Ριζοσπαστικός φεμινισμός στην εποχή και τη χώρα των τεράτων

Ριζοσπαστικός φεμινισμός στην εποχή και τη χώρα των τεράτων Facebook Twitter
11

Από το fylosykis

1. Όταν μιλάνε οι γυναίκες: η νόρμα, η σιωπή κι η απάντηση στην επίθεση

Μια γυναικεία ένοπλη ομάδα έγραφε στις προκηρύξεις της 25 χρόνια πριν στη Γερμανία: «πολεμάμε την καταπίεση για να την κάνουμε ορατή». Το σκεπτικό ήταν το εξής: μέσω της γυναικείας, πολιτικά οργανωμένης, αντι-βίας γινόταν φανερή η βία την οποία δέχονταν οι γυναίκες. Μέσω της αντίστασης, η βία γινόταν ορατή. Αυτή η ιδιαίτερη βία, εναντίον συγκεκριμένων φορέων θηλυκού γένους, γυναικείων χαρακτηριστικών, μπορούσε πια να ονομάζεται βία και το 'φύλο', από τόπος κυνηγιού όσων δεν εξέπιπταν των αρρενωποτήτων (και πλήττονταν για αυτό), γινόταν τόπος αντίστασης.

Στην Ξάνθη μετά το πρόσφατο αποτρόπαιο έγκλημα κατά της ζωής και της αξιοπρέπειας της Ζωής Δαλακλίδου μάθαμε από τα μέσα ότι ένα μέρος της τοπικής κοινωνίας, κυρίως άντρες φανταζόμαστε, επιχείρησε να λιντσάρει τον δράστη στα δικαστήρια. Συνταυτιζόμενο με αυτό το μέρος της τοπικής κοινωνίας, κομμάτι του τοπικού Τύπου, όπως η "Φωνή της Ξάνθης" συκοφάντησε τις πολιτικές προθέσεις των διοργανωτριών και των συμμετεχουσών στη σημερινή διαδήλωση, διερωτώμενος σκωπτικά για το αν οι φεμινίστριες "ζουν εκτός τόπου χρόνου και πραγματικότητας". "Ποια κοινωνία συγκάλυψε το έγκλημα; Αυτή που συγκεντρώθηκε έξω από τα δικαστήρια και επιχείρησε να λιντσάρει τον δράστη; (Φωνή της Ξάνθης, 15-02-2013). Σαν ζήτημα, εδώ, λοιπόν, μπαίνει το εξής: Για ποια "σιωπή" μιλά η αφίσα που καλούσε στη σημερινή διαδήλωση; Αφού, η σιωπή έσπασε από την τοπική κοινωνία της Ξάνθης. Άρα, μπαίνει θέμα ορατότητας του συγκεκριμένου πατριαρχικού εγκλήματος στην Ξάνθη ή, όντως, είμαστε "εκτός τόπου, χρόνου και πραγματικότητας";

Αναφερόμαστε στο ερώτημα της φυλλάδας της Ξάνθης για να την αντιπαραθέσουμε μόνο στην προηγούμενη φράση της γυναικείας ομάδας Rote Zora («πολεμάμε την καταπίεση για να την κάνουμε ορατή»). Ισχυριζόμαστε ότι ακολουθώντας τις διαφορές μεταξύ των δύο πρακτικών λόγων, θα μας γίνει ορατή και η ουσία του εγκλήματος στην Ξάνθη, το οποίο αποτελεί βέβαια επαίσχυντη απόδειξη ενός κανόνα βίας και σεξουαλικοποιημένης αντικειμενοποίησης κατά των γυναικών.

Από τη μια πλευρά έχουμε μια γυναικεία βασικά ομάδα να μιλάει, από την άλλη πλευρά έχουμε μια μάζα κυρίως ντόπιων ανδρών. Από τη μια πλευρά έχουμε μια πολιτική γυναικεία ομάδα, ο λόγος και η πρακτική της οποίας εστιάζουν στην κριτική των εγκλημάτων βίας της πατριαρχικής κοινωνίας μέσα στον καπιταλισμό, από την άλλη έχουμε μια μάζα ανθρώπων με κοινή καταγωγή και μάλλον διαφορετικές πολιτικές τοποθετήσεις μεταξύ τους, που βρέθηκαν μαζί (και πιθανόν δεν θα ξαναβρεθούν) έξω από τα δικαστήρια μέσα από ένα κοινό κίνητρο: να καταφερθούν κατά του δράστη ενός συγκεκριμένου εγκλήματος κατά μιας γυναίκας. Ήδη οι διαφορές αρχίζουν να μιλάνε. Ο λόγος της γυναικείας ομάδας υπερασπίζεται την ύπαρξη των γυναικών που δέχονται βία. Ο λόγος των Ξανθιωτών έξω από τα δικαστήρια, φαίνεται να υπερασπίζεται, μεταξύ άλλων, "την τιμή μίας πόλης".

Το έγκλημα στην Ξάνθη αποτρόπαιο, μοναδικό στην ένταση της βίας που δέχτηκε το θύμα και δύσκολο να γίνει ανεκτή ακόμα και η λεπτομερής ακρόαση της αφήγησης του από έναν κοινό νου. Η ένταση του εγκλήματος εξασφαλίζει στο θύμα ή στο όνομα του μνήμη, για κάποια χρόνια τουλάχιστον, στην ίδια την εκτέλεση του εγκλήματος τον χαρακτηρισμό του "ανατριχιαστικού" και στον ίδιο τον δράστη τον χαρακτηρισμό του "τέρατος". Η δημοσιογραφική και, βέβαια, κοινωνική μεταφορά περί "τέρατος" ήρθε, λοιπόν, για να μείνει και θα μείνουμε κι εμείς λιγάκι σε αυτήν την μεταφορά. Η λέξη "τέρας" που χρησιμοποιήθηκε στην Ξάνθη, αλλά όχι μόνον εκεί, σε μεγάλο βαθμό για να περιγράψει τον δράστη, ό,τι συνειρμούς κι αν προκαλεί, ένα είναι το σίγουρο: ότι το νόημα της λέξης εννοεί πως στον δράστη μέσω της έντασης του εγκλήματος του, αξίζει να αφαιρεθεί η ανθρώπινη υπόσταση. Ότι ο δράστης – μετά το έγκλημα – αξίζει να αποβληθεί από την ανθρώπινη κοινότητα, την κοινότητα των (συν)ανθρώπων. Δίχως να αμφισβητηθεί, στην καθημερινή γλώσσα, το έγκλημα κατά της Ζωής μπορεί να γίνει αντιληπτό ως ένα έγκλημα που στόχευσε την "ανθρωπινότητα" της, σε αυτό που λέμε λίγο-πολύ συμβατικά "ανθρώπινη αξιοπρέπεια" και μοιράζονται όλοι οι φέροντες και οι φέρουσες ανθρώπινο πρόσωπο. Αν μπούμε σε αυτήν την κουβέντα, όμως, περί ανθρώπινου και εξω-ανθρώπινου, τεράτων και μη, με μία ευρεία κλίμακα παραδειγμάτων, γρήγορα θα καταλάβουμε ότι το τι συνιστά 'ανθρώπινο' και τι συνιστά 'ανθρώπινη αξιοπρέπεια', καθώς και το πότε αυτά τα δυο παραβιάζονται από κάποιον, αποτελούν ζήτημα αέναης και υποκειμενικής ενασχόλησης. Για άλλον η ανθρώπινη αξιοπρέπεια του παραβιάζεται αν χάσει το ημερήσιο μπάνιο του, για άλλον αν δεχτεί το πρώτο χτύπημα σε κάποια αστυνομικά κρατητήρια, για άλλην η ανθρώπινη αξιοπρέπεια της χάνεται όταν την κάνουν να αισθάνεται σαν ένα σεξουαλικοποιημένο αντικείμενο και για άλλην όταν την βάζουν να κατεβάζει τα ρούχα της μπροστά σε έναν γιατρό. Η ευρύτητα των όσων φέρουν την ταμπέλα "άνθρωπος", πολλαπλασιάζει και τους ορισμούς περί του στάτους αυτού. Θα αποπειρόμασταν να καταθέσουμε ότι άνθρωπος είναι η ιστορία των εγκλημάτων του, δηλαδή οι στιγμές και οι εποχές – οι μεγαλύτερες σε διάρκεια ούτως ή άλλως απ' όλη την ιστορία – κατά την οποία οι μεν προσπάθησαν να αφαιρέσουν την ύπαρξη των δε από μια ορισμένη βάσει φύλου, εθνικότητας, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού κ.ο.κ.

