Τα τύμπανα του πολέμου

Facebook Twitter
17



Τρίτη πρωί. Βρίσκομαι στο σαλόνι επιβατηγού πλοίου, στο ταξίδι της επιστροφής. Το σαλόνι αυτό είναι αρκετά απομονωμένο, αρκετά γεμάτο, αρκετά ήσυχο. Υπάρχουν αρκετά παιδιά, διαφόρων ηλικιών. Κάποια από αυτά κάθονται ήσυχα στις θέσεις τους, κάποια άλλα περιφέρονται. Υπάρχει και ένας σκύλος. Κάποια στιγμή, τα μη καθισμένα παιδιά ζωηρεύουν. Παίζουν κρυφτό, κυνηγητό, κάτι, και ακούγονται περισσότερο. Ενοχλούν. Κάποιους. Οι κάποιοι επιτίθενται στις μαμάδες τους. Οι μαμάδες επιτίθενται στους κάποιους. Μια κυρία τη λέει στη μαμά των φασαριόζικων παιδιών: «κι εμείς έχουμε παιδιά, αλλά δεν ενοχλούν κανέναν». «Έτσι είναι τα παιδιά, τι να κάνουμε», της απαντά η άλλη. Τούρμπο η πρώτη κυρία: «έχω τρία παιδιά και ποτέ δεν έκαναν έτσι». Τούρμπο και η άλλη: «να πάτε αλλού αν ενοχλείστε, το καράβι είναι μεγάλο».

Το ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο δεν θα το λύσουμε εδώ. Υποθέτω πως όποιος δεν έχει παιδιά ή έχει ήσυχα παιδιά, ένα παιδί, ένα κορίτσι, ένα τοτέμ, ένα μυστικό όπλο που δεν το λέει σε κανέναν κλπ, θα είναι με το μέρος της καθωσπρέπει μαντάμ. Όποιος από την άλλη έχει διαβάσει πολύ Sommerhill ή έχει παιδιά (όχι ένα όμως), ζωηρά παιδιά, ζωηρά αγόρια ή θεωρεί παράνομο να τα ναρκώνει στα ταξίδια, ε, αυτός είναι μάλλον με το μέρος της άλλης, της χίπισσας. Το ζήτημα είναι άλλο, πάντως.

Στα πλαίσια αυτής της διένεξης βρέθηκα να αναρωτιέμαι πόσο τελικά επηρεάζει την επικοινωνία μας το κρυφό νόημα, τα όσα δεν λέγονται, αλλά υπονοούνται πίσω από τις λέξεις, τον τόνο της φωνής, τη στάση του σώματος. Γιατί τελικά, αυτό που η μία μητέρα έλεγε ήταν «εγώ είμαι καλή μάνα, εσύ δεν είσαι», ενώ η άλλη της απαντούσε «τα παιδιά μου θα κάνουν ό,τι θέλουν και δεν σε υπολογίζω».

Κάθε ένα κρυφό νόημα πατάει τον κάλο του άλλου, προκαλώντας αντίδραση πολύ πιο έντονη από αυτήν που δικαιολογούν καθαυτά τα λόγια που εκφράζονται. Όσο δε, προσπαθούμε να είμαστε τυπικά ευγενικοί, ενώ κατά βάθος θεωρούμε ότι έχουμε όλο το δίκιο να θέλουμε να σπάσουμε τα μούτρα του άλλου, τόσο πιο εύκολα ξεφεύγουμε σε μια διάσταση λόγου και προθέσεων. Και φυσικά, αντίστοιχα, οι αντιδράσεις των γύρω ακουμπούν σε προσωπικά τους βιώματα, τα οποία αποκαλύπτονται λιγότερο ή περισσότερο από τον τρόπο με τον οποίο συμμετέχουν (ή απέχουν). Γεγονός πάντως είναι ότι στην υπέροχη εποχή που ζούμε, η τσίτα όλων είναι αρκετή για να δημιουργηθούν συρράξεις από το τίποτε, ξαφνιάζοντας ακόμη κι αυτούς τους ίδιους τους πρωταγωνιστές των επεισοδίων.

