εδω σαν αγνωστη μεταξυ αγνωστων ειναι ειλικρινης και το λεει ξεκαθαρα,θα ηθελα περιπετεια και σεξακι χωρις συνεπειες και χωρις να χασω αυτο που εχω.βαρυ αλλα ειλικρινες.Το προτιμω χιλιες φορες απο τις συζητησεις εκ βαθεων,που εχω παραβρεθει κατα καιρους,που φορτωνουν ολοι ενα σωρο κουσουρια και προβληματα στο συντροφο τους για να δικαιολογησουν τα κερατα και να βγουν λαδι!
για το #5 Με εκνεύρισες. Όχι, δε θέλουμε όλοι ένα σεξάκι-περιπετειούλα ενώ είμαστε καλά στη σχέση μας. Να μιλάς για τον εαυτό σου. για το #6 Ναι, κανονικά άμα πει ο άλλος "να βγούμε για τα γενέθλιά μου" περιμένεις να κεράσει αλλά όπως είναι πλέον τα πράγματα δεν μπορούμε να έχουμε αυτή την απαίτηση. Εξάλλου και εσείς ήσασταν φάουλ που δε συνεννοηθήκατε για καμιά τουρτίτσα ενώ περιμένατε να σας κεράσει.
@1Αρχικα τα συγχαρητηρια μου σε οποιον κατορθωσε να διαβασει τη συνεντευξη...μεγαλες προτασεις,δυσκολος λογος,ατελειωτες απαντησεις...τα παρατησα στα μισα της πρωτης ερωτησης!Ετσι λοιπον για τη συνεντευξη δεν εχω αποψη,με την απορια σου ομως απορω λιγο.Προφανως και δεν γενικευω πως οι γυναικες ειναι ετσι και οι αντρες ειναι αλλιως,καθε περισταση και καθε σχεση ειναι διαφορετικη.Αν το κρινουμε εκτος σχεσης ομως,σαν τροπο σκεψης,χωρις να εμπλεκεται συναισθημα καπως ετσι δεν ειναι τα πραγματα;Δεν εχεις γαλουχηθει να περιμενεις τον πριγκιπα και να εχεις οσο δυνατον μια μαζεμενη ερωτικη ζωη;Οι αντρες δεν εχουν γαλουχηθει με το αγχος να φτασουν καποια προτυπα,το απολυτο αρσενικο,με τις επιτυχιες,επαγγελματικα και την πλουσια ερωτικη ζωη;Ταινιες,παραμυθια,βιβλια...Το πως φερεται τελικα ο καθενας στη ζωη του εχει να κανει με τον χαρακτηρα του,το θαρρος να κυνηγησει καταστασεις,τις ευκαιριες που του δοθηκαν,τις συνθηκες κλπ.Το πως φερομαστε ομως μερικες φορες μπορει να ειναι σε πληρη αντιδιαστολη με το πως σκεφτομαστε και συμφωνω πως οι γυναικες σε γενικες γραμμες σκεφτομαστε πιο συναισθηματικα απο τους ανδρες.Εξαιρεσεις παντα υπαρχουν και στις δυο πλευρες,αν δεν υπηρχαν δεν θα μπορουσαν εξαλλου να πραγματοποιουν και οι αντρες τις φαντασιωσεις τους...και απο την αλλη δεν θα υπηρχαν ζευγαρια,σχεσεις,γαμοι.
Και ομως...ειναι ο Δημητρις Βεργετης...εγω αλλη απορια εχω,γιατι Δημητρις και οχι Δημητρης;;;ειναι τυπου Γιανης και οχι Γιαννης;;;;βοηθεια ρε παιδια!!!
!!!???!!!, όσον αφορά το Δημήτρις ή Δημήτρης, δεν ξέρω, αλλά έχω την εντύπωση ότι το δεύτερο σε περιορίζει κάπως. Δεν μπορεί να σε λένε Δημήτρη και να είσαι κακός. Και αν δεν είσαι κακός -bad is the new good θα λέγανε κάποιοι- είσαι καλό παιδί, κι αν είσαι καλό παίδι ...