Ωστόσο, το θύμα στην Ξάνθη πέρα από την ταμπέλα "άνθρωπος" είχε κι άλλα πιο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στα οποία πρέπει να ωθηθούμε εμείς οι υπόλοιπες για να καταλάβουμε γιατί τη σκότωσε, τη βίασε και την έκαψε ο δράστης. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο φυσικά. Ήταν αυτό που λέγεται 'γυναίκα'. Κι ο δράστης είναι αυτό που λέγεται 'άντρας'. Του άρεσε, την είχε προσέξει, μας είπε ο δράστης έπειτα. Και την βίασε. Το ότι της φέρθηκε αρχικά σαν σεξουαλικό αντικείμενο, δεν μπορεί παρά να οριοθετήσει κεντρικά το έγκλημα ως ένα έγκλημα έμφυλου χαρακτήρα. Την βίασε και την σκότωσε και την έκαψε γιατί δεν μπορούσε να την έχει για δική του: αυτή είναι η ελάχιστη ανάγνωση αυτού του έμφυλου εγκλήματος.

Ο δράστης παραμένει βέβαια και μετά το έγκλημα αυτό που λέμε 'άντρας'. Επίσης, ο δράστης και πριν το έγκλημα ήταν, κατά τα άλλα, αυτό που λέμε 'άντρας'. Μήπως, λοιπόν, μήπως θα έπρεπε οι χαρακτηρισμοί που θα έπρεπε να απευθύνουμε και σε αυτόν και στο έγκλημα του να είναι κεντρικά σχετικοί με την έμφυλη θέση του, διαπαιδαγώγησή του και βασικά πράξη του ως κάποιου από αυτούς που λέμε 'άντρες';

Λέμε ότι μια τέτοια προσπάθεια σίγουρα δεν έγινε από όσους μαζεύτηκαν έξω από τα δικαστήρια της Ξάνθης γιατί δεν υπήρχε και κανένα συμφέρον να γίνει μια τέτοια προσπάθεια. Γιατί σε μια προσπάθεια λιντσαρίσματος ενός "τέρατος", ενός δηλαδή που έχει αποβληθεί στις συνειδήσεις μιας τοπικής κοινωνίας από το εσωτερικό της, και σε μια προσπάθεια εν γένει ξεπλύματος "της τιμής μιας πόλης", όπου ο κάθε διαμαρτυρόμενος αναφέρεται ως τίμιο και σωστό μέλος της πόλης αυτής και της κοινωνίας αυτής, δεν χωρούν σκέψεις μήπως η πόλη αυτή και η κοινωνία αυτή είχαν προβλήματα από πριν, προβλήματα που έχουν να κάνουν με το τι εφαρμόζει και αναπαράγει η πόλη αυτή και η κοινωνία αυτή στις σχέσεις των αντρών 'της' με τις γυναίκες 'της'.

Λέμε ότι η ελληνική κοινωνία, κι η ξανθιώτικη σαν επιμέρους τοπική κοινωνία, δεν έχει δικαίωμα ούτε να πέφτει από τα σύννεφα με κάθε αφορμή ενός τέτοιου αποτρόπαιου εγκλήματος αλλά ούτε και να "τερατολογεί", βιαζόμενη να αποβάλλει κάθε έντιμο μέλος του συνόλου της αφού αυτό εγκληματήσει και διαχωριστεί έτσι από αυτήν. Η ελληνική κοινωνία λέμε, σαν εξόχως ορθόδοξη, πατριαρχική και υπερ-αρρενωπή, δεν έχει κανένα δικαίωμα να μιλά για "δράκους" και "τέρατα" μιας και η πατριαρχία που ζούν/ζούμε εκατομμύρια γυναίκες σε αυτή τη χώρα, η ιδιαίτερη καταπίεση με την οποία τις/μας διαπαιδαγωγούν από μικρές, δεν είναι ένα κακό παραμύθι αλλά μια κακή πραγματικότητα.

Λέμε ότι αυτή η κακή πραγματικότητα που μας εκδικείται για το φύλο μας, αφού φόρτωσε αυτό το 'φύλο' με ό,τι νοήματα ήθελε πρώτα, μας είναι αντιληπτή από μια λίστα πραγμάτων δίχως τέλος, από το αντρικό βλέμμα που είναι εκεί έξω κρίνοντας ανά πάση στιγμή τα σώματα μας, μετρώντας τα, βαθμολογώντας τα, διαμορφώνοντας τα, εκθέτοντάς τα ή τεμαχίζοντας τα. Αυτή η κακή πραγματικότητα που συνίσταται επίσης στον αληθινό και καθόλου παραμυθένιο κίνδυνο του βιασμού σε καθημερινή βάση (4.500 υπολογίζονται κάθε χρόνο οι βιασμοί στην ελλάδα), καθώς και τις κάθε είδους σεξουαλικές επιθέσεις (μία στις δύο γυναίκες λένε πως έχουν δεχτεί συχνά κακοποίηση ή παρενόχληση κάτι που συνίσταται και στον περιορισμό της ελευθερίας κίνησης μας και στον συνεχή φόβο της υπό αμφισβήτηση ύπαρξης μας μετά από μια ορισμένη νυχτερινή ώρα...). Αυτή η κακή πραγματικότητα που συνίσταται, εξάλλου, και στην καθημερινή έλλειψη σεβασμού στις κάθε είδους σχέσεις μας με το άλλο φύλο (φιλικές, οικογενειακές, ερωτικές κτλ), στο μάθεμα των κοριτσιών να γίνουν "υπάκουες μητέρες" και των αγοριών να επιβληθούν μέσω της ανταγωνιστικής τους αρρενωπότητας, στις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και τις εκτρώσεις, στο αόρατο της λεσβιακής ύπαρξης και εν γένει την διάχυτη ομοφυλοφοβία που σε μεγάλο βαθμό περιφρουρεί την πατριαρχία στο σύνολο της, επίσης, συνίσταται στην κοροϊδία προς τις τρανς και η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Λέμε, άρα, ότι αν η ελληνική κοινωνία κοιτάξει τη μούρη της στον καθρέφτη, ίσως δει κάπου να αχνοφαίνεται κι η μούρη του "τέρατος", τουλάχιστον κατά την προετοιμασία του εγκλήματος. Θα 'χει τότε δικαίωμα κανείς να αναρωτηθεί: "τι σχέση είχε το τέρας με την κοινωνία της Ξάνθης", αν δηλαδή 'θυμηθεί' του πως από μικροί οι πιτσιρικάδες παίρνουν το μήνυμα πως έτσι τις κάνουν τις γυναίκες; Θα 'χει κανείς τότε δικαίωμα για τέτοιες υποκριτικές διερωτήσεις αν 'θυμηθεί' τις δεκάδες αθωώσεις βιαστών από τα ελληνικά δικαστήρια, τα εκατοντάδες "έλα-μωρέ-αυτό-δεν-ήταν-βιασμός" των ελλήνων γειτόνων, συγγενών και φίλων; Θα 'χει κανείς τότε δικαίωμα να αναρωτηθεί, αν 'θυμηθεί' την έλλειψη ορατότητας αυτών των δομών και άρα της καταπίεσης των γυναικών;