Εμένα πάντως, αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν που κανένας δεν ασχολήθηκε με το σκύλο.

17

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Μετά την πανδημία του κορωνοϊού, η ανισότητα θα αυξηθεί»

Σωτήρης Ντάλης / «Μετά την πανδημία του κορωνοϊού, η ανισότητα θα αυξηθεί»

Ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου και επικεφαλής της Μονάδας Έρευνας για την Ευρωπαϊκή και Διεθνή Πολιτική σχολιάζει τον αντίκτυπο της πανδημίας και της εκλογής Μπάιντεν στην Ευρώπη.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
«Επί Τραμπ οι μειοψηφίες κατέστησαν πλειοψηφίες»

Σωτήριος Σέρμπος / «Επί Τραμπ οι μειοψηφίες κατέστησαν πλειοψηφίες»

Τι σηματοδοτεί η εποχή Μπάιντεν και τι αφήνει πίσω του ο απερχόμενος Πρόεδρος; Απαντά στη LiFO ο Σωτήριος Σέρμπος, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Παν/μιο Θράκης και Ερευνητής στο ΕΛΙΑΜΕΠ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Θεοκλής Ζαούτης: «Είναι αρκετά πιθανόν να έχουμε τρίτο κύμα πανδημίας»

Ελλάδα / Θεοκλής Ζαούτης: «Είναι αρκετά πιθανόν να έχουμε τρίτο κύμα πανδημίας»

Ο καθηγητής Παιδιατρικής και Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια και μέλος της Επιτροπής των Λοιμωξιολόγων του υπουργείου Υγείας μιλά για τα τελευταία δεδομένα της πανδημίας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Ο γυμνός βασιλιάς, το Καπιτώλιο και η επόμενη μέρα

Νικόλας Σεβαστάκης / Ο γυμνός βασιλιάς, το Καπιτώλιο και η επόμενη μέρα

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ένας Γουίλι Σταρκ της εποχής μας. Υπάρχει κάτι σημαντικό που χωρίζει τη λαϊκιστική φαντασία των χρόνων του Μεσοπολέμου –όπως την αναπλάθει το μυθιστόρημα του Γουόρεν– από τα πλήθη που είδαμε να βγαίνουν από τα μεσαιωνικά σπήλαια των social media για να ορμήσουν προς το Καπιτώλιο.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Ευάγγελος Μανωλόπουλος: «Να μάθουμε να ζούμε με τις μάσκες, γιατί θα αργήσουμε να τις βγάλουμε»

Ελλάδα / Ευάγγελος Μανωλόπουλος: «Να μάθουμε να ζούμε με τις μάσκες, γιατί θα αργήσουμε να τις βγάλουμε»

Ο καθηγητής Φαρμακολογίας, Φαρμακογονιδιωματικής και Ιατρικής Ακριβείας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Φαρμακολογίας, Ευάγγελος Μανωλόπουλος, μιλά στη LiFO για τα εμβόλια και τις φαρμακευτικές αγωγές που εξετάζονται. Απαντά για το δεύτερο κύμα της πανδημίας, εξηγεί ποια είναι η αλήθεια για τις ΜΕΘ, πότε θα αποχωριστούμε τις μάσκες αλλά και πότε προβλέπεται η επάνοδος στην κανονικότητα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γιατί η ασφάλεια του εμβολίου είναι υψηλού βαθμού; Ο καθηγητής της Οξφόρδης Πέτρος Λιγοξυγκάκης εξηγεί

Τech & Science / Γιατί η ασφάλεια του εμβολίου είναι υψηλού βαθμού; Ο καθηγητής της Οξφόρδης Πέτρος Λιγοξυγκάκης εξηγεί

Τι θα σημάνει η γενική χρήση των εμβολίων; Θα εφαρμοστούν νέοι κανόνες σχετικά με τον εμβολιασμό; Πότε προσδιορίζεται η έναρξή του; Και τι γίνεται με τους αρνητές;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Η ενδοχώρα της άρνησης και το εμβόλιο

