Στο σημερινό ‘Α, μπα’: ξεκάθαρη απόκρουση

Στο σημερινό ‘Α, μπα’: ξεκάθαρη απόκρουση Facebook Twitter
41


________________
1.


αγαπητη α αμπα,δεν εχω να ρωτησω κατι απλα επειδη πολλα νεαρα ατομα διαβαζουν τη στηλη σου ηθελα να πω κατι
οταν ημουν εφηβη ζηλευα καποιους 20αρηδες που φαινοταν ανετοι,χαλαροι κ ολοι ηθελαν την παρεα τους.οταν εγινα 22 παρακολουθουσα με παθος πως συμπεριφερονταν αλλοι (επισης ανετοι κ γοητευτικοι) κ προσπαθουσα να οικειοποιηθω την συμπεριφορα τους.μεχρι που καταλαβα οτι κ εγω εχω προσωπικοτητα (δικη μου) κ υπαρχουν ατομα που απολαμβανουν την παρεα μου (κατι που με εξεπληξε στην αρχη!).κ ηρεμησα.
η εφηβεια ειναι δυσκολη κ μπερδεμενη, τελειωνει ομως κ ολα βρισκουν τη θεση τους συνηθως.ευχαριστω –κ


Δε μπορώ να φανταστώ πιο πετυχημένη περιγραφή της ενηλικίωσης. Αυτό που έγραψες αν το ανέπτυσσες με έναν πρωταγωνιστή και μερικές χιλιάδες λέξεις θα μπορούσε να γίνει μυθιστόρημα.


Το πρόβλημα βρίσκεται στο «συνήθως»...

________________
2.


Αγαπημένη μου Α, μπα πειράζει που έχεις γίνει η πιο αγαπημένη ασχολία μου; Έρχομαι στο σπίτι και το πρώτο που θα κάνω είναι να ανοίξω τον υπολογιστή για να διαβάσω τις ερωταπαντήσεις της ημέρας γιατί δεν προλαβαίνω να τις διαβάσω όλες στην δουλειά (όταν πηγαίνω τουαλέτα).
Έχω αρκετούς φίλους και μερικά χόμπι αλλά σαν την στήλη σου καμία σύγκριση. Όσο περνάει ο καιρός το ενδιαφέρον μου είναι αμείωτο και σε ρωτώ ευθέως με φόβο και πάθος που θα πάει αυτό; Δεν θέλω να σηκώσω τηλέφωνο, παραμελώ συγγενείς και φίλους. Αισθάνονται και άλλοι έτσι όπως εγώ; απευθύνομαι και στους σεβαστούς σχολιαστές!
Νομίζω ότι πάσχω από Α, μπαholik !!!- stalker

Μια στο καρφί και μια στο πέταλο είναι η δήλωσή σου. Από τη μία δηλώνεις εξάρτηση, από την άλλη με διαβάζεις στην τουαλέτα, μόλις πάω να το πάρω πάνω μου ακούω το καζανάκι. Μήπως το «σε διαβάζω με τον καφέ» είναι συνθηματικό για κάτι άλλο; Καλύτερα να μη μου απαντήσετε.

________________
3.

Αγαπημένη μου Λένα πολύ χαίρομαι όταν σε βλέπω. Γιατί;
Θα ξαναβρεθούμε στις βιολογικές φραγκόκοτες; -μέλι


Κι εγώ χαίρομαι όταν σε βλέπω αλλά την τελευταία φορά νομίζω ότι άλλαξες πεζοδρόμιο.


________________
4.


Σε διαβάζω , σε διαβάζω και σε ξαναδιαβάζω και πραγματικά θαυμάζω τις ευφανταστες απαντησεις σου, την πρωτοτυπια και στον τροπο που τις αναπτυσσεις αλλα και ως ίδεες αυτες καθ'αυτες. Απορω με το πως γραφεις ετσι, πραγματικα εχεις σκεφτει το ενδεχομενο να γινεις συγγραφεας, εκτος απο αυτο που δεν ξερω κι εγω τι ακριβως εισαι τωρα; (αληθεια καπου πρεπει να το εχεις αναφερει αλλα εγω δεν το εχω βρει)
Σαν μικρη που ειμαι ακομα να εχω ελπιδες οτι μπορω να σου μοιασω στον τροπο που γραφεις ή απλα το εχεις εμφυτο ταλεντο οποτε ματαια ελπιζω;
Ειμαι σιγουρη, πως εχεις διαβασει παρα πολυ, παρα πολλα και διαφορα. Ισως αυτο να ναι ενας παραγοντας. Τελικα, να ελπιζω;
ΥΓ. Δεν ηταν παραληρημα κοπλιμεντων, αλλα ειλικρινης θαυμασμος , απορια και επικοδομητικη ''ζηλεια''. -16χρονη που επιδιωκει το ταλεντο σου.

Τι μπαράζ σήμερα! Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να σε αποδέχεται η νέα γενιά. Για να απαντήσω και σε κάτι, δε νομίζω ότι κάποιος «γίνεται» συγγραφέας. Είσαι συγγραφέας όταν γράφεις, και δεν γράφω, τουλάχιστον όχι συστηματικά και όχι τίποτα οργανωμένο.


Μην ελπίζεις, γίνε αυτό που θέλεις να γίνεις. Έχω διαβάσει, ναι, πολλά και διάφορα, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετά. Το διάβασμα είναι μια παράλληλη και μόνιμη ασχολία, δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσεις τόσα ώστε να πεις «φτάνει, τώρα μπορώ να γράψω». Και πέρα από το διάβασμα υπάρχει κάτι εξίσου – αν όχι πιο σημαντικό – που είναι η ίδια η ζωή. Εκτός από τα σημαντικά βιβλία υπάρχουν και οι σημαντικοί άνθρωποι που μπορούν να διδάξουν πολλά. Ψάξτους και γίνε κολλιτσίδα μέχρι να γίνεις φίλη τους.