Ουπς, λάθος μου - αναφερόταν στις φωτό του άρθρου, το οποίο είχα επιχειρήσει να διαβάσω όταν είχε πρωτοδημοσιευθεί, αλλά με κούρασε και το παράτησα. Κατάλαβα αμεσως σε ποιο άρθρο αναφερόταν η ερώτηση κι έτσι δεν πάτησα το link.
#6 Προσωπικά, όταν καλώ κάποιον θεωρώ αυτονόητο ότι θα του κεράσω τα πάντα (ναι και στα 18). Αν δεν έχω λεφτά, απλώς προτιμώ να μην κάνω τίποτα ή να βγω με ένα και μοναδικό φίλο. Αλλά απλώς έτσι μεγάλωσα. Δεν θεωρώ ότι αυτό αποτελεί γενικότερη κοινωνική επιταγή. Για εκείνους που ξέρουν ότι η παρέα τους πίνει πολύ συχνά ισχύει το "κερνάω τα πρώτα", κάτι πολύ λογικό αν δεν είσαι σε εξαιρετική οικονομική κατάσταση.Ένας εύσχημος τρόπος, πάντως, για να πεις ότι δεν κερνάς είναι: "Παιδιά, ξέρω ότι έχετε στενότητα, μη μου πάρετε δώρα, άλλωστε κι εγώ δεν θα μπορέσω να σας κεράσω".Αν θες να νιώσεις λιγότερο άσχημα απέναντι στην φίλη με το κοκτέιλ πάντως, σκέψου ότι κι εκείνη έκανε κάτι όχι πολύ κομψό. Πίστευε ότι θα την κεράσει κάποιος, και δη μια φοιτήτρια, μαζί και με άλλο κόσμο (κι όχι πχ. κάποιος εργαζόμενος, σε ρομαντικό τετ-α-τετ) και παρήγγειλε ακριβό ποτό. Δεν θα ήταν πιο ευγενικό να πάρει μια μπύρα, ένα ποτήρι κρασί;Γενικώς πάντως, ασχέτως ευγένειας, είναι φρόνιμο να ξέρουμε ότι, αν χρειαστεί, θα μπορούσαμε να πληρώσουμε (χωρίς να μείνουμε ταπί) αυτό που υποτίθεται ότι θα μας κεράσει κάποιο άλλος. Από τη στιγμή της παραγγελίας μέχρι τη στιγμή της λυπητερής πολλά μπορούν να μεσολαβήσουν...
#1 Η αλήθεια Λένα είναι ότι αυτή η τελευταία τοποθέτηση ξενέρωσε πάρα πολλούς αναγνώστες (όπως φαίνεται κι από τα σχόλια, και κυρίως τις "ψήφους" στα σχόλια). Μεταξύ αυτών κι εμένα. Αλλά τους περισσότερους με έκανε να προβληματιστούμε όχι για την ίδια την αντρική και γυναικεία φύση, αλλά για τη σοβαρότητα της δήλωσης (και κατ'επέκταση, του επιστήμονα, λιγάκι).Βλέπεις, σε αντίθεση μ'εσένα, εκείνος δεν χρησιμοποίησε, στον αφορισμό του, πουθενά τις εκφράσεις "οι περισσότεροι/ες", "συνήθως", "συχνά" κλπ. και, το κυριότερο, δεν άφησε την παραμικρή υπόνοια ότι αυτό που περιγράφει οφείλεται σε κοινωνικά κατασκευασμένους έμφυλους ρόλους. Το διατύπωσε με τη φυσικότητα και την "απολυτότητα" που θα λέγαμε "οι γυναίκες κυοφορούν", "οι άντρες έχουν τριχοφυΐα στο πρόσωπο", γενικώς καταστάσεις καθολικές που οφείλονται σε φυσικά αίτια.Θα μου πεις, συνέντευξη έδωσε, δεν εξέδωσε σύγγραμα. Όμως όταν σε όλες τις ερωτήσεις απαντά με 20-40 σειρές, αναρωτιέμαι αν ένα "συχνά" ή ακόμη και μια φρασούλα για την κοινωνική επιβολή των ρόλων θα επιβάρυνε τόσο πολύ τις 4,5 γραμμές της συγκεκριμένης απάντησής του.