Για αυτήν, λοιπόν, την ορατότητα πιστεύουμε γίνεται η συγκεκριμένη εκδήλωση και διαδήλωση, για να σπάσει τη σιωπή όχι εναντίον ενός τέρατος που αποτελεί την δαιμονοποιημένη εξαίρεση μιας κοινωνίας στην οποία όλα κυλούν νορμάλ, αλλά, αντιθέτως, για να σπάσει τη σιωπή μιας κοινωνίας που προετοιμάζει κι άλλα τερατώδη εγκλήματα. Για να σπάσει τη σιωπή μιας κοινωνίας που είναι σιωπηλή ως συνενοχή, μιας κοινωνίας μικρών και μεγάλων τεράτων.

2. Εθνοτσαμπουκάς: αναγκαστικές συναρθρώσεις

Είμαστε, λοιπόν, "εκτός τόπου, χρόνου και πραγματικότητας"; Ο σημερινός χρόνος, η εποχή που έλαβε χώρα το έγκλημα κι η εποχή που έλαβε χώρα η διαδήλωση είναι μια ξεχωριστή εποχή. Η εποχή της λεγόμενης 'κρίσης' κατά την οποία ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας (και του ελληνικού κράτους βέβαια) ανοιχτά κι άλλο ένα κομμάτι ακόμα κλειστά πριμοδοτεί και προωθεί σαν φάρμακο στην κρίση λίγο 'φασισμό'. Κι αναρωτιόμαστε τώρα εμείς μήπως πίστεψαν οι έλληνες και οι ελληνίδες πως αυτός ο 'λίγος φασισμός' που βρίσκει την ενσάρκωση του στα σώματα, τον εθνοτσαμπουκά και την μαγκιά των 20 αντρών της χρυσής αυγής (και της συζύγου του φύρερ τους), θα αντιστοιχεί σε ένα ασήμαντο και ανεπαίσθητο πέρασμα της οργάνωσης αυτής από την ελληνική ιστορία και κοινωνία. Δε νομίζουμε.

Ίσα-ίσα, λέμε. Οι σημερινοί "πέφτω-από-τα-σύννεφα" και οι σημερινοί "τερατολόγοι", πολλές φορές μάλιστα, αν όχι πάντα, έχουν ποντάρει χοντρά, όχι απλά στο χώσιμο των νεοναζί μέσα στη βουλή αλλά και στο ξεκαθάρισμα και την προστασία από τους νεοναζί. Κι όταν, βέβαια, κάποιος αποφασίζει να συνδιαλλαγεί με αυτόν που πουλάει ξεκαθάρισμα και προστασία, όταν βέβαια κάποιος αποφασίζει να ονομάσει τον "τσαμπουκά" και την "μαγκιά" πολιτικά επιχειρήματα και αναγνωρίσιμα κοινοβουλευτικά ή εξωκοινοβουλευτικά μέσα, όταν κάποιος επιβραβεύει και αναπαράγει σιωπηλά την επιβράβευση του "εθνοτσαμπουκά" διά της εκλογής 21 νεοναζί στη βουλή και τη δράση μισού εκατομμυρίου ναζί παράλληλα (πχ κυνήγι, μαχαιρώματα και δολοφονίες μεταναστών), όταν κάποιος αποδέχεται το ενδεχόμενο στο μυαλό του και νομιμοποιεί ένα καθεστώς τρόμου όπου κάποιοι με βάση κριτήρια εθνικότητας θα κυνηγήσουν ανελέητα κάποιους άλλους, κι όταν κάποιος αποφασίζει να ενσωματώσει τους ναζί στον καθημερινό του/της τρόπο σκέψης, τότε καλά θα κάνει να κόψει και το δούλεμα για το ότι η βία τον κάνει να πέφτει από τα σύννεφα.

Η 'εποχή των τεράτων' αναμφισβήτητα είναι εδώ για να μας θυμίζει στοιχεία εγγενή της ελληνικής κοινωνίας όπως ο "διάχυτος κώδικας της εθνομαγκιάς", στοιχεία που οι έλληνες άντρες μοιράζονταν εξάλλου πολύ πριν την άνοδο των νεοναζί[1]. Από την δεκαετία του '90 κι έπειτα, όλο και με μεγαλύτερη ένταση, ένα ορισμένο lifestyle, σεξουαλικοποιημένης και πορνογραφικής αντικειμενοποίησης των γυναικών πουλιέται στα περίπτερα σε τιμές προσιτές. Από την δεκαετία του '90 κι έπειτα, συγκεκριμένα πρότυπα εθνικών αρρενωποτήτων πλασάρονται σαν πρότυπα πολιτικής και προσωπικής συμπεριφοράς. Πάγκαλοι, πολύδωρες, μεϊμαράκηδες, τατσόπουλοι συναγωνίζονται στο ποιος είναι ο πιο άντρας, ποιος δεν είναι ο ομοφυλόφιλος. Δεν ήρθαν από το πουθενά οι σημερινοί ξυλοδαρμοί εναντίον gay ανδρών σε πάρκα στην Αθήνα. Κι ούτε το χέρι της χρυσής αυγής αποτελεί "περιθωριακό" χέρι που φρόντισε κανείς μέχρι στιγμής να της το σπάσει για να δείξει πως όποιο χέρι σηκώνεται πάνω σε ομοφυλόφιλους, πρέπει να σπάζεται. Χώρια που δεν τους ονόμασαν και "τέρατα".

Η εποχή αυτή κολλάει γάντι στην χώρα των τεράτων. Εκτός αν νόμισαν κάποιοι πως επειδή η φασιστική/ ναζιστική βία προτίμησε θύματα άλλης εθνικότητας και άλλου σεξουαλικού προσανατολισμού, κάνει αυτή την βία λιγότερο "φασιστική/ναζιστική" ή κάνει την καθιέρωση της στην ελληνική κοινωνία περισσότερο αμελητέα.

Η επικράτηση, όμως, της φασιστικής και ρατσιστικής βίας σε όλη την χώρα δεν μπορεί παρά να αποτελεί νομιμοποίηση του συγκεκριμένου φορέα της. Το πρότυπο του έλληνα φασίστα, ρατσιστή άντρα τη στιγμή που μιλάμε κοπιάρεται με όλο και πιο μεγάλη ένταση, σε σχολεία, στρατώνες, αστυνομικά τμήματα και ... μανάβικα. Πως μπορεί, άρα, μια ελληνική κοινωνία υποκριτικά να καταφέρεται κατά της βίας ενώ όλο και πιο ενισχυμένα εξαπολύει ένα σύστημα βίας κατά κάποιων Άλλων; Πως μπορεί αυτός που θέλησε να μάθει τη γλώσσα του συστήματος του τρόμου, αυτός που έσπρωξε την χιονοστιβάδα, να διαμαρτυρηθεί για το ότι τον καταπλακώνει;

Άρα, για άλλη μια φορά, οι συγκεντρώσεις λιντσαρίσματος έξω από δικαστήρια από μια τοπική κοινωνία, δεν είναι ανάχωμα στην πατριαρχική βία. Είναι μάλιστα και επιβεβαίωση της, εφόσον συνεχίζεται ο αποκλεισμός των λόγων των γυναικών. Είναι, επιπλέον, επιβεβαίωση της, εφόσον η αρρενωπή βία επιχειρείται να ανταπαντηθεί με αρρενωπή βία, εν είδει ενός τοπικού τσαμπουκά για το ποιος θα έχει εξουσία πάνω στο σώμα "των γυναικών μας".