________________
5.


Γενικά δεν είμαι άνθρωπος που διαλέγει συντρόφους με βάση την εξωτερική εμφάνιση. Αντιθέτως, τη θεωρώ εντελώς δευτερεύον ζήτημα. Απ' την άλλη, ένας άνθρωπος κατά τη γνώμη μου άσχημος, δε με έλκει ερωτικά.

 

Πρόσφατα γνώρισα ένα παιδί εξαιρετικά συμπαθητικό και ενδιαφέρον, αλλά δυστυχώς για τα δικά μου γούστα πολύ άσχημο. Θα ήθελα να κάνουμε παρέα αλλά δυστυχώς εκείνος το έβλεπε αλλιώς το θέμα και ξεκόψαμε.

 

Με αφορμή το περιστατικό, αναρωτιέμαι και ρωτάω κι εσένα: Δεν είναι κρίμα ένα στοιχείο που κανείς δεν μπορεί να ελέγξει να καθορίζει με τέτοιον τρόπο τις ζωές και τις τύχες των ανθρώπων?

 

Κι επίσης, τι γνώμη έχεις για τα ζευγάρια στα οποία ο ένας σύντροφος ξεπερνά κατά πολύ τον άλλο ως προς την εμφάνιση? Έχεις την ίδια γνώμη για συντρόφους με άλλες μεγάλες διαφορές, ως προς τη μόρφωση, την κοινωνική θέση, την ηλικία, κοκ?- Εσμεράλντα

Η εμφάνιση είναι μεγάλη κολοκυθόπιτα, Εσμεράλντα. Το ποιος μας ελκύει ερωτικά είναι κάτι που μαθαίνουμε όσο μεγαλώνουμε και είναι κάτι που αλλάζει, όπως αλλάζουν τα γούστα μας στο φαγητό και στο πόσο δυνατά θέλουμε να ακούμε μουσική.


Υπάρχουν αυτοί που διαλέγουν οπωσδήποτε ωραίους γιατί νιώθουν ότι έτσι αποκτούν οι ίδιοι αξία. Υπάρχουν αυτοί που τους ενδιαφέρει περισσότερο η εικόνα που δείχνουν από αυτό που ζουν. Υπάρχουν αυτοί που έχουν υιοθετήσει τα κριτήρια ομορφιάς που έχουν μάθει από τα περιοδικά και την τηλεόραση χωρίς να έχουν αφουγκραστεί τι σαλεύει μέσα τους. Αν κάποιος δεν σε τραβάει, δεν σε τραβάει, δεν είναι κρίμα, κρίμα είναι να μην αφήνεις τον εαυτό σου ελεύθερο να γνωρίσεις κάποιον καλύτερα χωρίς να λογοκρίνεις την εικόνα.
Οι άλλες μεγάλες διαφορές που αναφέρεις (μόρφωση, κοινωνική θέση, ηλικία) δεν συγκρίνονται με την εξωτερική εμφάνιση για τον εξής λόγο: η εμφάνιση είναι εφήμερη. Αν δεν συνειδητοποιείς πόσο φευγαλέα είναι η εικόνα, πόσο μπορείς να ξεγελαστείς από τα ρούχα και τα κιλά, πόσο επηρεάζει την εμφάνιση η προσωπικότητα και η αυτοπεποίθηση, πόσο αλλάζει η εικόνα του άλλου όταν φιλτράρεται από την αγάπη ή την αντιπάθεια, τότε ετοιμάσου να αντιμετωπίσεις μια πλευρά του εαυτού σου που μπορεί να σου δημιουργήσει πολλά προβλήματα.

________________
6.


Λένα, μεγάλωσα με σένα (άρπα ατάκα που λούζεται η μενεγάκη πλέον), εννοώ ότι σε παρακολουθώ σχεδόν απ' την αρχή του μπλογκ, προ λάιφο. Αυτό το τονίζω για να πω πως σ' έχω "παρακολουθήσει". Θες να μας πεις αν το ταξίδι στην Αφρική έχει να κάνει πάρα πολύ με τον τρόπο που απαντάς?- usurpadora

Οπωσδήποτε ναι. Η εμπειρία χαράζεται μέσα μας πολύ πιο βαθιά από την εικόνα ή τις λέξεις. Το πόσο πολύ και πώς επανέρχεται σ' αυτά που σκέφτομαι δε μπορώ να το πω, ούτε και έχει σημασία, έχω ζήσει πολλές αλλαγές για να ξέρω τι έχει επηρεάσει τι.


Η Μενεγάκη όταν το ακούει αυτό τι κάνει; Προσπαθεί να χαμογελάσει αλλά ζορίζεται κάπως;

________________
7.


Α,μπα! Τον τελευταίο καιρό έχω πάρει αρκετά κιλά - πάρα πολλά για την ακρίβεια. Με αποτέλεσμα όποιος έχει καιρό να με δει, να ξαφνιάζεται. Το κατανοώ το ξάφνιασμα, είναι φυσιολογικό. Κι ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι είναι τόσο συγκινητικά διακριτικοί, είναι κι άλλοι τόσο ασυγχώρητα αδιάκριτοι. Μου 'χει συμβεί να απαντήσω πάνω από δέκα φορές, "όχι, δεν είμαι έγκυος", ακόμα και πριν προλάβουν να κάνουν την ερώτηση (έχω πια εξασκηθεί στο βλέμμα της απορίας). Κι ενώ κάποιοι πραγματικά έρχονται σε δύσκολη θέση (που με έφεραν σε δύσκολη θέση!), είναι κι άλλοι που το συνεχίζουν: "αφού δεν είσαι έγκυος, ΠΩΣ ΠΑΧΥΝΕΣ ΕΤΣΙ;;" . Λες και χρωστάω εξηγήσεις! Για πες μας, "ΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΓΙΝΕΙ ΕΤΣΙ"; Ή "ΕΣΥ ΔΟΥΛΕΥΕΣ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΕΔΩ; ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΣΑΙ Η ΙΔΙΑ;;" Υπήρξαν και στιγμές που κάποιοι προσπάθησαν να μου μιλήσουν πιο συμβουλευτικά, που ήταν ευγενικοί κι ένιωθα ότι το 'λεγαν με πραγματικό ενδιαφέρον. Αλλά αυτοί, οι αγενείς; Πως γίνεται να πας σε κάποιον (που δεν είναι και δικός σου άνθρωπος να 'χεις την οικειότητα) και να του πεις στη μουρη του "ΓΙΑΤΙ ΠΑΧΥΝΕΣ;" Γιατί να το πείς; Γιατί; Όλον αυτό τον καιρό έχω γελάσει αμήχανα, έχω βάλει τα κλάματα, έχω απαντήσει με κακία , έκανα πως δεν άκουσα, προσπάθησα να τους βγάλω απ' τη δύσκολη θέση, τους έβαλα στη θέση τους (μπα). Εντάξει καταλαβαίνω, το άπαν σύμπαν θέλει να αδυνατήσω αλλά πραγματικά γιατί δεν κρατάνε τη σκέψη τους για τον εαυτό τους;- δεν σας χρωστάω εξηγήσεις