6Μην τα ισοπεδώνουμε όλα λόγω κρίσης. Αφού δεν είχε λεφτά η φοιτήτρια να γιορτάσει τα γενέθλιά της γιατί θεώρησε ότι πρέπει να το κάνει; Ας έπαιρνε ένα μπουκάλι τεκίλα και 2 πακέτα πατατάκια κι ας τις καλούσε σπίτι της. Μια χαρά γιορτή είναι κι αυτό. Είναι πάντα κακή έκπληξη να σε βάζουν να πληρώσεις όταν είσαι καλεσμένος σε γενέθλια. Όμως εμένα μου έκανε εντύπωση πώς προσπέρασες τόσο στο ντούκου το γεγονός ότι δεν πήρατε έστω ένα δωράκι, λίγα λουλούδια (αυτό μπορείς να το βρεις και τελευταία στιγμή), όπως επισης και μια μικρή -έστω- τούρτα. Σε κάθε γωνία έχει ζαχαροπλαστείο και ανθοπωλείο. Μπορούσε να γίνει και ενώ ήσασταν στο μπαρ, να πεταχτεί μια από εσας και να φέρει. Κι αυτό είναι εξίσου ντροπή, 5 άτομα κι ούτε ένα δώρο.
#6 Στο εξωτερικό, όταν έχεις γενέθλια κ βγαίνεις με τους φίλους σου, σε κερνάνε όλοι οι υπόλοιποι. Όταν τό χα πρωτομάθει μου φαινόταν πολύ περίεργο, γιατί όντως στην Ελλάδα ο εορτάζων κερνάει τους υπόλοιπους. Πάντως, καιρούς κρίσης όπως αυτοί, δεν θά πρεπε να είναι αυτονόητο πως θα κεράσει η κοπέλα, κ ειδικά φοιτήτρια. Αυτό που μου έκανε εντύπωση στην ερώτηση, είναι πως η κοπέλα αναφέρει πως δεν οργάνωσαν κάποια τούρτα οι φίλες για την εορτάζουσα ούτε πήραν δώρο – ενόχλησε όμως που η εορτάζουσα δεν κέρασε τα ποτά. Λίγο όλα δικά μας τα θέλουμε μου φαίνεται όσον αφορά τις ‘κοινωνικές υποχρεώσεις’...
6. Συμφωνω με τη Λένα. Και την κοπέλα. Και όλες σας. Η κοπέλα είναι όντως φοιτήτρια και τα λεφτά δεν φυτρώνουν στο λεφτόδεντρο, πόσο μάλλον αν στα δίνουν και οι γονείς σου. Η κοπέλα που είχε η ίδια 15 ευρώ για να περάσει την εβδομάδα όμως, και ξέρει πώς ένα κοκτέιλ είναι ακριβό (7-8 ευρώ), θεώρησε σωστό να πάρει ένα από τα πιο ακριβά ποτά, ακόμα κι αν πλήρωνε άλλος? Δηλαδή η σκέψη της ήταν: "Έχω 15 ευρώ μέχρι την άλλη Παρασκευή, αλλά τώρα κερνάει η Τζέφυ, οπότε ας πάρουμε μια πίνια κολάντα". Στο μεταξύ η Τζέφυ παίρνει τζιν τόνικ, που είναι μισή τιμή από ένα κοκτέιλ. Συνήθως ο κόσμος προσπαθεί να μην επιβαρύνει οικονομικά αυτόν που κερνάει, αν κερναέι ο εορτάζων/η εορτάζουσα, αγοράζοντας το πιο ακριβό ποτό. Πάρτι με τα λεφτά του άλλου να κάνεις είναι τσίπικη συμπεριφορά. Υπάρχει κάτι που λέγεται etiquette: αν δεν είσαι σίγουρος/η ότι ο άλλος κερνάει τον ρωτάς, δεν είναι προσβολή. Αν ντρέπεσαι να ρωτήσεις, υποθέτεις ότι δεν κερνάει. Δεν παίρνεις ακριβά ποτά, σε περίπτωση που θέλει να κεράσει τον πρώτο γύρο. Αν επιμένει τον αφήνεις να κεράσει. Τον πρώτο γύρο, μη γίνουμε και ξεφτίλες.Και στην τελική ρε κορίτσια, εσείς δεν πήρατε δώρο,"όπως είθισται", γκρινιάζετε για το κέρασμα?!