Στην εποχή της κρίσης, η χώρα των τεράτων συναντά την εποχή της. Όπως γράφει και η Αλεξάνδρα Χαλκιά: "Τόσο το πατριαρχικό έθνος-κράτος όσο και το κεφάλαιο βάλλονται, ενώ η καταστατική αδυναμία που τα συνέχει γίνεται ολοένα και περισσότερο ορατή. Η "αδυναμία πληρωμής" του έθνους, του εργοδότη, ή και του οικογενειάρχη, σημαδεύει ένα είδος εκθήλυνσης του μέχρι πρότινος πανίσχυρου 'πατέρα'"[2]. Πακέτο με το κράτος τους, οι έλληνες πατεράδες νιώθουν την οικονομική τους ανισχυρότητα – ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο εξάλλου στήριγμα της αρρενωπότητας τους – να απειλείται με αφανισμό. Δεν μπορεί να μας ξεγελάσει κανείς για το τι γίνεται όταν ηγεμονικές αρρενωπότητες αυτής της χώρας συσσωρεύουν μέσα τους κομμάτια της γελοίας τους κατάρρευσης ως αρρενωποτήτων: θα κοιτάξουν να επιτεθούν ακόμα πιο λυσσαλέα, θα τρέξουν να επιβληθούν με μεγαλύτερη ένταση. Ο Daniel Mang λέει: "η καταστροφική δυναμική των πατριαρχικών κοινωνιών καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι η αρρενωπότητα γίνεται αντιληπτή ως θεμελιωδώς ελλιπής, ανασφαλής και απειλούμενη"[3]. Θύματα αυτής της επίθεσης είναι ήδη και θα είναι και οι έμφυλες θέσεις των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των τρανς.

3. Από την Πάρο στην Ξάνθη...

Ήδη αυτό που ονομάζουμε λυσσαλέα επίθεση και επιβολή έχει εφαρμοστεί σε μεγάλες επιφάνειες της ελληνικής ιστορίας και κοινωνίας. Πρόσφατο παράδειγμα, έξι μήνες περίπου πριν το πατριαρχικό έγκλημα στην Ξάνθη, ήταν το πανελλαδικό πογκρόμ ρατσιστικών επιθέσεων εναντίον κυρίως Πακιστανών μεταναστών ανά την επικράτεια, που εξαπολύθηκε με αφορμή έναν ακόμα βιασμό, αυτή την φορά στην Πάρο. Εκεί, με το πρόσχημα ότι ο κατηγορούμενος για τον βιασμό ήταν μετανάστης, το κράτος γύρεψε και φυσικά κέρδισε ευρεία κοινωνική νομιμοποίηση για τις ρατσιστικές του αστυνομικές επιχειρήσεις τύπου "Ξένιος Δίας" και οι χρυσαυγίτες μαζί με τους ψηφοφόρους του και απλά κομμάτια του όχλου βγήκαν υποτίθεται να "απαντήσουν στον βιασμό" από έναν "ξένο", υπερασπιζόμενοι την τιμή μιας εθνικά ορισμένης θηλυκότητας. Φυσικά, μαχαιρώνοντας και σκοτώνοντας μετανάστες, λεηλατώντας και χτυπώντας τους χώρους τους, ζητώντας να "απελαθούν".

Και πάλι: κανείς δεν θεωρεί περίεργο ότι εκ μέρους ενός θύματος βιασμού αναμένεται στην ελλάδα να μιλήσουν τόσο οι ρατσιστικές πολιτικές ενός κράτους ή οι φασιστικές πρακτικές μιας κοινωνίας. Ξέρουν καλά τόσο οι χρυσαυγίτες όσο και οι ψηφοφόροι τους (ή οι wanna-be ψηφοφόροι τους), τα γνήσια πατριαρχικά, ορθόδοξα και πατριωτικά κομμάτια αυτής της κοινωνίας ότι όσο οι γυναίκες σε αυτή στην ελλάδα δεν θα μπορούν να εκφραστούν αυτόνομα και ανεξάρτητα από τους πατεράδες τους, τους γκόμενους τους και τους συζύγους τους κι όσο οι φασίστες θα 'χουν το πάνω χέρι στη δημόσια σφαίρα, δεν έχουν τίποτε να ανησυχούν. Κάθε βιασμός μιας γυναίκας για αυτούς θα 'ναι εργαλείο ναζιστικής πολιτικής χρήσης – "έξω οι ξένοι!", θα ουρλιάζουν, επιτελώντας κάθε βία ενάντια σε κάθε γυναίκα και άντρα που θα ναι μη-έλληνες. Και οι "πέφτω-από-τα-σύννεφα" θα αναρωτιούνται ακόμα...

Λέμε ότι για να μπορεί κανείς να διαβάσει τι έγινε στην Ξάνθη και να έχει μια άποψη στο μυαλό του για το πως να το αντιμετωπίσει πρέπει να ξεθάψει ιστορίες χρήσιμες από το παρελθόν, μακρινό και άμεσο αυτής της κοινωνίας, και να βάλει μπροστά εργαλεία που πάνε κόντρα στα εργαλεία και την επιλεκτική αμνησία που αυτή η κοινωνία έχει βάλει μπρος.

Λέμε ότι έχουν όνομα αυτά τα εργαλεία. 'Ριζοσπαστικός Φεμινισμός'. Που, στο εδώ και τώρα, πάει να πει πως οι γυναίκες, θύματα ή μη, είναι αυτές που θα έχουν τον πρώτο λόγο ορισμού του βιώματος της καταπίεσης τους και τον πρώτο λόγο για το πως θα αντισταθούν σε αυτήν. Δεν είναι τυχαίο που τα θύματα βιασμού τα οποία πεθαίνουν ή καθίστανται ανήμπορα να μιλήσουν, είναι ακριβώς αυτά που σκυλεύουν οι κάθε λογής εθνικές αρρενωπότητες. Ποντάρουν στην μη-δυνατότητα αντίστασης. Ποντάρουν στη μη-δυνατότητα άρθρωσης λόγου. Ενώ τα υπόλοιπα θύματα, αυτά που ακόμα μπορούν να μιλήσουν, είναι αυτά τα θύματα των οποίων ο λόγος μπαίνει κάτω απ' το χαλί. Εδώ είναι μια κρίσιμη ομοιότητα μεταξύ των δύο εγκλημάτων, της Ξάνθης και της Πάρου. Εργαλειοποιήθηκαν για πάσα χρήση, η ελληνική κοινωνία βολικά δεν μίλησε ούτε για βιασμό ούτε για πατριαρχία.

Αλλά λέμε επίσης ότι στην εποχή και την χώρα των τεράτων, δηλαδή σε έναν τόπο κρίσης όπου το έθνος και οι κοινωνοί του αυτοθυματοποιούνται σαν οι πιο ανίσχυροι, πρέπει καμιά να 'ναι υποψιασμένη για το παιχνίδι της εποχής, που λέγεται "κυνήγι ξένων".