Όχι ότι δεν υπάρχουν τρομερά αγενείς άνθρωποι και αρκετά γαϊδούρια ανάμεσά μας, αλλά σκέψου για ένα δευτερόλεπτο την άλλη πλευρά. Αν πήρες ξαφνικά πάρα πολλά κιλά και κάποιος σε βλέπει με άλλη εμφάνιση, αντιμετωπίζει το εξής δίλημμα: το σχολιάζει ή όχι; Αν δεν το σχολιάσει στο ελάχιστο υπάρχει κίνδυνος να φανεί εντελώς αδιάφορος – φαντάσου να είσαι έγκυος και να έκανε ότι δεν το είδε; Αν κάποιος σου μιλήσει σα να μην έχει αλλάξει απολύτως τίποτα δεν είναι σα να το σχολιάζει σιωπηλά; Δεν είναι ρητορική η ερώτηση, εσένα ρωτάω. Θα το προτιμούσες;


Και αν αποφασίσει ότι κάτι πρέπει να πει, γιατί συμβαίνει κάτι οφθαλμοφανές και του φαίνεται αλλόκοτο να μη μιλήσει για το θέμα, τι θα μπορούσε να πει χωρίς να σε προσβάλλει; Υπάρχει ερώτηση που αναγνωρίζει την αλλαγή που δεν θίγει; Σκέψου πώς θα αντιδρούσες εσύ αν έβλεπες κάποιον με μια μεγάλη αλλαγή στην εμφάνισή του. Δεν είναι σχεδόν αυθόρμητο να τη σχολιάσεις;


Δεν θέλω να δικαιολογήσω κανέναν χοντράνθρωπο, προσπαθώ να απαντήσω στην ερώτηση «γιατί να το πεις». Το τακτ είναι κάτι πολύ σπάνιο και οι Έλληνες όπως και να το κάνουμε, δε φημίζονται για τη λεπτότητα τους. Όλοι μας έχουμε ακούσει χονδροειδέστατα σχόλια από αγνώστους, λεπτοί και χοντροί, κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο. Τα κιλά είναι από αυτά που φαίνονται από μακριά και έτσι τραβάνε τους αγενείς σα μαγνήτης. Προτείνω να είσαι προετοιμασμένη για τα σχόλια και να έχεις ορισμένες στάνταρ απαντήσεις ώστε να μη χρειάζεται να αυτοσχεδιάζεις και να δίνεις περιθώριο για περισσότερα. Για τους ξεκάθαρα αγενείς που έχουν μυριστεί αίμα το καλύτερο είναι η ευγενική και ξεκάθαρη απόκρουση, κάτι σαν «δε νομίζω ότι σε αφορά» και αλλάζεις κουβέντα. Κι εσύ ξέρεις ότι αυτή η είναι η πιο κατάλληλη απάντηση, όπως φαίνεται και από το ψευδώνυμο που διάλεξες.