Νικόλας Σεβαστάκης / Η ενδοχώρα της άρνησης και το εμβόλιο

Η όποια στρατηγική για τον εμβολιασμό χρειάζεται να είναι σκληρή με τον νεοφασισμό των fake news και της ωμής παραπλάνησης. Την ίδια στιγμή, όμως, πρέπει να εντάξει τις ανησυχίες, τις αντιρρήσεις και τις δεύτερες σκέψεις πολλών ανθρώπων.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Ευάγγελος Καϊμακάμης: «Έχουν πεθάνει πολλοί σαραντάρηδες στα χέρια μας χωρίς προβλήματα υγείας»

Ελλάδα / Ευάγγελος Καϊμακάμης: «Έχουν πεθάνει πολλοί σαραντάρηδες στα χέρια μας χωρίς προβλήματα υγείας»

Ο πνευμονολόγος-εντατικολόγος στο νοσοκομείο Παπανικολάου μιλά για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις ΜΕΘ και τις μελλοντικές ανησυχίες του σχετικά με την πανδημία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Θεόδωρος Βασιλακόπουλος: «Ακόμη κι αν είχαμε 10.000 κλίνες ΜΕΘ, αν γέμιζαν όλες, θα θρηνούσαμε 4.000 θανάτους»

Ελλάδα / Θεόδωρος Βασιλακόπουλος: «Ακόμη κι αν είχαμε 10.000 κλίνες ΜΕΘ, αν γέμιζαν όλες, θα θρηνούσαμε 4.000 θανάτους»

Ο καθηγητής Πνευμονολογίας-Εντατικής Θεραπείας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών σχολιάζει όλες τις τελευταίες εξελίξεις στο μέτωπο της πανδημίας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