Ξανά. Έχουν όνομα λοιπόν τα εργαλεία μας. 'Μαχητικός αντιφασισμός'. Γιατί πρέπει να 'μαστε υποψιασμένες, αποφασισμένες πως εμείς οι ίδιες δεν θα αφήσουμε τους βιασμούς και τη βία κατά των γυναικών να εργαλειοποιηθεί από αυτούς που μας έμαθαν στην σιωπή και την αυτουποτίμησή μας. Πρέπει να 'χει καμιά το νου της για το ότι, όταν ο κάθε Σαμαράς, ο κάθε χρυσαυγίτης ή ο καθένας του όχλου ανησυχεί για τα όσα παθαίνουν οι ελληνίδες, κάπου αλλού στοχεύουν: συνήθως βέβαια στην κατασυκοφάντηση και το κυνήγι των ξένων. Αλλά βέβαια όλοι αυτοί ούτε και στο καλό των γυναικών στοχεύουν γενικά κι αφηρημένα μιας και "η προφύλαξη και η προστασία της ελληνίδας" αναγκαστικά θα περάσει πάνω από τα πτώματα τα δικά μας, των υπολοίπων γυναικών, εμάς που δεν ταιριάζουμε στα δικά τους όρια μητρότητας και εθνικής αναπαραγωγής, τις άτεκνες, τις λεσβίες, τις 'βρωμερές οροθετικές πόρνες', τις ξένες, τις εθνοπροδότριες κλπ κλπ.

Λέμε λοιπόν:

Φτάνει πια, γενικά, με τους "προστάτες" κάθε είδους, τον κόσμο τους, την εποχή τους και τη χώρα τους.

για τον ριζοσπαστικό φεμινισμό! για τον μαχητικό αντιφασισμό!

[1] Φυλή, τάξη και οι αντιφάσεις της αρρενωπότητας, του Daniel Mang, σελ. 20, από το τ. 4 του περιοδικού QV.

[2] Η κοινωνιολογία της σεξουαλικότητας, οι αρρενωπότητες και ο έμφυλος Δεκέμβρης, της Αλεξάνδρας Χαλκιά, σελ. 235, από το Σωμα, Φύλο, Σεξουαλικότητα: ΛΟΑΤΚ πολιτικές στην Ελλάδα (ΠΛΕΘΡΟΝ)

[3] Φυλή, τάξη και οι αντιφάσεις της αρρενωπότητας, του Daniel Mang, σελ. 20, από το τ. 4 του περιοδικού QV.

 

* Εισήγηση στην εκδήλωση "Δώσε τέλος στη σιωπή", στην Ξάνθη, 9 Μαρτίου 2013

Αρχείο
11

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Μετά την πανδημία του κορωνοϊού, η ανισότητα θα αυξηθεί»

Σωτήρης Ντάλης / «Μετά την πανδημία του κορωνοϊού, η ανισότητα θα αυξηθεί»

Ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου και επικεφαλής της Μονάδας Έρευνας για την Ευρωπαϊκή και Διεθνή Πολιτική σχολιάζει τον αντίκτυπο της πανδημίας και της εκλογής Μπάιντεν στην Ευρώπη.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
«Επί Τραμπ οι μειοψηφίες κατέστησαν πλειοψηφίες»

Σωτήριος Σέρμπος / «Επί Τραμπ οι μειοψηφίες κατέστησαν πλειοψηφίες»

Τι σηματοδοτεί η εποχή Μπάιντεν και τι αφήνει πίσω του ο απερχόμενος Πρόεδρος; Απαντά στη LiFO ο Σωτήριος Σέρμπος, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Παν/μιο Θράκης και Ερευνητής στο ΕΛΙΑΜΕΠ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Θεοκλής Ζαούτης: «Είναι αρκετά πιθανόν να έχουμε τρίτο κύμα πανδημίας»

Ελλάδα / Θεοκλής Ζαούτης: «Είναι αρκετά πιθανόν να έχουμε τρίτο κύμα πανδημίας»

Ο καθηγητής Παιδιατρικής και Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια και μέλος της Επιτροπής των Λοιμωξιολόγων του υπουργείου Υγείας μιλά για τα τελευταία δεδομένα της πανδημίας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Ο γυμνός βασιλιάς, το Καπιτώλιο και η επόμενη μέρα

Νικόλας Σεβαστάκης / Ο γυμνός βασιλιάς, το Καπιτώλιο και η επόμενη μέρα

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ένας Γουίλι Σταρκ της εποχής μας. Υπάρχει κάτι σημαντικό που χωρίζει τη λαϊκιστική φαντασία των χρόνων του Μεσοπολέμου –όπως την αναπλάθει το μυθιστόρημα του Γουόρεν– από τα πλήθη που είδαμε να βγαίνουν από τα μεσαιωνικά σπήλαια των social media για να ορμήσουν προς το Καπιτώλιο.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Ευάγγελος Μανωλόπουλος: «Να μάθουμε να ζούμε με τις μάσκες, γιατί θα αργήσουμε να τις βγάλουμε»

Ελλάδα / Ευάγγελος Μανωλόπουλος: «Να μάθουμε να ζούμε με τις μάσκες, γιατί θα αργήσουμε να τις βγάλουμε»

Ο καθηγητής Φαρμακολογίας, Φαρμακογονιδιωματικής και Ιατρικής Ακριβείας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Φαρμακολογίας, Ευάγγελος Μανωλόπουλος, μιλά στη LiFO για τα εμβόλια και τις φαρμακευτικές αγωγές που εξετάζονται. Απαντά για το δεύτερο κύμα της πανδημίας, εξηγεί ποια είναι η αλήθεια για τις ΜΕΘ, πότε θα αποχωριστούμε τις μάσκες αλλά και πότε προβλέπεται η επάνοδος στην κανονικότητα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γιατί η ασφάλεια του εμβολίου είναι υψηλού βαθμού; Ο καθηγητής της Οξφόρδης Πέτρος Λιγοξυγκάκης εξηγεί

Τech & Science / Γιατί η ασφάλεια του εμβολίου είναι υψηλού βαθμού; Ο καθηγητής της Οξφόρδης Πέτρος Λιγοξυγκάκης εξηγεί

Τι θα σημάνει η γενική χρήση των εμβολίων; Θα εφαρμοστούν νέοι κανόνες σχετικά με τον εμβολιασμό; Πότε προσδιορίζεται η έναρξή του; Και τι γίνεται με τους αρνητές;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Η ενδοχώρα της άρνησης και το εμβόλιο

Νικόλας Σεβαστάκης / Η ενδοχώρα της άρνησης και το εμβόλιο

Η όποια στρατηγική για τον εμβολιασμό χρειάζεται να είναι σκληρή με τον νεοφασισμό των fake news και της ωμής παραπλάνησης. Την ίδια στιγμή, όμως, πρέπει να εντάξει τις ανησυχίες, τις αντιρρήσεις και τις δεύτερες σκέψεις πολλών ανθρώπων.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Ευάγγελος Καϊμακάμης: «Έχουν πεθάνει πολλοί σαραντάρηδες στα χέρια μας χωρίς προβλήματα υγείας»

Ελλάδα / Ευάγγελος Καϊμακάμης: «Έχουν πεθάνει πολλοί σαραντάρηδες στα χέρια μας χωρίς προβλήματα υγείας»

Ο πνευμονολόγος-εντατικολόγος στο νοσοκομείο Παπανικολάου μιλά για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις ΜΕΘ και τις μελλοντικές ανησυχίες του σχετικά με την πανδημία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Θεόδωρος Βασιλακόπουλος: «Ακόμη κι αν είχαμε 10.000 κλίνες ΜΕΘ, αν γέμιζαν όλες, θα θρηνούσαμε 4.000 θανάτους»