41

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

16 σχόλια
#7 Οι αγενείς άνθρωποι δεν θα σχολιάσουν μόνο τα κιλά σου(ίσως είναι ο εύκολος στόχος γιατί είναι κάτι εμφανές).Δυστυχώς αν τους δώσεις το θάρρος θα σχολιάσουν τα πάντα και,όσο πιάνεις κουβέντα μαζί τους και δείχνεις πως σε πειράζει τόσο θα επεμβαίνουν.Ένα «Δεν θέλω να το συζητήσω αυτό μαζί σου,δεν είναι δική σου δουλειά» ,πίστεψέ με,θα σε γλιτώσει και από νεύρα και από απογοητεύσεις. Και πίστεψέ το. Δεν τους αφορά. Θέλει θάρρος και ετοιμότητα. Μια εναλλακτική είναι ο αυτοσαρκασμός «Α,δεν τα έμαθες;Παντρεύτηκα,έχω ήδη δέκα παιδιά,τώρα πάω στο εντέκατο!!». Θα αναρωτιούνται ποιός δουλεύει ποιόν.
#7 Πωπω...εκνευρίστηκα! Θυμήθηκα την προσπάθεια που έχω καταβάλει να βρω αποστομωτικές απαντήσεις του τύπου: εωτηση "πάχυνες;" απάντηση "ναι. Εσύ πάλι, μια κούκλα είσαι!)..ε...και εκεί σταματάει η κουβέντα. Δεν το περιμένει ο άλλος. Ή σε ερώτηση "άντε...πότε θα παντρευτείς;" απάντηση "έλα ντε, κι εσείς δε με έχετε στο νου σας για κανένα καλό παλικάρι. Μόνο να ρωτάτα ξέρετε"
(κατά λάθος το έστειλα ατελές). Ο γνωστός λοιπόν πάνω στη χαρά του να της ανοίξει το θέμα της είπε με μια χαρά:" Παχυνες!!!". Θέλω να πω ότι δεν έχουν όλοι κακές προθέσεις και στο τέλος της μέρας δεν ενδιαφέρεται και κανεις στη τελική! Αν εσείς ξαφνικά βλέπατε μια ξανθιά φίλη/γνωστή σας με μωβ κοντοκουρεμενο μαλλί δε θα το σχολιάζετε?
Από το σημερινό Α,Μπα ένα συμπέρασμα βγάζω! Ειναι πολύς ο κόσμος που έχει πάρει τον τελευταίο καιρό κιλά! Δεν εξηγούνται αλλιώς τόσα σχόλια με την ίδια άποψη. Εγω συμφωνώ με τη Λένα. Δε γίνεται να αγνοούμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Μια φίλη μου ήταν έγκυος 4 μηνών αλλα δε το είχε ανακοινώσει ευραιως. Βρισκόμενοι λοιπόν σε καφετέρια με κοινό γνωστό ο οποίος δε το ήξερε "επίσημα", εκείνος στον ενθουσιασμό του
#7 Με εκνευρίζουν πάρα πολύ τα σχόλια αυτά. Μόνο κακεντρέχεια και κατινιά κρύβουν αυτές οι δήθεν ευαισθησίες. Άν κάποιος πάχυνε/αδυνάτισε/γέμισε ρυτίδες κλπ., το ξέρει πολύ καλύτερα από εμένα που , με αδιακρισία και αλαζονεία, του το υποδεικνύω. Είμαι της άποψης πως, σε κοινωνικές κουβέντες, είναι καλό να ακούγονται τα θετικά. Άν δεν έχεις να πεις κάτι θετικό, μη πεις τίποτα. Για εσένα είναι απλώς μια κουβέντα, του άλλου, βέβαια, του έχεις χαλάσει όλη την ημέρα. Εγώ αυτό το καιρό ακούω πολύ το "πωπω,πως αδυνάτισες έτσι, ΧΑΛΙΑ είσαι". Λόγω άγχους, ανεργίας και προσωπικών προβλημάτων, δεν κοιμάμαι καλά και κατανοώ πως φαίνομαι κουρασμένη και χλωμή. Αλλά, δεν επιτρέπω σε κανέναν να με ρωτάει αν είμαι άρρωστη και "αμαν, φάε κάτι, σε θυμάμαι τσουπωτή". Αει παράτα μας!
Για ποιο λόγο δεν μπορείς να απαντήσεις στο συγκεκριμένο σχόλιο ένα από τα παρακάτω: 1. Δεν σε αφορά το θέμα και δεν θα σου δώσω την απάντηση που ζητάς. 2. Έχω βρει έναν νέο γκόμενο και με έχει ξεζουμίσει. 3. Κάνω απεργία πείνας για να σωθούν οι Κορμοράνοι. Αυτό είναι το δικό μου ερώτημα.Για ποιο λόγο δεν απαντάμε σε αυτό που μας ρωτούν σύμφωνα με αυτό που νιώθουμε και αντ' αυτού στεναχωριόμαστε και το κρατάμε μέσα μας και κλαιγόμαστε στο ίντερνετ?
Αloutero το σύμπαν βασίζεται στην αρχή διατήρησης της ενέργειας. Κάποιος που σε αναγκάζει να βρεις κάτι έξυπνο να πεις για να αντικρούσεις την κακία του σου σπαταλά ενέργεια.
Δε μπορώ να φανταστώ πιο αποτυχημένη,απλοϊκή και λαϊκιστική περιγραφή της ενηλικίωσης. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι-ο καθένας ωριμάζει με άλλο τρόπο. Επίσης - here comes the breaking news of the day oh wow- δεν θέλουν όλοι να γίνουν cool,γαμάτοι, να γυρνάνε οι άλλοι γύρω τους σαν τις μύγες με το μέλι και να τους λατρεύουν. Μερικοί γουστάρουν τον εαυτό τους όπως είναι και δεν επιθυμούν να γίνουν Queen Bee! Μερικοί 20αρηδες θέλουν απλά να περνάνε όμορφα... και τελικά ενηλικιώνονται αναλαμβάνοντας περισσότερες ευθύνες,ξεπερνώντας άγχη και φόβους, βλέποντας όνειρα να μην πραγματοποιούνται γιατι ετσι-είναι-η-ζωή, σκεπτόμενοι διαφορετικά, αντιλαμβανόμενοι την διαφορετικότητα των απόψεων και αποδεχόμενοι την φύση της. Ωριμότητα δεν είναι να αποδεχτείς τον εαυτό σου ως έχει και να εγκαταλείψεις την μάταιη προσπάθεια να γίνεις κάτι που δεν είσαι για να σε δεί ο περίγυρος ως το τελειότερο πλάσμα του κόσμου σαν τη μαμα σου.Αυτό το λένε κομπλεξΑν υπήρχε ένας ορισμός για την ωριμότητα, τότε όλοι θα ξεκινούσαν και θα κατέληγαν στα ίδια. Βα - ρε - το