9 σχόλια
Μάλιστα...δηλαδή αν στην Ελλάδα ένα παιδί ανατραφεί με ηθικές αρχές καθώς και τρόπους πολιτισμένης κοινωνικής συμπεριφοράς, τότε αύριο ως ενήλικας πλέον σε περίπτωση συναλλαγής με κάποιον αδιάφορο, αγενή ή και διεφθαρμένο δημόσιο υπάλληλο για παράδειγμα, θα κατορθώσει χωρίς φωνές, απειλές, βρισίδια και καυγά να πείσει τον προιστάμενο του υπαλλήλου ότι απαιτεί το...αυτονότητο (δηλαδή την σωστή εξυπηρέτηση του πολίτη από το ελληνικό κράτος);;;;;;;;;; Άποψη μου: όσο πολιτισμένα και αν ανατραφούν τα παιδιά στη σημερινή Ελλάδα, δυστυχώς ως ενήλικες θα διαπιστώσουν ότι η ποιότητα της κοινωνικής συμπεριφοράς τους θα εξαρτάται και από τον εκάστοτε συνομιλητή τους!!!!!
Fedora, αν απευθύνεστε σε εμένα, δεν έχω παιδιά. Πλάκα έχει που θεωρήσατε πως θα πρέπει να έχω τεκνοποιήσει. Αλλιώς πως εξηγείται να πιστεύω ότι τα παιδιά δεν είναι αρρώστια, ε; :)Βεβαίως και τα παιδιά αδικούνται στην Ελλάδα. Τα περισσότερα μεγαλώνουν με γιαγιάδες και παππούδες αν οι γονείς δουλεύουν και δεν υπάρχει εναλλακτική. Κλεισμένα σε 4 τοίχους με θέα την απέναντι πολυκατοικία, περνάνε τον ελεύθερο χρόνο τους παίζοντας με άθλια πλαστικά παιχνίδια, ή βλέποντας βλακείες στην τηλεόραση. Έκτος αν τους τύχει κάποιος εμπνευσμένος γονιός ο οποίος θα διαβάζει, θα ρωτάει, θα οργανώνεται, θα αμφισβητεί, θα ψάχνει με το ντουφέκι να τους βρει επιμορφωτικές και ενδιαφέρουσες δραστηριότητες και που τελικά θα θεωρείται και λιγάκι ούφο. Αυτός ο γονιός, πέρα από την έμπνευση πρέπει να έχει χρόνο και συχνά να έχει και κάποιο χρήμα. Στο σχολείο μαθαίνουν να παπαγαλίζουν και όχι να σκέφτονται. Εκτός αν τους τύχει ένας εμπνευσμένος δάσκαλος ο οποίος θα πρέπει να φτύσει αίμα για να δώσει στους μαθητές κάτι παραπάνω. Για την ακρίβεια, το σχολείο δεν τα μαθαίνει καν καλή παπαγαλία και έτσι πάνε και φροντιστήριο. Εναλλακτικά, ο γονιός μπορεί να ενταχθεί άτυπα και εθελοντικά στο εκπαιδευτικό προσωπικό αφού το απόγευμα ίσως ξανακάνει το μάθημα με το παιδί. Αν δεν ξέρει ή δεν μπορεί, κρίμα. Δυσλεξία, δυσκολίες εκμάθησης, υπερκινητικότητα, έλλειψη συγκέντρωσης, ντροπή, δυσκολίες κοινωνικοποίησης, ιδιαιτερότητες του κάθε παιδιού; Αυτά είναι θέματα ταμπού ή πρόβλημα του γονιού. Στον καιάδα το παιδάκι. Μη συζητήσουμε για τα σχολικά βιβλία και ανοίξουμε κι άλλο πονεμένο θέμα.Μουσική, χορός, δημιουργία; Μόνο επί πληρωμή και αν μείνει χρόνος από το φροντιστήριο ή το απογευματινό διάβασμα. Έτσι, για να μάθει η "ελληνίδα μάνα" με την αναίδειά της να θέλει πράγματα δωρεάν (αλήθεια, ο έλληνας πατέρας πως χάθηκε από το συλλογισμό σας;)Ακόμα και αν είναι μέλη της πιο ισορροπημένης οικογένειας και διδαχτούν τον σεβασμό, στην πορεία τα παιδιά ή/και οι γονείς τους θα περάσουν, στην Ελλάδα, από τις 7 πύλες τις κολάσεως. Τα παιδάκια που τσιρίζουν, που υστεριάζουν, που δε νοιάζονται, που τρέχουν σα λυσσασμένα μέσα στο πλοίο δεν νομίζω πως είναι ευτυχισμένα παιδάκια. Είναι αδικημένα παιδάκια. Σαφέστατα υπάρχει πρόβλημα συμπεριφοράς. Των μεγάλων. Δηλαδή και δικό μας πρόβλημα, όχι μόνο όσων έχουν παιδιά. Ναι, είναι καθρέφτες των γονιών