Ελλάδα / Θεόδωρος Βασιλακόπουλος: «Ακόμη κι αν είχαμε 10.000 κλίνες ΜΕΘ, αν γέμιζαν όλες, θα θρηνούσαμε 4.000 θανάτους»

Ο καθηγητής Πνευμονολογίας-Εντατικής Θεραπείας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών σχολιάζει όλες τις τελευταίες εξελίξεις στο μέτωπο της πανδημίας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

6 σχόλια
Αν υπάρχει κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να καταδεχτεί να κάνει η συντριπτική πλειονότητα των αντρών (για να μην αδικήσω τους σωστούς που ευτυχώς υπάρχουν) είναι να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να κάνει την αυτοκριτική του ως προς την συνειδητή/υποσυνείδητη οπτική του για την γυναίκα. Θα περάσουν τουλάχιστον 100 χρόνια μέχρι να καταφέρουμε εμείς οι γυναίκες να φέρουμε σαν σύνολο την ανατροπή αυτού του κατεστημένου, της λογικής του 'ποιός κάνει κουμάντο εδώ πέρα' και του 'ποιός έχει το πάνω χέρι' ακόμα και στο θέμα της ενδυμασίας των γυναικών. Λογική την οποία δεν έχει η γυναίκα η οποία σε αντίθεση με τον άντρα δεν εκφράζεται και δεν εκφράζει την βία ως μέσον επιβολής και ούτε έχει, απ' την φύση της την ανάγκη να επιβληθεί σε κανέναν με κανένα μέσον και για κανέναν λόγο.Γι' αυτό και δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουν από μόνοι τους (και να το διδάξουν στους γιούς τους), την βία που υφίσταται ένα κοριτσάκι, μιά κοπέλα και μιά γυναίκα απ' αυτή την λογική της απόλυτης επιβολής με το έτσι θέλω των δικών τους τάχα μου αχαλίνωτων σεξουαλικών ενστίκτων και αναγκών. Με αυτή την λογική θέλουν να μας επιβάλλουν, στην προκειμένη περίπτωση, το πως θέλουν αυτοί να εκφράζουν την σεξουαλικότητά τους και το πως θα δείχνουν ότι θαυμάζουν ένα γυναικείο σώμα. Την απαξίωση που νοιώθουν για την γυναίκα, δυστυχώς για μας αλλά και για τους ίδιους, την εκφράζουν ανοιχτά. Και αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος που το ανθρωπιστικό κίνημα που υπερασπίζεται τα πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικά δικαιώματα των γυναικών, έπρεπε να ονομάζεται φεμινισμός, το πολύ απλό γεγονός πως, ενώ (όλοι οι άντρες) έχουν μανάδες, αδερφές, γιαγιάδες, φιλενάδες και κόρες . . δεν δίνουν ΜΙΑ για την γυναίκα. Αυτό και μόνο το γεγονός είναι κατ' εμέ ντροπή για το ανθρώπινο γένος. Σαν να έπρεπε να ονομάζομαι 'ανδρίστρια' επειδή υπερασπίζομαι τα δικαιώματα ενός άντρα ή να λεγόμουνα 'μαυρίστρια' επειδή δίνω μάχη για τα ίσα δικαιώματα των μαύρων. Είναι ντροπή και αυτό αφορά κάτα κύριο λόγο τους άντρες καθώς και τις γυναίκες που ανα τους αιώνες έχουν υποστεί βαθειά πλύση εγκεφάλου ώστε να υποταχθούν παθητικά σε έναν ρόλο που έχει 'γίνει για μας, χωρίς εμάς', τον υποτιθέμενο ρόλου του αδυνάτου, του ασθενούς και του δετερεύοντος.Έτσι, θα έρθει κάποια στιγμή που θα πρέπει να καταλάβουν και να δεχτούν, θέλουν δεν θέλουν, πως σ' αυτόν τον κόσμο υπάρχει και η γυναίκα η οποία έχει όλο το δικαίωμα να ντύνεται όπως θέλει και με το οποίο δεν βλάπτει κανέναν. Αντιθέτως, το άλλοθι της κάβλας, με το οποίο θεωρούν τόσο λογικό να μας επιβάλλουν πως θα ντυνόμαστε, προκειμένου 'να μην προκαλούμε', είναι η λογική της ζούγκλας. Υ.Γ. Good politically correct try με την απόπειρα να πεις πως 'σεξουαλική παρενόχληση' κάνουν και οι γυναίκες. Δεν είναι το ίδιο όμως. Η σεξουαλική παρενόχληση από άντρα προς γυναίκα (ή από άντρα προς άντρα ή αγοράκι/κοριτσάκι) εμπεριέχει το υποσυνείδητο μήνυμα πως αυτός που παρενοχλεί είναι εξ' ορισμού πιό δυνατός απ' τον αποδέκτη, κάτι που κάνει τον αποδέκτη να νοιώθει πως η σωματική του ακεραιότητα ενδεχομένως να βρίσκεται υπό απειλή. Μην μου πέσετε απ' τα σύννεφα όμως, κρατηθείτε! Αυτός είναι ο ορισμός της παρενόχλησης. Εδώ ένα ωραίο παράδειγμα για το πως έννοιωσε ένα αγόρι όταν του έκανε καμάκι ένας άντρας και όταν κάνετε την αντιστοιχία για το πως θα νοιώθει ένα κορίτσι ή γυναίκα πολλαπλασιάστε επί . . . 1000. https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10101634884071071&set=a.10100308359741461.2682471.6002181&type=1&theater
Μου αρεσε επισης το "οταν μιλανε οι γυναικες"... δηλαδη μη διανοηθεις να απαντησεις οτι γραφουνε ανοησιες γιατι, διαολε, επιτιθεσαι στις ΓΥΝΑΙΚΕΣ. Οπως αμα απαντησεις στις ανοησιες του Ριζοσπαστη, επιτιθεσαι στον ΕΡΓΑΤΗ.
Αυτο το παραμυθι, οτι οι σχεσεις ανδρων-γυναικων μοιαζουν με σχεσεις αφεντη-δουλου, θα κρατησει πολυ; "από μικροί οι πιτσιρικάδες παίρνουν το μήνυμα πως έτσι τις κάνουν τις γυναίκες;" - Ειναι δυνατον να πιστευει καποιος κατι τετοιο; Σας ειπε εσας ο μπαμπας σας η η μαμα σας οτι μπορειτε να πηδατε οποια θελετε; Εχουμε χασει τελειως τον μπουσουλα;
OK δε χρειαζόταν το σεντόνι πανωσέντονο-κατοσέντονο κομπλε, (η αλήθεια είναι ότι δε το διάβασα κιόλας όλο) αλλά σαν ουσία σωστή. Έχω ξαναγράψει ότι οι διαχρονικά και παγκοσμίως καταπιεσμένη 'μειωνότητα' είναι οι γυναίκες, παρ' όλο που αριθμητικά υπερισχύουν.