Για το 2, νομίζω ότι καταβάθος είναι υπέρτατο κοπλιμέντο!!είναι η πιο ιδιαίτερη, λυτρωτική, εξαγνιστική, φιλοσοφική τύπου "me, myself and I" καθημερινή εμπειρία της ανθρώπινης ύπαρξης και έχεις το ιδιαίτερο προσόν να είσαι καλεσμένη!χμ, τώρα που το λέω, άμα κάνεις βιβλίο, για μάντεψε.... : )
#5 Νομίζω ότι η ερωτική έλξη δεν έχει να κάνει τόσο με την εξωτερική εμφάνιση όσο με το πως σε κάνει ο άλλος να νιώθεις (πεταλουδίτσες στο στομάχι, σεισμό 6 ρίχτερ και άλλα τέτοια ταρακουνήματα). Σε όλους έχει τύχει να πέφτουν στα πατώματα για κάποιον αντικειμενικά άσχημο που στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή έκανε το κλικ.Εάν δεν θες να είσαι με κάποιον, ενώ νιώθεις πραγματα γιαυτόν με κριτήριο μόνο την ομορφιά, έχεις θέμα και μεγάλο μάλιστα. Εάν απλά δεν τον βλέπεις ερωτικά άσχετα με την εξωτερική εμφάνιση δεν τρέχει και τίποτα.
#5. 'δεν κρινω τους συντροφους με βαση την εμφανιση, αλλα δεν τα φτιαχνω με- κατα τη γνωμη μου- ασχημους'. οπως λεμε, 'δεν ειμαι ρατσιστης, αλλα...'#7. αυτη η ελλειψη διακριτικοτητας, και η εμμονη μερικων να ειναι με τον κακο λογο στο στομα, μου τη δινει απιστευτα. ρωτα βρε ανθρωπε πως περναω, αν καταφερα κατι, στην τελικη ενα 'τι κανεις, καλα; παντα καλα'(!) και τελος. τι επιθεση κακοσυνης ειναι αυτη; 'πως παχυνες', 'ποτε θα παντρευτεις εσυ', 'γιατι δεν κανατε ακομη παιδι', 'αυτη η σχολη ειναι ευκολη', 'σιγα τις εργασιες που κανετε στο μεταπτυχιακο, εμεις...' και λοιπα σχολια για μαλλια που δεν μας πηγαινουν, για ρουχα που παχαινουν, για το ποσο κουρασμενος φαινεσαι...και το χειροτερο; συνηθως τετοια σχολια προερχονται απο ατομα που δεν ειναι φιλοι και δικοι μας ανθρωποι, εντελως uncalled for σχολια. (θυμωσα παλι!)
Θα γίνω λίγο κακιά και θα πω τη κακή μου γνώμη: Πιστεύω ότι αυτά που μας τσαντίζουν είναι αυτά που κρύβουν μέσα τους μιια αλήθεια που μας πονάει. Όταν πραγματικά είμαστε ευχαριστημένοι με μια επιλογή μας (κιλά, σύντροφος, σχολή, παιδί ή μη παιδί), τότε ότι και να μας πουν τους γράφουμε στα.... παλιά μας τα παπούτσια....Όταν μας πονάει, σημαίνει ότι προσποιούμαστε τους ευχαριστιμένους, αλλά...... δεν......
σε αυτο που λες δεν εχεις αδικο, απο την αλλη πλευρα ομως, δεν ειναι καπως αγενες και αδικο να χτυπας καποιον εκει που ποναει; απο τους οικειους μου μπορω να σου πω οτι το επιζητω κι ολας, γιατι καμια φορα (οταν ξεχναω να παω γυμναστηριο πχ) μου δινει και μια ωθηση. Αυτο που ηθελα να τονισω ειναι οτι τα σχολια αυτα ειναι ενοχλητικα οταν εκστομιζονται απο ατομα που ειναι απλοι γνωστοι, εχεις να τους δεις καιρο ή συναδελφοι με τους οποιους εχεις τυπικες σχεσεις. Και ιδιως οταν απο την πλευρα σου εχεις επιδιωξει η σχεση να ειναι τυπικη, του τυπου 'τι κανεις, τι νεα..', δηλαδη δεν εχεις δωσει το δικαιωμα να επεμβαινουν. Για παραδειγμα, αν σε δω στο δρομο και σε ρωτησω τα νεα σου, θα θελησω να χαρω και να σου πω μπραβο που εισαι ευτυχισμενος, που εισαι καλα εσυ και τα παιδια σου, να μαθω λεπτομερειες για μια σου προσωπικη κατακτηση. Δεν θα σταθω στο αν φαινεσαι κουρασμενος-η η αν εβαλες κιλα.Δε θελω να αισθανθω καλυτερα οταν, φευγοντας σκεφτω 'πω πω, πως εγινε ετσι αυτος-η, εγω ειμαι γα...τη, μπραβο μου'. Απο τα καλα του αλλου θα παρω δυναμη και θα κινητοποιηθω, οχι αν του τονισω κατι που δε μου αρεσει.