τους. Ναι, αν ο γονιός είναι ασεβής, πιθανότατα θα γίνει και το παιδί. Αλλά το βρίσκω άδικο να ρίχνουμε όλο το βάρος για τα πάντα πάνω στο γονιό, όπως κανει και το κράτος μας. Και για να κλείσω γυρίζοντας στο βασικό θέμα του άρθρου, νομίζω πως αυτό που κάνετε είναι ακριβώς "τα τύμπανα του πολέμου". Να μη δείξετε (εσείς αυτή τη φορά) κανένα ίχνος σεβασμού, ενδιαφέροντος και κατανόησης για αυτό που βιώνει ο διπλανός σας. Μήπως λέτε “αντε πνίξου, δε με ενδιαφέρει τίποτα παρά μόνο να μη μου χαλάσεις το γεύμα και την επίσκεψη στο Αστεροσκοπείο”; Μήπως κάνετε ακριβώς ό,τι σας ενοχλεί;
Θα σας απαντήσω μόνο σε αυτό που με ρωτάτε προσωπικά. Με ποιον τρόπο ακριβώς δεν δείχνω σεβασμό για τον διπλανό μου; Η δική μου συμπεριφορά τόσο στο σπίτι μου όσο και σε δημόσιους χώρους δεν ενοχλεί ΚΑΝΕΝΑΝ. Προσέχω πάρα πολύ τον διπλανό μου και σέβομαι τα δικαιώματά του. Επίσης δεν αφήνω σκουπίδια, παραχωρώ τη σειρά μου σε ηλικιωμένους ή βιαστικούς, σηκώνομαι για τις εγκύους στο μετρό, παραχωρώ προτεραιότητα στο δρόμο, αν αυτό διευκολύνει, δεν μιλάω στο σινεμά κλπ. Οπότε, όχι. Σας διαβεβαιώνω ότι δεν κάνω καθόλου ό,τι μ' ενοχλεί. Το "άντε πνίξου" δυστυχώς μου το λένε οι άλλοι όταν μου καταπατούν το δικαίωμα να απολαύσω τις στιγμές μου, κάτι που φαίνεται ότι θεωρείτε σωστό, αν διακρίνω τη λεπτή ειρωνεία στην αναφορά στο Αστεροσκοπείο. Από ευγένεια, βλέπετε, δεν έχω πει ποτέ να σκάσουν, όπως θα 'κανε ίσως άλλος στη θέση μου. Πάντως, το δικαίωμα στη ζωή δεν το χάνεις όταν γίνεσαι 15 χρονών. Εξακολουθείς να είσαι άνθρωπος κι αφού μεγαλώσεις.
Κι εγώ κάνω αυτά που κάνετε κι εσείς. Κι ενοχλούμαι από υστερικά παιδάκια, κόρνες, φασαρία στο σινεμά, ανελέητη χρήση κινητών από τους γύρω μου, τα σκυλιά της διπλανής μας που γαβγίζουν μέρα-νύχτα και μας τρελαίνουν. Αναρωτιέμαι, όμως, ειδικά για τους γονείς, πόσο μόνοι τους και αβοήθητοι μπορεί να νιώθουν. Και αναρωτιέμαι πόσο πιο δύσκολο γίνεται το έργο τους με όλους εμάς να τους κουνάμε το δάχτυλο. Δεν είναι τσάμπα-μάγκες όλοι οι γονείς στην Ελλάδα και νιώθω την υποχρέωση να καταλάβω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν πριν ξεγράψω αυτούς ως θόρυβο και τα παιδιά τους ως μίασμα.
Να φανταστω το σκυλακι ηταν μικρο, γιατι τα μεγαλα απαγορευονται στα σαλονια, χαχαχα!Εχεις δικιο, παντως αυτη που εχει το ησυχο παιδι δεν παει να πει οτι ειναι καλη μανα, πολύ λαθος πιστευει, απλα ειναι τυχερη! Γιατι τα μικρα μωρα τα ζωηρα ΠΟΤΕ ΠΡΟΛΑΒΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΠΗΡΑΝ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ?Ας της ερθει κανενα επομενο ταρζανακι και ας μιλησει μετα..
Εγω απο την αλλη ποτε δεν καταλαβα γιατι οταν εχεις μια αγελη απο ξενακια δεν ακους τιποτα αλλα 2 ελληνακια ειναι ικανα να σε κανουν Ηρωδη?
μα γιατί ακριβώς το ίδιο παρατηρείται και με τους ενήλικες και όχι μόνο τα παιδιά. Δύο-τρείς έλληνες/ελληνίδες ακούγονται πολύ περισσότερο σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο από ότι ακούγονται δύο-τρείς ξένοι.....το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει
Αυτή η κουβέντα είναι μεγάλη. Όντως τα παιδιά των Δυτικών είναι πιο κόσμια αλλά και πάρα πολύ καταπιεσμένα μερικές φορές από αυτή την επιβεβλημένη κοσμιότητα. Και αυτό δεν είναι δική μου διαπίστωση αλλά δική τους, το βασίζω σε προσωπικές μαρτυρίες.Κατά τη γνώμη μου τίποτε από τα δύο δεν είναι υγιές, η ισορροπία είναι κάπου στην μέση.Επίσης θα ήθελα να ρωτήσω αν έχετε παιδιά.
Το διαβάσαμε κι αυτό ότι τα παιδιά αδικούνται στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα που το να έχεις παιδί σε απαλλάσσει αυτομάτως από δεκάδες υποχρεώσεις, όπως για παράδειγμα ο σεβασμός στους άλλους. Στην Ελλάδα, όπου η τεκνοποίηση του ενός πρέπει να επιβληθεί με το ζόρι στους άλλους. Εσείς δεν βρίσκετε ειδικό κάθισμα στα εστιατόρια, εμένα έχει χαλάσει δεκάδες φορές το γεύμα μου, το ταξίδι μου, η εκδρομή μου, η επίσκεψη σε Μουσείο / Αστεροσκοπείο, η παρακολούθηση μιας παράστασης, το μπάνιο στη θάλασσα, ο ύπνος μου, η ησυχία μου, το διάβασμά μου, και πάει λέγοντας.Τέλος πάντων, το να μάθει κανείς στα παιδιά του στοιχειώδεις τρόπους καλής συμπεριφοράς, ή μάλλον, απλώς συμπεριφοράς σε δημόσιους χώρους, στις ώρες κοινής ησυχίας κλπ θα ήταν αρκετό για να πάψουν «τα τύμπανα του πολέμου», όπως λέει το άρθρο. Μέχρι τότε θα ζούμε τη δικτατορία της Ελληνίδας μάνας που πλέον τα θέλει και όλα δωρεάν. Γιατί, παρακάμπτοντας το διαχωρισμό που κάνει η αρθρογράφος ανάμεσα σε ήσυχο κορίτσι και ζωηρό αγόρι (είναι βλέπεις θέμα φύλου κι όχι ανατροφής η συμπεριφορά), το θέμα βρίσκεται ακριβώς στις μανάδες (και τους πατεράδες), που χρησιμοποιούν τα παιδιά τους ως μέσο για να στείλουν στους άλλους αυτά τα κρυφά νοήματα, τα όχι και τόσο κρυφά τελικά.
Ωραίο κείμενο. Ήμασταν και πριν την κρίση λίγο μάγκες, λίγο καβγατζήδες, λίγο «εγώ ξέρω, όχι εσύ», λίγο «άντε παράτα μας, θα κάνω ό,τι θέλω». Τώρα πια που είμαστε και στα κόκκινα, έχουμε ξεφύγει ομαδικώς. Τα παιδιά, πάντως, είναι ένα από τα διαχρονικά επώδυνα ζητήματα. Στην Ελλάδα και ειδικά στην Αθήνα, έχω προσέξει πως τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως ξένο σώμα. Οι γονείς δε βρίσκουν παιδικές καρέκλες στα εστιατόρια. Δεν μπορούν να βγάλουν το παιδί με το καρότσι στο κέντρο. Δεν βρίσκουν αρκετούς χώρους αναψυχής, εκτόνωσης και δημιουργικής εκμάθησης. Πρέπει να πληρώσουν για την οποιαδήποτε δραστηριότητα του παιδιού. Δεν τους βοηθάει κανείς αλλά έχουν όλοι άποψη. Κατά τη γνώμη μου, μια κοινωνία η οποία αδιαφορεί για τα παιδιά, είναι μια κοινωνία άρρωστη.
Με κάλυψες πλήρως. Νομίζω δεν είχα καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος, ή έστω το είχα συνηθίσει, μέχρι που έφυγα απο την Ελλάδα. Ενάμιση χρόνο μετά, απορώ πώς αναπτύσσονται τα παιδιά στις ελληνικές πόλεις και κυρίως στην Αθήνα. Η αντίστοιχη αδιαφορία βεβαίως εξαπλώνεται και στο σύνολο του εκπαιδευτικού συστήματος...
Έχετε δίκιο γι' αυτό που λέτε για την εκπαίδευση. Πράγματι, στα σχολεία δεν επιτρέπεται στα παιδιά να κάνουν ό,τι θέλουν κι αυτό έρχεται συνήθως σε σύγκρουση με τον τρόπο που τα μεγαλώνουν οι γονείς τους. Πάντως εξελίσσονται μια χαρά σε ωχαδερφιστές ενηλίκους.