"Κάθε βιασμός μιας γυναίκας για αυτούς θα 'ναι εργαλείο ναζιστικής πολιτικής χρήσης – "έξω οι ξένοι!", θα ουρλιάζουν, επιτελώντας κάθε βία ενάντια σε κάθε γυναίκα και άντρα που θα ναι μη-έλληνες". Από αυτό το μικρό απόσπασμα τί θα πρέπει να καταλάβουμε δηλαδή; Ότι "τα γνήσια πατριαρχικά, ορθόδοξα και πατριωτικά κομμάτια αυτής της κοινωνίας" επίτηδες επιτρέπουν (!!;;) στους παράνομους αλλοδαπούς να βιάζουν τις Ελληνίδες, για να το χρησιμοποιούν ως πρόσχημα για ρατσιστικές επιθέσεις; (!!!) Και ταυτόχρονα ότι οι Έλληνες ανδρικού γένους δεν έχουν πραγματικό πρόβλημα με τον βιασμό ως βαρύτατο αδίκημα - απλά όλη τους η φαγούρα ήταν πώς να χρησιμοποιήσουν τις γυναίκες για να μεθοδεύσουν την "κατασυκοφάντηση και το κυνήγι των ξένων". Σπανίως μπορεί να βρεί κανείς τόσο πολλές και μεγάλες μπούρδες συγκεντρωμένες μέσα σε τόσο λίγες γραμμές. Το κείμενο συνολικά είναι ένα παραλήρημα που (ενώ υποτίθεται καταγγέλει το μίσος για τη διαφορετικότητα) στην πραγματικότητα βρίθει από αρνητικά στερεότυπα για το "κακό" ανδρικό φύλο και εκπέμπει μισαλλοδοξία και ακύρωση (προσωπική, ηθική, πολιτική) οποιουδήποτε δεν συμφωνεί με τις γελοίες αυτές απόψεις. Φρασεολογία - καταγγελτικός λόγος - ξύλινη γλώσσα - τσουβάλιασμα όλων όσων διαφωνούν και κατηγοριοποίησή τους ως χαφιέδων/προβοκατόρων/εγκάθετων/ρουφιάνων: Εγώ νόμιζα ότι αυτές ήταν οι πρακτικές που έφεραν το ΚΚΕ στα σημερινά χάλια του κάτω του 5%, εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης. Φαίνεται όμως ότι εξηγούν περίφημα και γιατί οι φεμινίστριες παραμένουν γραφικά αξιοθέατα.Για τον ριζοσπαστικό φεμινισμό! για τον μαχητικό αντιφασισμό! Στη Μόσχα αδελφές μου, στη Μόσχα!!
Vangelis,Δεν νομίζω ότι υπονοείται οπουδήποτε στο κείμενο ότι τα εν λόγω κομμάτια της κοινωνίας "επίτηδες επιτρέπουν" τον βιασμό. Αυτό που ισχυρίζονται οι συντάκτριες είναι ότι, λόγω της νοοτροπίας τους, αναπαράγουν τις συνθήκες/προϋποθέσεις ώστε να επαναληφθεί το έγκλημα και, αφού συμβεί, το ερμηνεύουν με μανιχαϊστικούς όρους απαλλάσοντας τον εαυτό τους από το δικό τους μερίδιο ευθύνης. Ο βιαστής είναι πρωτίστως προϊόν της κοινωνίας, όπως και ο άνθρωπος που φέρεται βίαια γενικώς.Δεν είναι ότι "επιτρέπεται" ο βιασμός ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για άλλους λόγους. Είναι ότι *όταν* γίνεται, χρησιμοποιείται για άλλους λόγους και δεν γίνεται αντιληπτός και κατανοητός με τον τρόπο που θα έπρεπε ώστε να περιοριστεί και κάποτε να εξαλειφθεί ως φαινόμενο. Αντιθέτως. Εντάσσεται σε ένα ερμηνευτικό σχήμα "εξ ορισμού Καλοί/Εμείς" vs "εξ ορισμού Κακοί/Άλλοι", στο πλαίσιο του οποίου οι δεύτεροι διαπράττουν εγκλήματα επειδή είναι στη φύση τους και οι πρώτοι δεν φέρουν καμία ευθύνη για το έγκλημα και έχουν το ιερό δικαίωμα να απαλλαγούν από το "τέρας" που τους χαλάει την "κοινωνία των αγγέλων" τιμωρώντας το χωρίς την παραμικρή ενοχή με τον οποιοδήποτε τρόπο (βλ. απόπειρα λυντσαρίσματος).Θα έπρεπε να έχει γίνει ακόμα πιο σαφές στο κείμενο. Ενώ γίνεται εξαιρετικά η σύνδεση μεταξύ των διαφόρων μορφών βίας (όλα είναι ένα σύστημα - αν καταδικάζω τον βιασμό για τους σωστούς λόγους, δηλαδή επειδή έχω αντιληφθεί και αποδομήσει τη νοοτροπία, τον λόγο και τη συμπεριφορά που τον γεννούν, αποκλείεται π.χ. να ψηφίζω τους τραμπούκους), δεν φωτίζεται πεντακάθαρα το binary opposition που διέπει τη σκέψη πολλών από εμάς σε όλες της τις εκφάνσεις: το "Καλοί vs Κακοί", που κάνει (ένα παράδειγμα πολύ απλό, αλλά καθόλου αφελές) έναν Ολυμπιακό να θεωρεί τους Παναθηναϊκούς κακούς απλώς και μόνο επειδή είναι οι "Αλλοι", και ανάποδα. Οι συντάκτριες δεν δαιμονοποίησαν το ανδρικό φύλο (Γυναίκες=Καλές vs Άνδρες=Κακοί), και κατά τη γνώμη μου, κακώς μπήκες στη διαδικασία να αμυνθείς. Απλώς, θα ήταν προτιμότερο (για εμένα τουλάχιστον) αν, αντί για την πατριαρχία όπως εκδηλώνεται στη συμπεριφορά όλων μας, είχαν δώσει έμφαση στο πώς εκδηλώνεται στη συμπεριφορά των γυναικών ειδικά. Πρέπει να τον αποδομήσουν πρωτίστως οι γυναίκες στη δική τους σκέψη και συμπεριφορά για να φτάσουν να το κατανοήσουν οι άνδρες (χωρίς προφανώς αυτό να απαλλάσσει τους άνδρες στο μεταξύ). Όλα αυτά δεν βασίζονται στην άποψη ότι το ανδρικό φύλο σκέφτεται και συμπεριφέρεται πατριαρχικά/εξουσιαστικά από τη φύση του, αλλά στην άποψη ότι, *λόγω θέσης*, είναι πιο δύσκολο να αντιληφθεί την καταπίεση στην ολότητά της κάποιος που δεν καταπιέζεται ο ίδιος. Με άλλα λόγια και χωρίς να απευθύνομαι σε εσένα προσωπικά γιατί δεν ξέρω την προσωπική σου θέση/στάση/άποψη πάνω στο θέμα, τι να το κάνω το να καταδικάζεις τον βιασμό ως άνδρας, αν δέχεσαι (σιωπηρά, συνειδητά, ασυνείδητα, όπως να'ναι) ότι "καλό θα'ταν" να μην φοράω ό,τι θέλω γιατί κάποιος μπορεί να προκληθεί; Και άρρωστο να τον πεις μετά, μου λες εμμέσως πλην σαφέστατα ότι έδωσα αφορμή στην αρρώστια του να εκδηλωθεί ("ναι μεν, αλλά") και άρα (έστω και χωρίς κακή προαίρεση ή αναισθησία) ρίχνεις μερίδιο ευθύνης στο θύμα επειδή διέπραξε το λάθος, άκουσον άκουσον, να ντυθεί όπως ήθελε! Για εσένα, λόγω θέσης, είναι αυτονόητο ότι θα ντυθείς όπως θες. Είσαι με τους σωματικά δυνατούς της