Αυτό ισχύει εν μέρει. Επειδή όμως είμαστε κοινωνικά όντα και όχι αμοιβάδες, μας ενδιαφέρει και μας επηρεάζει η γνώμη των γύρω μας. Άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο...Όσο για την αγένεια, είναι χαρακτηριστικό του έθνους (...) και πάει χεράκι-χεράκι με την ενασχόληση με το τι κάνει ο από πάνω, ο από κάτω, γιατί ο ένας είναι έτσι και όχι αλλιώς, γιατί γελάει, γιατί κλαίει, γιατί ντύνεται διαφορετικά, γιατί ντύνεται όπως όλοι, γιατί πάχυνε, γιατί αδυνάτισε... Και άντε, σε νοιάζει τι κάνει και πώς δείχνει ο,τι κινείται γύρω σου.. Δε φτάνει όμως... πρέπει να εκφράσεις τον "προβληματισμό" σου... γιατί όλη η χαρά βρίσκεται στη στιγμή που θα δεις πρόσωπο του άλλου να νευριάζει/στενοχωριέται/προβληματίζεται...
Μα ποιος προσποιείται τον ευχαριστημένο; Το πρόβλημά του έχει ο άλλος, θα του το χτυπήσουμε κι από πάνω; Μα φυσικά, γιατί έτσι θα εξυψώσουμε τον εαυτό μας που είναι καλύτερος, ωραιώτερος κλπ. Λοιπόν, ακούστε κι εμένα που υπήρξα αδύνατη και έγκυος και πολύ (μα πολύ) χοντρή και πάλι αδύνατη. 1. Η παχυσαρκία και εγκυμοσύνη δε μπερδεύονται. Το "νόμιζα ότι ήσουν έγκυος" είναι η π@@ρια που θα πετάξουμε για να πονέσουμε τον άλλο χωρίς να φανούμε κακιασμένοι. 2. Στην αγένεια απαντάς με αγένεια. Προβάρεις δυο τρεις ατάκες και τις έχεις πρόχειρες (Που να τις βρεις;; Ζήτα από τη Σανάνθη μερικές, είναι κορυφαία του είδους). 3. Haters gonna hate. Και εξώφυλλο στη Vogue να αξιωθείς να κάνεις μια μέρα, κάποιος θα βρεθεί να σε θάψει.
Υπάρχουν κάποια πράγματα στη ζωή μας με τα οποία δεν είμαστε ευχαριστημένοι -ή δεν είμαστε απολύτως ευχαριστημένοι και έχουμε ορισμένες αμφιβολίες- αλλά δεν αλλάζουν, ή δε μπορούμε για κάποιο λόγο να τα αλλάξουμε ή, προσπαθούμε αλλά χωρίς αποτέλεσμα ή, για κάποιο λόγο δε θέλουμε να αλλάξουν. Όταν λοιπόν ακούμε κακόβουλα σχόλια για αυτά, τσαντιζόμαστε γιατί μας πατάνε εκεί που υπάρχει μια πληγή, μικρή ή μεγάλη. Αν δε μπορούν να πουν κάτι για καλό, τότε ας μη λένε τίποτα.
Παιδιά, η μάχη με την αγένεια είναι άνιση, μοιάζει σαν να προσπαθείς να ξεσκονίσεις καμήλα σε αμμοθύελλα, τουλάχιστον εγώ εκεί έχω καταλήξει. Πλέον, την αγένεια εξ ευήθειας-ηλιθιότητας την προσπερνάω σφυρίζοντας, ούτε καν τη λαμβάνω υπόψη, αλλά την αγένεια εκ προμελέτης, όχι, ποτέ. Ο φαρμακόγλωσσος, ο άνθρωπος δηλαδή που βρίσκει σαδιστική χαρά στο να επισημαίνει τα ψεγάδια του άλλου χρειάζεται μία ανάλογη απάντηση, μην του τη χαρίζετε έτσι εύκολα. Πράττετε κοινωνικό καλό, γιατί ο εν λόγω "καλόψυχος" άνθρωπος θα το σκεφτεί καλύτερα την επόμενη φορά που θα θελήσει να ανοίξει το "μελίρρυτο" στόμα του. @Μάνα Κουράγιο: thanks, φιλενάδα, να΄σαι καλά, χαχα! Μου θύμισες ένα παλιότερο Α,μπα όπου είχαμε ενώσει τις "δυνάμεις" μας η Πόντια, η Nandja, ο DelaNet κι εγώ στον πόλεμο της ατάκας-απάντησης στην φαρμακερή ερώτηση: "πάχυνες;" Πολύ το διασκέδασα τότε, αλήθεια,ε, μα...http://www.lifo.gr/team/ampa/38732
#2: δεν καταλαβαίνω, Α,μπα μου, γιατί μπερδεύεσαι. Δες το κάπως έτσι: μία από τις βασικές αρχές του α,μπαholism είναι ότι ο α,μπαholic χ..ζεται από τη χαρά του κάθε φορά που βλέπει αναρτημένο καινούριο Α,μπα. Pleasure guaranteed.:)
Εντάξει....εμένα μου γεννληθηκε η εξής απορία: σε-ποιό-ταξίδι-στην-αφρική-αναφέρεστε-πείτε-μου-και-εμένα!όχι κ τίποτα άλλο σε παρακολουθώ καθημερινώς και δεν έχω πάρει πρέφα!
Λένα, αυτό το σχόλιο χρήζει απάντησης.. μη το προσπεράσεις.. τουλάχιστον πες μας σε ποια χώρα και για πόσο διάστημα....αν και κάτι μου λέει ότι θα έχει να κάνει με ActionAid..
#7 Α, μπα μου εγώ θεωρώ ότι δεν τίθεται δίλημμα να σχολιάσεις ή όχι μια απότομη αλλαγή πάνω σε κάποιον, ειδικά εάν θεωρείς ότι είναι επί τα χείρω, παρά μόνον εάν είστε πολύ στενά συνδεδεμένοι. Προσωπικά τέτοιες υποδείξεις δέχομαι μόνο από συγγενείς πρώτου βαθμού, σύντροφο και πολύ κολλητούς, και πάλι ΠΟΛΥ ευγενικά. Κάτι «Πώς πάχυνες έτσι;», «Ωπ, πετάξαμε μπάκα ε;» και τέτοιου τύπου σχόλια δεν τα δέχομαι ούτε από το Θεό τον ίδιο. Αν με τον άλλο δεν είστε σούπερ κολλητοί, γιατί να δείξεις «ενδιαφέρον» με αδιάκριτο τρόπο; Εάν άνοιξε η όρεξή του είναι δικός του λογαριασμός (από το ψυγείο σου έφαγε;), εάν πήρε κιλά από προσωπικές στεναχώριες/αρρώστια γιατί να μοιραστεί τον καημό του μαζί σου; Αν ήθελε στα έλεγε και μόνος του. Πρόσφατα πέρασε από το γραφείο παλιός εργαζόμενος τον οποίο δεν είχα προλάβει. Βλέπει μια συνάδελφο «Ωπ, τι κάνεις; Έχεις παχύνει πολύ εσύ, ε;» Είχε να τη δει 2-3 χρόνια και μπαίνει μέσα και λέει ΑΥΤΟ! Ήθελα να του πετάξω τον εκτυπωτή στην καρκάλα του! Και να φανταστείς την κοπέλα δεν την πάω με τίποτα, αλλά δεν χρειάζεται καν να συμπαθείς κάποιον για να σε βγάλει από τα ρούχα σου τόσο φριχτή αντιμετώπιση! Μα τι τους νοιάζει; Το βλέπω παντού γύρω μου, απαράδεκτα σχόλια φάτσα φόρα. Ξέρω άλλον που ντρέπεται να φάει στο γραφείο (όχι το δικό μου) γιατί οι άλλοι του λένε «Τι τρως πάλι; Πώς είσαι έτσι;». Γαϊδούρια! Τα πήρα τώρα!