Αξέχαστο θα μου μείνει το 50ευρω που έδωσα για να "παραστούμε" σε γενέθλια που γίνονταν σε σιχαμένο καλλιτέχνη που αναδύεται κάθε Πάσχα και φοράει λιπ γκλος. Νόμιζα ότι θα τη βγάλουμε στο μπαρ με 10 ευρώ (τόσα ήμουν διατεθειμένη να δώσω για να είμαι στα γενέθλια του συγκεκριμένου ατόμου σε περίπτωση που πλήρωνα το ποτό μου, οκ) και το έμαθα στην πόρτα ότι είμαστε τραπέζι, λίγο αργά για να κάνω πίσω. Νευριάζω και μόνο που το σκέφτομαι που με έφεραν σε αυτή τη θέση και έκατσα και το φαγα.
μισή τιμή από ένα κοκτέιλ δεν έχει το τζιν+τόνικ ούτε σε ladies night στα Μάλια. Στην καλύτερη περίπτωση να στο χρεώσουν όσο ένα απλό ουίσκυ ή μια σκέτη βότκα ή ένα σκέτο τζιν. Επίσης τα κοκτέιλ δεν έχουν μεταξύ τους εμγάλες αποκλίσεις (αν το φτηνότερο έχει π.χ. 9 ευρώ τότε το ακριβότερο θα έχει 12). Ακόμη και στους καιρούς που ζούμε, ο εορτάζων οφείλει να προκαθορίσει αν θα κεράσει ή όχι - το ποιός θα έρθει, ποιός θα τού κάνει δώρο και τι είδους είναι ανοιχτό. Η εικασία μου είναι ότι η εορτάζουσα ήθελε παρέα και την κέρδισε αλλά αφού δεν είδε δώρο αποφάσισε να μην κεράσει...
Γνωνη μου είναι οτι όταν καλείς κάποιον για τα γενεθλιά σου πρεπει να κερνάς. Η εορτάζουσα έφερε σε δύσκολή θέση τις φίλες της. Οτι είναι φοιτήτρια δεν σημαίνει κάτι και οι άλλες φοιτήτριές είναι. Δεν μπορείς να ξέρεις τι θα πάρει ο άλλος αλλα θα πρέπει να έχεις προνοήσει οικονομικά. Αν όντως κάποιος φέρεται τσίπικα στα κεράσματα κάνοντας ακριβές επιλογές ενώ με τα δικα του λεφτα παιρνει φθηνότερα πράγματα, αυτό ειναι άξιο σχολιασμού και γω έχω συναντήσει τέτοια περίπτωση. Τέλος, εμένα δεν θα με πείραζε να μην μου κάνουν δώρο σε γιορτες-γενέθλια, αρκεί να είχα τους φίλους μου εκεί.
#5(αφορά και το #1), Γιατί να μη συνδυάσεις τη σχέση σου με τ' αχαλίνωτο σεξ; Προσκάλεσε αυτόν που καψουρεύτηκες στη σχέση σου για τρίο! Μ' ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια, κι έτσι ούτε γάτα ούτε ζημιά ούτε συνέπειες!