ιστορίας, δεν μπορείς να προκαλέσεις κανέναν. Εγώ, ως γυναίκα, δεν έχω τη δύναμη να σου επιβληθω σωματικά (άσε που δεν μου αναγνωρίζεται εξίσου έντονη σεξουαλική επιθυμία γενικώς), και άρα δεν μπορώ να προκληθώ. Ποιος το αποφάσισε και το αντιμετωπίζουμε και σαν αυτονόητο; Αυτό το αποκαλούμε πραγματικότητα, ενώ είναι ο ορισμός του (ως επί το πλείστον μη συνειδητά/συνειδητοποιημένα) ιδεολογικά φορτισμένου λόγου όπως αυτός επιβλήθηκε ως πραγματικότητα από τον "δυνατό, που αποφασίζει ποια προκαλεί χωρίς ο ίδιος φυσικά να μπορεί να προκαλέσει". Και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι είναι ορισμός που προσυπογράφουν και αναπαράγουν και άπειρες γυναίκες. Ο "άρρωστος" δεν μου επιτέθηκε ΜΟΝΟ επειδή είναι "άρρωστος" - για την ακρίβεια, μέχρι να εξαλειφθεί η ευθύνη της κοινωνίας (ανδρών και γυναικών/γυναικών και ανδρών), δεν θα μάθουμε ποτέ αν είναι άρρωστος και πόσο. Μου επιτέθηκε ΚΑΙ επειδή το "ναι μεν, αλλά" αφού επισημάνει την "αρρώστια" του, θα αποδώσει την εκδήλωσή της στην αφορμή που έδωσα εγώ. Άρρωστος χωρίς εισαγωγικά θα γίνει ο βιαστής όταν φύγει το "αλλά": όταν (μεταξύ άλλων, αλλά δεν χωρούν στο παράδειγμα) το δικαίωμά μου να ντύνομαι όπως θέλω θα αντιμετωπίζεται από την κοινωνία ως κάτι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ, όπως και το δικό σου. Και όταν θα είναι αυτονόητο ότι το να προκληθεί είναι δικό του πρόβλημα, και όχι κάτι στο οποίο συνέβαλα εγώ ή κάτι στο οποίο πρέπει να γίνεται μνεία. Όταν δηλαδή η κοινωνία θα σταματήσει να του αναγνωρίζει το *παραμικρό* ελαφρυντικό που να αφορά το ντύσιμο/τη συμπεριφορά κτλ του θύματος.Δεν είναι πραγματικότητα ότι "ο δυνατός θα προκαλείται από τον αδύναμο, τι να κάνουμε, τελεία". Είναι κατασκευασμένη πραγματικότητα. Δεν είμαστε στις σπηλιές πλέον. Η κοινωνία πρέπει να μάθει στον δυνατό ότι υπάρχουν όρια, τα οποία είναι κοινά για όλους και συναποφασίζονται - διαφορετικά δεν κάνει καλά τη δουλειά της ως κοινωνία, και από το να το παίζουμε τα μέλη της πολιτισμένα (άνθρωποι που μπορούν να τιθασεύσουν τα ένστικτά τους για να συνυπάρξουν επί ίσοις όροις) ας γυρίσουμε στη ζούγκλα όπου θα είμαστε και πιο ειλικρινείς ως προς το ποιοι είμαστε. *Στο ντύσιμο, ας αφήσουμε εκτός τη "δημόσια αιδώ" γιατί γενικώς κινδύνεουμε να μη συνεννοηθούμε και χωρίς να περιπλέξουμε κι άλλο το ζήτημα.
@ dim_m «[...]Αντιθέτως. Εντάσσεται σε ένα ερμηνευτικό σχήμα "εξ ορισμού Καλοί/Εμείς" vs "εξ ορισμού Κακοί/Άλλοι", στο πλαίσιο του οποίου οι δεύτεροι διαπράττουν εγκλήματα επειδή είναι στη φύση τους και οι πρώτοι δεν φέρουν καμία ευθύνη για το έγκλημα και έχουν το ιερό δικαίωμα να απαλλαγούν από το "τέρας" που τους χαλάει την "κοινωνία των αγγέλων" τιμωρώντας το χωρίς την παραμικρή ενοχή με τον οποιοδήποτε τρόπο (βλ. απόπειρα λυντσαρίσματος). [...]»Βρίσκω εξαιρετική την ανάλυσή σας για το συγκεκριμένο φαινόμενο. Θα προσέθετα και την (όχι και τόσο πλέον) υποδόρια *ηδονή* που ενέχει η (βίαια) πράξη του λιντσαρίσματος (και της αυτοδικίας) του όχλου, καθώς και την προσωπική μου πεποίθηση ότι μπορεί «τα εν λόγω κομμάτια της κοινωνίας να μην ‘επιτρέπουν επίτηδες’ τον βιασμό», αλλά όταν αυτός λαμβάνει χώρα, τον «χαίρονται» (για τους σκοπούς που αναφέρετε) εις το έπακρον. Είναι αηδία. Όλα είναι μία αηδία, δηλαδή.«Απλώς, θα ήταν προτιμότερο (για εμένα τουλάχιστον) αν, αντί για την πατριαρχία όπως εκδηλώνεται στη συμπεριφορά όλων μας, είχαν δώσει έμφαση στο πώς εκδηλώνεται στη συμπεριφορά των γυναικών ειδικά. Πρέπει να τον αποδομήσουν πρωτίστως οι γυναίκες στη δική τους σκέψη και συμπεριφορά για να φτάσουν να το κατανοήσουν οι άνδρες (χωρίς προφανώς αυτό να απαλλάσσει τους άνδρες στο μεταξύ).»Θα ήθελα να σταθώ λίγο σε αυτό το σημείο. Πράγματι οι γυναίκες μετέχουν στο «παιχνίδι» της πατριαρχίας, ορίζοντας τη συστημική αυτή καταπίεση (προς όλ@ς γενικότερα και τις γυναίκες ειδικότερα) λιγότερο διακριτή στους άνδρες ...αλλά και στις ίδιες! Είναι ένα ζήτημα ιδιαίτερης προβληματικής. Όμως μήπως και πάλι γίνεται μία ενδόμυχη μετακύλιση ευθυνών (προς τις γυναίκες); Απ’ την άλλη ναι, νομίζω πως η «συνειδητοποίηση» πρέπει να λειτουργεί και κυρίως να προχωρεί ταυτοχρόνως από όλες τις μπάντες.@ Vangelis1972 «Φαίνεται όμως ότι εξηγούν περίφημα και γιατί οι φεμινίστριες παραμένουν γραφικά αξιοθέατα.»To κείμενο είναι της συλλογικότητας terminal 119. Νομίζω πως άσχετα με το αν συμφωνεί ή διαφωνεί (εξ ολοκλήρου ή εν μέρει) ένα άτομο με το εν λόγω κείμενο, η παραπάνω πρότασή σας καταδεικνύει ότι ο κύριος σκοπός σας είναι να την «πείτε» στις φεμινίστριες (γενικώς και αορίστως, λες και οι απανταχού φεμινίστριες – φεμινιστές αποτελούν μία ομάδα με ένα ντεμέκ σετ ιδεών http://kamenasoutien.com/2013/02/28/oles-oi-feministries-exoun-tis-idies-apopseis/) και δευτερευόντως να ασκήσετε κριτική στις συγκεκριμένες σκέψεις.
*κινδυνεύουμε (προφανώς λόγω του πόσο βαθιά έχει ριζώσει στη νοοτροπία μας η αντιμετώπιση ως φυσικών και αυτονόητων πραγμάτων που δεν είναι τέτοια)