Ουφ. Λοιπόν για να ηρεμήσω, αλλάζω θέμα. Να σε συγχαρώ κι εγώ για το φοβερό gifάκι με τον Brando χθες. Bonus για τους αναγνώστες της στήλης, μερικά ακόμη σαν αυτό εδώ: http://imgur.com/gallery/2dShz και εδώ το βιντεάκι απ’ όπου προέρχεται: http://www.youtube.com/watch?v=0UbNHvaI3tg. Είναι τα δοκιμαστικά του από τον Επαναστάτη χωρίς αιτία (δεν ήξερα ότι είχε γίνει τέτοιο πράγμα) και τα τρελά φατσόνια τα ξεκινάει μετά το 3.40. :-)
Γιατί ρε παιδιά κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας? Όταν είχα παχύνει κατά 10 κιλά μέσα σε έναν χειμώνα νευρίαζα και εγώ με τα σχόλια που μου έκαναν. Όταν έχασα αυτά τα κιλά και όλοι σχολίαζαν το πόσο αδυνάτισα, δεν με ενοχλούσε καθόλου, ίσα - ίσα. Είμαστε τελικά τόσο υποκριτές? Θέλουμε να ακούμε μόνο τα καλά? Στο τέλος κατέληξα στο γεγονός ότι όταν άκουγα σχόλια για το πάχος μου, νευρίαζα γιατί όλοι αυτοί μου υπενθύμιζαν το πόσο τσαντισμένη ήμουν με τον εαυτό μου. Μου υπενθύμιζαν το πόσο πολύ αφέθηκα να γίνω σαν γουρουνάκι, χωρίς να υπολογίζω ούτε την υγεία μου, ούτε την εμφάνιση μου. Και πόσο πολύ σιχτίριζα και ζήλευα τους υπόλοιπους που μπορούσαν να συγκρατούνται και να μην τρώνε ότι βρουν μπροστά τους. Όταν αποφάσισα να το ράψω, αδυνάτισα. Και μου περάσαν όλα. Ας είμαστε λίγο ρεαλιστές και ας δούμε τι πραγματικά μας φταίει. Ο εαυτός μας και τίποτα άλλο...... :)
Ναί, κάπως έτσι είναι, αλλά θεωρώ ότι όποιος έχει παχύνει, το ξέρει πάρα πολύ καλά και δεν περνάει και καθόλου καλά με αυτό, ούτως ή άλλως! Όλα τα σπίτια έχουν ζυγαριές, το κοινωνικό ζύγι, ας λείπει! Τι τους κόφτει???
Αν και κατανοώ τον τρόπο σκέψης σου, έχω να απαντήσω το εξής: Ναι, με έναν πολύ απλουστευτικό τρόπο, "θέλουμε να ακούμε μόνο τα καλά". Είναι ανθρώπινο, και είναι και λογικό στα πλαίσια της ευγένειας. Ακολουθεί τη ίδια λογική σύμφωνα με την οποία όταν κάποιος μου πει "καλημέρα" δεν του απαντάω "κακή, στραβή κι ανάποδη" επειδή έχει κωλόκαιρο/ξύπνησα στραβά/έχω πονοκέφαλο/τον αντιπαθώ τον βλάκα. Η πολλή ειλικρίνεια και οικειότητα χωρίς να τον έχω ενθαρρύνει στον καθένα καταλήγει να είναι αγένεια. Τα κακά μου θέλω να τα ακούω από τους πραγματικά οικείους μου, που είναι σίγουρο ότι το κάνουν από ενδιαφέρον. Από τους απλούς γνωστούς κλπ θέλω να ακούω τα κακά μου μόνο αν τους αφορούν (αν δλδ κάνω κάτι που τους ενοχλεί, τους προσβάλλει κοκ) και όχι αν αφορούν την περιφέρεια των γοφών μου. Ούτε και να με κολακέψουν απαιτώ. Α, όσον αφορά στο άλλο θέμα: φυσικά ισχύει ότι αν κάτι μας ενοχλεί πάνω μας, είναι απείρως ενοχλητικότερο να μας το τονίζουν. Προσωπικά όμως έχω πειραχτεί και από επίμονα σχόλια του τύπου "Μα εσύ έχεις αδυνατήσει ΠΟΛΥ", "Βάλε κάνα κιλό να γίνεις άνθρωπος" κλπ, ενώ η ίδια αισθανόμουν εξαιρετικά καλά με τον εαυτό μου (και δεν εννοώ ότι ήμουν ανορεξική που βλέπει τον εαυτό της μέσα από τα μάτια της αρρώστιας). Αντιστοίχως λέμε σε κάποιον "Πωπω έχω να σε δω 10 χρόνια και δεν άλλαξες!". Βρίσκετε σωστό να του λέμε αντιστοίχως "Πωπω πόσο γέρασες, σακούλιασαν τα μάτια σου και κιτρίνισαν τα δόντια σου!" Τι γλυκό!