#4α. Με τέτοια απότομες αλλαγές διάθεσης καλό θα ήταν να επισκεφτείς και έναν ενδοκρινολόγο. Μίλησέ του για τα συμπτώματα και να σου δώσει να κάνεις τις σχετικές εξετάσεις. Στην ηλικία σου με αντίστοιχα συμπτώματα έκανα ένα χρόνο ψυχανάλυση (που με βοήθησε πολύ) αλλά το λάθος του συγκεκριμένου γιατρού είναι που δεν με παρέπεμψε και σε ενδοκρινολόγο. Θα είχα γλιτώσει πολλές άνισες μάχες.4β.Σχετικά με την ιατρική και την σκηνοθεσία. Όσο περίεργο και αν φαίνεται το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Σκηνοθεσία θεάτρου για παράδειγμα μπορείς να ξεκινήσεις και στα 30 σου χρόνια και στα 40 σου. (εγώ την άρχισα στα 35 μου) Για την ακρίβεια, όσες πιο πολλές γνώσεις και εμπειρίες έχεις μαζέψει από διάφορους ετερόκλητους τομείς, τόσο πιο πολλά τα εργαλεία σου. Ο Τσέχωφ ήταν γιατρός (full time) και έγραψε τόσα έργα, και τι έργα! Το βιβλίο του γιατρού-ερευνητή Oliver Sacks "awakenings" έχει γίνει εξαιρετική ταινία. Ο Peter Brook δούλευε χρόνια πάνω σε έργο για ανθρώπους με νευρολογικα προβλήματα (και έπρεπε να δουλέψει αντίστροφα). Η ιατρική και το θέατρο έχουν κοινό πυρήνα, ακούγεται τρελό αλλά αν ασχοληθείς σε βάθος με την ιατρική θα ανακαλύψεις πολλούς νόμους που ισχύουν και στο θέατρο. Είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι.
Η ιστορια του κερασματος δεν ξερω ποια ειναι, μαλλον θα κραταει απο τας ανατολας ομως, καθως σε πολλα κρατη της δυτικης ευρωπης ειθισται να κερνανε οι φιλοι τον εορταζοντα. Το αναποδο δηλαδη.
Αγαπητο 4, μην υποβαθμιζεις και εσυ τη σημασια του προβληματος με τον τροπο που το παρουσιαζεις στη μαμα σου. Μπορει να μην εχει ιδεα για την εκταση του προβληματος. Ασε τα μισο σοβαρα κ τα μισο αστεια. Πολυ σοβαρα, πες στη μητερα σου οτι ταλαιπωρησαι, οτι δεν περασε μονο του κ ειναι ωρα να δεις ψυχολογο να σε βοηθησει. Αν επιμενει, επεμεινε και εσυ οτι θελεις να το ψαξεις για να εισαι σιγουρη. Ξεκινα σημερα κιολας και καλη επιτυχια.
Το θέμα είναι ότι ο ψυχολόγος εξυπηρετεί στο ότι δεν μπαίνεις στη διαδικασία να βγάλεις τα εσώψυχά σου στους οικείους σου και να τους εξηγήσεις το σύνολο των προβλημάτων σου αν δεν είσαι έτοιμος να το κάνεις. Πρέπει να βρει τον τρόπο να κάνει αυτό που πρέπει χωρίς απαραίτητα να εμπλέξει ή να πείσει τη μαμά της, που από μόνο του είναι επίπονη διαδικασία.
alpha2zeta, Αυτή μια χαρά έτοιμη μπορεί να' ναι, αυτοί δεν είναι έτοιμοι να την ακούσουν γενικά..Αυτό που πρέπει να κάνει, έστω με ψυχολόγο, είναι ακριβώς ν' απεμπλακεί από γονείς και γονεικές προσδοκίες και γονεικές παρεμβάσεις, πριν τη συνθλίψουν. Κούκλα μου, σταμάτα να ικανοποιείς αυτούς, κοίταξε να' σαι εσύ ικανοποιημένη μ' αυτό που κάνεις και τον εαυτό σου και τη ζωή σου. Είστε οικογενειακά σ' άρνηση, απλά εσύ είσαι αυτή που υποφέρει. Άσε την Ιατρική να περιμένει, δε φεύγει, πειραματίσου, πήγαινε σε μια δραματική σχολή πριν φθάσεις στον ψυχολόγο..