Όλα καλά και όλα ωραία αυτά που λές...Και μπράβο σου που συνειδητοποίησες πως κάτι δεν πήγαινε καλά με τον εαυτό σου και τις ισορροπίες σου και αποφάσισες να αλλάξεις , γιατί δεν ήσουν ικανοποιημένη με το πως ήσουν. Εγώ άλλο πράγμα δεν καταλαβαίνω.Γιατί θα πρέπει να περνάμε από κριτική επιτροπή στο κάθε τι που επιλέγουμε και μας συμβαίνει στην ζωή μας? Και οκ από τους δικούς μας ανθρώπους...αλλά και από τον κάθε άσχετο?δεν το καταλαβαίνω ειλικρινά!Γιατί θα πρέπει να χρωστάμε εξηγήσεις στον κάθε άξεστο που δεν έχει μάθει να φιλτράρει τίποτα στο μυαλό του πριν μιλήσει και συμπεριφέρεται σαν 5χρονο που μόλις είδε κάτι διαφορετικό.Τα ελαφρυντικά γι'αυτούς τους ανθρώπους είναι αυτά που τους κάνουν να καταλαμβάνουν και περισσότερο χώρο στην ζωή μας, και να μην καταλαβαίνουν ΠΟΤΕ πως επιτέλους πρέπει να μάθουν να συμπεριφέρονται.Για μένα προσωπικά το"δεν σε αφορά" δεν με γεμίζει απόλυτα....θα το πήγαινα και ένα βήμα παραπάνω...ειρωνέια! Του στύλ "ευχαριστώ πολύ!όχι ότι με έκανες να αισθανθώ άβολα...όχι μωρε!"
@Iris Prismaticae Ασφαλώς και δεν εννοώ ότι είναι ευγενικό να λες σε κάποιον πόσο άσχημος είναι, ή ότι γέρασε ή ότι πάχυνε κ.λπ. Αν και σε αυτή την περίπτωση επιμένω ότι η ευγένεια συγχέεται με την υποκρισία. Μπορεί όμως κάποιος να μην θέλει να είναι ευγενικός. Δεν είναι δικαίωμά του? Αν δεν θέλεις να ακούσεις την αλήθεια είναι πρόβλημα σου. Αν δεν μπορείς να την αντέξεις, είναι κι αυτό πρόβλημα σου. Δεν θα με αναγκάσεις όμως εμένα να κρύβομαι ή να υποκρίνομαι επειδή εσύ δεν αντέχεις να ακούς, κάτι που εμένα μου βγαίνει αυθόρμητα. Νομίζω ότι το κακό με την "ευγένεια" έχει παραγίνει. Προσωπικά, πιστεύω ότι θα ήμουν καλύτερος άνθρωπος από όλες τις απόψεις, αν οι άνθρωποι είχαν την άνεση να μου λένε τι τους ενοχλεί ή τι δεν τους αρέσει ακόμα κι αν δεν τους αφορά. Θεωρώ τον εαυτό μου δυνατό να αντιμετωπίσω την αλήθεια, ή ακόμα και την κακία. Αλλά είπαμε αυτή είναι η δική μου άποψη :))
@ Aloutero 9:33Προφανώς είναι δικαίωμα καθενός να είναι αγενής... Παράνομο πάντως δεν είναι. Είναι δικαίωμα και τον άλλων να του πουν εάν, κατά τη γνώμη τους, έχει μεπρδέψει την ειλικρίνια με την αγένεια. Οι αγενείς πρέπει πάντως να είναι προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν και τις συνέπειες της υπερβολικής τους ειλικρίνιας. Έχω κοντινό μου άτομο που έχει τη συνήθεια που λες. Έχει πετάξει σε ανθρώπους ατάκες όπως: "Τα ανηψάκια σας είναι στη φωτογραφία; Τι άσχημα παιδάκια!", "Αυτό το σπίτι αγόρασες; Σε τόσο χάλια περιοχή;", "Ο γκόμενός σου είναι πολύ μπούλης" και "Πώς να έχει τρόπους ο φίλος σου, ο γιος του μπακάλη!". Το αποτέλεσμα; Ένω λοιπόν πρόκειται για πρόσωπο που και ικανότητες διαθέτει και είναι κατά βάθος καλό, έχει ελάχιστους φίλους, χώρισε και απολύθηκε (όχι λόγω κρίσης). Όλα μόνο λόγω της συμπεριφοράς. Μπορεί να είναι άδικο και να φταίνε τα κόμπλεξ των ανθρώπων, από την άλλη δεν ξέρω πολλούς που τους αρέσει να τους προσβάλλουν συνεχώς στα μούτρα τους. Ίσως να είναι θέμα ωρίμανσης της κοινωνίας, ίσως κάποτε να μπορούμε να το δεχθούμε, τι να πω...
@maramena ta gioulia ki oi violesΑυτό που λέω είναι ότι κακώς αφήνουμε τα σχόλια των αγενών να μας επηρεάζουν. Κακά τα ψέματα, αν ένα σχόλιο μας ενοχλεί είναι επειδή κρύβει κάποια δόση αλήθειας. Οπότε έχουμε δυο επιλογές: Ή συνειδητοποιούμε αυτή την αλήθεια και αλλάζουμε αυτό που μας πονάει, ή την αποδεχόμαστε ως κομμάτι δικό μας (και μαγκιά μας) και έτσι μπορούμε να απαντάμε σε αυτούς που έρχονται με τα νυχάκια έξω, αυτό που τους αξίζει. Σιγά μην κάτσω να αλλάξω τον άλλον και να του μάθω πως να συμπέριφέρεται....Είναι δικαίωμα του να μην καταπιέζεται και είναι δικαίωμα μου να του απαντώ αναλόγως. Άλλωστε ποτέ δεν είχα την αγωνία αυτή που λέμε να τα πηγαίνω καλά με όλους. Δεν θέλει τόση ανάλυση και σκέψη. Άλλωστε είναι γνωστό ότι ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στους άλλους είναι η αντανάκλαση του πως νιώθουμε για τον εαυτό μας.
@Iris Prismaticae Δεν ξέρω βρε συ.....από αυτά τα παραδείγματα που ανέφερες ως αγένεια (που ασφαλώς και είναι αγένεια), κανένα δεν θα με ενοχλούσε. Δεν ξέρω, ίσως δεν το εξηγώ καλά. Αν το σπίτι στη χάλια περιοχή, ο μπούλης γκόμενος κλπ ήταν επιλογές που εμένα με έκαναν ευτυχισμένη, χεσμένο θα τον είχα τον φίλο σου και τη γνώμη του. Ούτε δεύτερη φορά δεν θα το σκεφτόμουν. Αν όμως με ενοχλούσαν τα σχόλια του, θα έψαχνα να βρω γιατί με ενοχλούν και όχι γιατί ο φίλος σου συμπεριφέρεται έτσι. Αν με εννοείς τι εννοώ.